Æskan

Árgangur

Æskan - 01.10.1971, Blaðsíða 3

Æskan - 01.10.1971, Blaðsíða 3
ÆISIKIAIN þRlÐ Jl ÞÁTTUR Hinrik prins sæfari inmana maður var eitt sinn á gangi um klappirnar á syðsta odda Evrópu. Maður þessi bar svarta, víða kápu. Hann var hávaxinn og sterklega limaður, veð- urbitinn og sólbrenndur. Hann var svartur á hár og skegg. Fólk, sem var á gangi um þessar slóðir og k°rn auga á hann, gerði krossmark fyrir sér og hraðaði sér burt. Maður þessi virtist mjög fráhrindandi og fólk hélt, að hann stæði 1 sambandi við illa anda. Ef menn tóku kjark ( sig og fylgdust betur með honum, gátu þelr séð hann standa á hæstu klöppunum fremst á nesinu og stara út yfir Atlantshafið, þar sem þrimið Svarraði mest við klettana. þessi maður var Hinrik prins í Portúgal, kallaður sæfari. Hann Var einn merkasti siglingamaður í heimi. Ef til vill hefur hann ^arkað dýpst spor í söguna í sambandi við landafundi. Hann •aeddist árið 1394, og ungur strákur tók hann þátt í krossferðinnl !¦ Marokkó. í orrustunni, þegar borgin Ceuta var tekin, sýndi hann ^'kið hugrekki, svo að hann var sleginn til riddara á orrustuvell- nurn, eins og þá var siður. Hann fékk mörg tilboð um að taka að Ser herstjórn, en hann vildi verða landkönnuður og sjá ókunnar 6viar og strendur. Haflð seiddi hann Jjegar í æsku með hinum endalausu viðáttum s,num. Hann setti sér það mark að finna sjóleiðina til Indlands. Harm lifðl það ekki sjálfur að sjá þann draum rætast, en þegar ^enn uppgötvuðu loks sjóleiðina til Indlands, var það miklð að Pakka óþrotlegu starfi Hlnriks sæfara. Um þessar mundir mátti heita, að múhameðstrúarmenn lokuðu Þessari leið. Þeir vildu einoka verzlunina við Indland og heimtuðu e'knaháa tolla af öllum vörum þaðan, sem fluttar voru landleiðina. e9na þessa var áríðandi að finna stytztu leiðina yfir hafið til Ind- ands. Og Hinrik sæfari trúði þvf statt og stöðugt, að þessi leið *ri finnanleg. Leiðin hlaut að liggja fyrir sunnan Afríku, en fæstir n°'ðu nokkra trú á þvl, að þessi leið væri yfirleitt til. Flestir vitnuðu Urelta landafræði Ptolemeusar, en hann hafði haldið, að Ind- andshaf væri lokað innhaf. En Hinrik studdist við landafræði ns forna landfræðings Pomponíusar Mela, en uppdrættir hans höfum og löndum sýndu, að hægt var að sigla suður fyrlr ^'riku. Hinrik var landstjóri ( Algerve, syðsta héraði Portúgals, og r kom hann á fót siglingafræðistofnun og skóla. Þetta var fyrsta J-"nunln i þessum fræðum i landinu. Vincenthöfði, þar sem Hinrik i stofnun slna og skóla, var frægur staður I þjóðsögum. Þar reisti í nágrenninu lét Hinrik sæfari reisa mikla skipasmiðastöð, og hann tók að þjálfa landsmenn sina i sjómennsku, svo að þeir gætu lagt út á Atlantshafið. En menn í Portúgal voru hræddir við reginvíðáttur Atlantshafsins. Þetta framtak Hinriks lagði grunninn að heimsveldi Portúgala. Þegar Hinrik hafði þjálfað sjómenn slna, sendi hann þá í leiðangra til að kanna strendur Afrlku, sem þá voru ekki þekktar nema óljóst. Þetta gaf fljótlega góðan árangur. Árið 1418 fundu menn hans eyjuna Porto Santo og litlu siðar fannst eyjan Madeira. Nafnið er dregið af fögrum skógi og náttúru- fegurð eyjarinnar, nafnið merkir skógivaxinn staður. Þess var ekki heldur langt að þíða, að landnemar frá Portúgal settust þar að. Eyjan var hreinasta paradis, og i bjartsýni landnemanna voru fyrstu tvíburarnir, sem fæddust þarna, nefndlr Adam og Eva. Svo fóru landnemarnir að ryðja skóginn með eldi til þess að fá landrými undir akra, en þeim tókst ekki a.ð slökkva eldana aftur. Eldurinn logaði í sjö ár, og til ársins 1428 var eldur þessi notaður sem vlti fyrir sjófarendur og kallaður Hinriksviti. Rannsóknarferðir Hinriks urðu alltaf lengri og lengri meðfram hinni óþekktu vesturströnd Afríku. Árln liðu, en ótrú manna á þessu fyrlrtækl skapaði honum mikla erfiðleika og þessar ferðir u guðirnir, meðan menn trúðu á marga guði, að safnast saman kvöldln til þess að horfa á sólarlaglð. Kvöldfegurðin þarna er ^jejafnanleg, þegar er sem sólin fljótl á bylgjunum áður en hún ""^r undir í hafinu. Hinrik prins saafari.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.