Æskan

Árgangur

Æskan - 01.11.1980, Síða 14

Æskan - 01.11.1980, Síða 14
greinum á sólstöðudaginn, til að fagna honum. Græni litur greinanna var tákn lífsins, og greinarnar sjálfar því tákn sigurs lífsins yfir dauðanum. Sömu merkingu höfðu grænar grein- ar hjá Rómverjum, Norðurlandabúum og Druídum. Þær voru á einhvern hátt tákn lífsins og verndarar gegn öllu böli. En saga jólatrjáa hefst þó ekki fyrr en Marteinn Lúter bar grænu greinina heim til sín á jólanótt. Þó var það ekki fyrr en löngu seinna að almenningur tók upp þann sið að hafa græn tré á heimilum sínum á jólunum og skreyta þau á ýmsan hátt. Fyrst í stað voru skreytingarnar að- eins táknrænar. Matur var hengdur á greinarnar, eða myndir af mat. Það var tákn allsnægta. Ef til vill má rekja tildrögin að þessu fram í gráa forn- eskju, þegar forfeður vorir hengdu mat upp í tré svo aó villidýr gætu ekki náð í hann eða þegar þeir færðu goðunum matfórnir og hengdu þser upp í tré. Seinna var farið að skreyta trén með mislitum pappír og bóm- ullarhnoðrar voru settir hingað og þangað til þess að tákna snjó. En þeg- ar silfurpappír og „englahár" kom var það óspart notað, því að jólaljósin glitruðu í því eins og stjörnuljósin, sem Lúter sá glitra í snjókristöllunum forðum. Það er nú orðinn sérstakur at- ,,Er hún ekki falleg Jim? Ég hef leitað um alla borgina til að finna hana. Nú verður þú að líta á klukkuna hundrað sinnum á dag. Komdu með úrið þitt. Mig langar til að sjá hvernig þetta fer saman." í stað þess að hlýða veltist Jim niður á sófann, lagði hendur undir kinn og brosti. „Della," sagði hann, „við skulum leggja jólagjafirnartil hliðar og geyma þær um stund. Þær eru of fallegar til að nota þær núna. Ég seldi úrið mitt til að geta keypt kambana. Og nú finnst mér þú ættir að steikja kótelett- urnar." Þér munið víst vitringana þrjá frá Austurlöndum, sem færðu barninu í jötunni gjafir. Það voru þeir sem inn- leiddu þann sið að gefa jólagjafir. Og af því að þeir voru vitrir hljóta gjafir þeirra að hafa verið viturlegar, og vafa- laust hefði verið hægt að hafa skipti á þeim, ef einhver fékk tvær sömu tegundar. Og hér hef ég á ófullkominn hátt sagt yður innihaldslausa sögu um tvö börn sem fórnuðu því dýrmætasta sem þau áttu, hvort fyrir annað og ekki sem viturlegast. En við þessa nútíma vitringa vildi ég segja síðasta orðið. Af öllum sem gefa gjafir voru þessi tvö þau vitrustu. Það var fagran sumardag í frjó- samara landi en ísland er. Maður var á gangi úti í skógi ásamt ungri dóttur sinni. Þar voru margar tegundir trjáa, og hvert tré var í sínum fegursta sumarskrúða. Maðurinn horfði hrifinn á þessar dásemdir náttúrunnar, og svo spurði hann dóttur sína hvaða tré henni þætti fegurst. Svarið kom hik- laust og óvænt! — Jólatré! Það er orðinn gamall siður að hafa tré á heimilunum um jólin. Sumir segja að Marteinn Lúter hafi fyrstur manna byrjað á því um 1500. Sagan segir að hann hafi farið í gönguferð á aðfangadagskvöld til þess að láta fegurð náttúrunnar blása sér í brjóst hvernig hann ætti að prédika á sjálfan jóladaginn. Það var stjörnubjart veður og snjór yfir öllu, svo að myrkrið sýndist bláleitt. Upp úr snjónum stóðu sígræn tré og snjórinn á greinum þeirra glitraði alla vega þegar stjörnuskinið speglaðist í snjó- kristöllunum. Þetta var slík töfrafeg- urð, að Lúter langaði til að geta flutt hana inn á heimili sitt. Hann náði sér í grein, fór meö hana heim og festi á hana kertaljós til þess að fá einhvern svip af þeim töfrageislum, sem hann hafði séð í skóginum. Sumir segja að siðurinn sé miklu eldri. Þeir segja að Egyptar hinir fornu hafi skreytt heimili sín með pálma-
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96

x

Æskan

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.