Kirkjuritið - 01.12.1958, Page 24

454
KIRKJURITIÐ
Kirkjan notar sér tækni nútímans og sumar starfsaðferðir
alltof lítið, en ekki um of. Það er að mínum dómi jafn frá-
leitt að amast við, að börnum séu sýndar myndir á kristi-
legum og kirkjulegum samkomum, og ef illt væri talið, að
þau gætu lesið og lært söngvana. Myndimar eru ekki að litlu
leyti þegar komnar í stað lestrar nú á tímum, og því verður
ekki haggað, hvort sem mönnum líkar betur eða verr. Það
sannast enn betur, þegar sjónvarpið kemur. Þá gleyma margir
að lesa nokkuð.
Og hvers vegna ætti það að vera eitthvað ókristilegt að vekja
hjá börnum ást á landi sínu og þjóð, tungu hennar og sögu?
Talaði ekki Kristur í Fjallræðunni um fegurð liljanna til
dæmis? Unni hann ekki þjóð sinni? Ég læt enga reka það
ofan í mig, að hann hefði gjarnan sýnt börnum myndir úr
sögu fsraels eða fagrar myndir af ættlandi sínu.
Og heldur kannske einhver, að Kristur hafi aldrei hlegið?
Ég er ekki á því máli. Ég tel, að sanna megi af guðspöllunum,
að annað væri herfilegur misskilningur. Þar er oft talað um
gleði og fögnuð bæði Krists og lærisveina hans. Hins vegar
minnist ég ekki, að Kristur sé sagður hafa grátið nema tvisvar
— við gröf vinar síns og yfir Jenisalem -— og voru ærnar
ástæður til þess.
Ég tel, að þeim mun meiri gleði og gæzku, sem unnt er
að vekja í barnssálunum innan kirkjunnar, þeim mun meir
vinni hún í anda Drottins.
Ég vil, að börnin mín og annarra elski land sitt og vinni
þjóð sinni.
Það er hluti kristins dóms.
Til athugunar.
Ekki alls fyrir löngu var minnzt á það í blaði, að nær væri
að reisa tugthús, ýmiss konar hæli og þess háttar, heldur en
allar þessar kirkjur í Reykjavík og nágrenni, sem stæðu svo
tómar. Þessi slagorð eru gamlar lummur.
Auðvitað dettur engum í hug í alvöru, að við, sem teljum