Kirkjuritið - 01.12.1958, Blaðsíða 29

KIRKJURITIÐ
459
svarið við neyð aldarinnar og vorum eigin áhyggjum. Og ég
veit, að trúin flytur fjöll, ef vér værum nógu brennandi í
henni, en hvemig eignast maður slika trú? Já, hvernig get-
um vér lagt hjörtun í trúna? Kristur svaraði því með skýr-
um orðum: „Þar sem hjarta þitt er, þar mun og fjársjóður
þinn vera“. En kannske er þörf á því, að vér gerum oss Ijóst,
hver fjársjóður vor er?
Mér finnst sjálfum tíminn vera mesti fjársjóðurinn, hvað
möguleikana snertir, sem Guð hefir gefið oss. Meðan vér
erum ung, finnst oss tíminn skipta litlu máli. Og flestir sóa
þessari dýrmætu gjöf á þann veg, að ætla mætti að almenn-
ingur teldi ekki mikið undir því komið. En ef menn horfast
í augu við þá staðreynd, að þeim gefist ekki lengi færi á t. d.
samvistum við ástvini sína, horfir málið brátt öðru vísi við.
Allir sk}msamir menn, sem hafa hlotið dauðadóm, vita, að
tíminn er ómetanlegur. Og raunar vofir jafnan dauðadómur
yfir öllum, því að laun syndarinnar er dauðinn og vagn tím-
ans rennur óðfluga með alla í ákvörðunarstað. Samt þykjumst
vér ekki hafa tíma aflögu Honum til handa, sem gefur oss
hvert andartak. Hve höfum vér ekki mörg skorast undan því
að vinna Kristi: í sunnudagaskólanum, við boðun fagnaðar-
erindisins, í söngkór, eða nefndum, með þessum orðum: „Ég
vildi gjarnan leggja þessu lið, en ég hefi bara ekki tíma til þess“.
En staðreyndin er samt sú, að þótt kirkjunni takist að komast
af, þrátt fyrir tímaleysi vort, náum vér ekki réttu marki,
nema vér felum Guði umráð tímafjársjóðar vors, „því að
þar sem fjársjóður yðar er, þar mun og hjarta yðar vera“.
Vér eigum öll vissar talentur, sem mikilsverðar eru. Eigum
vér að draga þær undan í þjónustunni við Guð og mann-
kynið? Þá breikkum vér bilið milli Guðs og vor. Vér höfn-
um því tækifæri, sem vér höfum á því að helga honum til
fullnustu allar gáfur vorar. Þessu veldur ósjaldan fölsk auð-
mýkt. Hvað á ég, sem Guð getur notað? En það er synd að
spyrja svo, því að Guð hefir hagað hlutunum á þann veg, að
hann reiknar með talentum vorum. Hann hefði getað gert
allt sjálfur, en veit að vér verðum að fórna sjálfum oss til