Kirkjuritið - 01.11.1968, Blaðsíða 20

434
KIRKJURITIÐ
fangsefninu og gat sett liugsanir sínar og skoðanir fram á ein-
dæma skipulegan liátt. Raðað liverju atriði á sinn stað líkt og
lausnarorðum í krossgátu.
Þannig vildi liann líka liafa predikanir, en það fékk misjafn-
an hljómgrunn sannast sagt.
Ég þreytti liann á stundum. Okkur bar mest á milli um trú-
fræðina, sem liann kenndi eftir Krarup. Hún var þvílíkt torf
að engum var tækt að koma lienni á sinn skilningsklakk. Deil-
ur um liana gátu jafnvel hafist í mánaðarlegu kvöldboðunum,
sein hann hélt af mikilli risnu og hjartahlýju fvrir okkur neni-
endurna.
Ég get þessa liér sakir þess að ég veit að prófessor Sívertsen
erfði livorki við mig né aðra, það sem lionum gat sárnað í
bili.
H,ann lagði hka Krarup niður, þegar færi gafst. Staðnaði
hvergi,
ÞÚU l'Onnni tækist ekki að kenna öllum það á hókum, sem
liann kunni að vilja, gaf liann okkur lærisveinum sínuni. alla
daga dæmi um predikun á stéttunum, sem gekk ekki úr minni-
Sigurður P. Sívertsen var mikill starfsmaður og iðinn ineð
pennann. Ritaði kennsluhækur og fleira í sambandi við ha-
skólafræðsluna.
Kn mestu afköst hans og minnilegustu ritstörf eru bundin
við Prestafélag Islands, seni var óskabarn lians aUt frá stofnun
þess. Formaður félagsins var hann 1925—1936. Sú saga er rakin
í Kirkjuritiuu 1943.
Höfuðframlag prófessors Sívertsens til þessa félagsskapar var
tvímælalaust ritstjórn hans á Prestafélagsritinu í 16 ár og síðan
— ásiunt prófessor Ásmundi Guðmundssyni — á Jirem fyrstu
árgöngum Kirkjuritsins.
Sigurður P. Sívertsen birti fjölda erinda og ótal greinar i
þessum ritum. Enda lét liann sér ekkert vera óviðkomandn
sem kirkjuna varðaði. En lagði megináherzluna á að hátt vaeri
til lofts. og vítt til veggja innan heimar. En líka ríkur andi
bræðralagsins.
Ég nefni hér aðeins eitt af þeim umbótamálum, sem han»
barðist ötult fyrir, þótt liann ætti ekki frumkvæðið uppbaf'
lega: Stofnun Kirkjuþings. Hann skildi að kirkjunni var fwlb
sjálfstæði, í innxi málum bláttáfram lífsnauðsyn.