Kirkjuritið - 01.04.1969, Qupperneq 5

KIRKJURITIÐ 147
llv°rt flytja skuli popliljóma eða grallarasöng, — þetta,
jlt kirkjan liafi eittlivað raunverulegt að segja við þá, sem í
Us hennar koma, eitthvað annað en gömul guðrækileg slag-
sem presturinn leggur einhverja merkingu í af því að
>1« var einu sinni kennd guðfræði, og orð sem liafa glatað
1,1,11 gömlu merkingu og eru markleysa kirkjugestinum í dag.
k*essa má telja prestsins sök, en ekki að öllu liitt, að liann
'l ekki trúnað kirkjugestanna eins og skyldi. Þeir segja honum
jk'klnast hvað sé að, hvað sé þeim ófullnægjandi, þeir segja
01111111 ekki vandamál sín og trúarlegar efasemdir eins og
Ul'kilegt væri, þess vegna svöruðum við prestar spurningum
kar sjálfra, en ekki eða, og sjaldan spurningum fólksins,
< lu kernur til kirkju eða er að hverfa frá kirkjunni.
^reiðanlega bera prestar rnikla sök á dræmri kirkjusókn,
0,1 I11®; góðir kirkjugestir, eigið ykkar lilut í sökinni.
. að fjöhnenni, sent hér er saman koniið í kvöld, er liér
• rst og fremst vegna þess, að hér eigunt við prestar að svara
l'Orningum, sem bornar eru upp við okkur, en ekki spurning-
uin
að
sem við búum til sjálfir. Þetta er staðreynd, sem vert er
gefa gaum.
(P.S. Ég flutti ekki svar mitt á kirkjukvöldinu í Dómkirkj-
unni af blöðum. Þó mun það' sem hér er birt, vera að inestu
það, sem ég sagði. — Jón Auðuns.)
aSnar tíjömsson, dómorganisti:
V(‘rj(ii' eru ástœSur fyrir því, c/ð tekinn hefur veri‘5 upp
l,l,adddður kirkjusöngur í Dómkirkjunni?
g
T,r, Vl taka það fram í byrjun, að ég lel inig ekki vera að
sj]' ne,lla breytingu í safnaðarsöng með því að láta syngja
ah] la eillra<^^a^a vlð guðsþjónusturnar. Safnaðarsöngur er
f aSaniall og þó alltaf jafn nýr og getur aðeins verið ein-
tin anur- Hann er nieðal til sameiningar þeirra, sem í kirkj-
l'úlf ^°llla °8 an þessa samsöngs er guðsþ jónustan ekki nema
’ ^lvorki að formi né mætti, þrátt fyrir ágætar predikanir.