Syrpa - 01.01.1922, Blaðsíða 61

Syrpa - 01.01.1922, Blaðsíða 61
SYRPA 59 eyjar að vekja hana, og leggja á stað, og reyna að komast heim til sín um kvöldið. En þegar þeir komu inn í herberg- ið, var bún öll í burtu.” “0g hafði hún þá komist út um gluggann?” spurði eg. “Nei; það hafði ekki verið rótað við glugganum.” “Ekki hefir hún farið út um dyrnar?” sagði O’Brian. “Ekki það heldur,” sagði Madeleine Vanda. “Hún hefir komist út um þakið,” sagði herra Island. “pú átt kollgátuna,” sagði Madeleine Vanda og brosti. “Sóley hafði farið út um þakið á húsinu — en þakið er flatt, eins og þið vitið.” “Einhver hefir komið henni til hjálpar?” sagði O’Brian. “Já, auðvitað,” sagði Mtadeleine Vanda. “pað var unn- usti hennar, hann Stóri-Úlfur, sem hjálpaöi henni. Hann hafði höggvið með öxi sinni stórt gat á þekjuna á húsinu, og þar hafði hann náð stúlkunni út, og þegar dagur rann, hafa þau verið komin langt út á sléttuna, þar sem Assiniboine- kapparnir hafa beðið þeirra. En bræðurnir reyndu aldrei framar til að ná systur sinni úr höndum Stóra-Úlfs.” “Var það ekki skrítið,” sagði eg, “að enginn í húsinu skyldi verða var við það, að verið var að höggva gat á þakið ?” “það var alt eðlilegt,” sagði Madeleine Vanda, “því aö hávaðinn í þeim Jesse og Robert var svo mikill, að undrum sætti, og enginn af heimilisfólkinu og gestunum hugsaði um neitt annað en áflogamennina.” “Og þeir hafa að líkindum verið liðsmenn Stóra-Úlfs,” sagði O’Brian. “Á því er ekki minsti vafi,” sagði herra Island. “Nú langar mig til að spyrja þig að nokkru, frú Lc Tur- neau,” sagði O’Brian, “og það er þetta: Manstu hvort að nokkurt eikitré stóð hér skamt fyrir norðvestan húsið, þegar þú áttir hér heima?” “Hvort eg man það?” sagði Madeleine Vanda, og það brá gleðibjarma yfir andlit hennar. “Já, vel man eg eftir eikinni þeirri. Ilún var svo laufprúð og svo fögur og svo slcuggsæ\ að unun var að sitja undir henni i forsælunni, þegar heitt var á sumrin. pað þaut undarlega í greinum hennar, þegar golan fór hér um nesið, og það skrjáfaði þar í laufinu, eins og það skrjáfar í fjöðrum þeim og skúfum og kögri, sem er á hátíða-búningi Indíána-kappanna, þá er þeir renna á skeið á sléttum velli. Eg sat þar oft ein á sumarkvöldum, og þá fanst mér á stundum, ef það þaut hægt í laufinu, að eikin vera orðin að ungum Indíána-kappa. Mér fanst hann beygja sig niður að mér. Mér heyrðist það skrjáfa í kögrinu á
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100

x

Syrpa

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Syrpa
https://timarit.is/publication/499

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.