Nýjar kvöldvökur - 01.07.1930, Blaðsíða 26

Nýjar kvöldvökur - 01.07.1930, Blaðsíða 26
118 NÝJAR KVÖLDVÖKUR »Éinu sinni var eg það, en hú eru orðin þrjátíu ár síðan eg átti þar heima«. »Hvers son ertu?« »Daðason«. »Ertu Jón Daðason úr Beykishúsinu ?« »Já, kannastu við mig?« »Já, eg held það. Eg er Guðmundur frá Naustk. »Er það?« Þeir rýndu hvor framan í annan en það var svo dimmt, að þeir gátu ekki greint andlitsdrættina. Guðmundur sá þó svo mikið, að Jón var alskeggjaður. Nú fór að hvessa og kófið að þykkna. »Við megum hraða okkur«, sagði Guð- mundur og stóð upp. »Hann er að ganga í blindbyl. Láttu mig hafa töskuna og svo skal eg ráða ferðinni. Við verðum sjálf- sagt góðan klukkutíma heim, því að við höfum hann á móti. En svo skal eg sjá um að þér líði vel, þegar heim kemur«. Hann batt á bak sér tösku Jóns og svo héldu þeir leiðar sinnar á móti hríðinni, sem jókst jafnt og þétt með frosti og stormi. Þeir gengu áfram nokkra stund, en þá fór Jón að dragast aftur úr; hann hafði verið löðursveittur, er hann settist niður og votur var hann í fætur, en nú stirðnaði hann við kuldann og allt fraus á honum, sem vott var. — Þeir stöldruðu við í skjóli við klett. »Mér er stirt um ganginn«, sagði Jón, »það er eins og fæturnir vöðlist tilfinn- ingarlausir fyrir mér, en það dugar ekki að setjast niður, því að þá er eg hræddur um að eg geti varla staðið upp aftur«. Þeir héldu enn áfram, þannig að Guð- mundur leiddi Jón. Veðrið harðnaði og þeytti kófinu framan í þá, svo að þeir urðu að þreifa sig áfram með höndum og fótum. En af því að Guðmundur þekkti þarna hverja þúfu og hvern skorning, var hann alveg viss að rata. Þeir komu í afdrep við dálítinn ás. »Hér erum við hálfnaðir heim«, mælti; Guðmundur. »Eg er hræddur um að eg komist ekki. lengra«, sagði Jón; hann var alveg a& þrotum kominn. Guðmundi lei'zt ekki á blikuna. SvO" mundi hann allt í einu eftir því, að hóp- ur útigangshrossa hafði verið á þessum slóðum um morguninn; vissi hann að hrossin voru í illviðrum vön að standa f höm ofar við ásinn, þar sem meira var skjól. Hann brá sér þangað, rakst þar á hrossin, hnýtti snærisspotta upp í einn. klárinn og teymdi hann ofan eftir til. Jóns. Honum tókst að koma Jóni á bak og teymdi svo undir honum alla leið ofaniL að Dældum. Var Jón orðinn svo kaldur- og stirður, þegar hann var tekinn af baki; þar á hlaðinu, að Guðmundur varð a& ganga undir herðar honum og styðja hann í hverju spori inn göngin. »Ja — hérna! Guð sé oss næsturk hrópaði Una; hún mætti.þeim innarlega. í göngunum. En svo lét hún hendur standa fram úr- ermum, hjálpaði til að tosa gestinum inn í baðstofuna, bjó í snatri upp rúmið í litla húsinu og afklæddi hann þar; hún neri hann og þurkaði um hendur og fætur og byrgði hann síðan niður. Svo hljóp hún fram aftur til þess að hita ofan í hann. mjólk. Jón var ekki kalinn, en skinnkaldur var hann allur og svo magnlaus, að hann gat naumast talað. Hann hrestist von bráðar og hlýnaði, þegar hann fékk heit- an drykkinn, svo að hann fór að bylta sér í rúminu og eftir liðuga klukkustund var hann farinn að borða heita ketsúpu og feitan bringukoll, og tvo bolla af kaffi drakk hann á eftir. Allir heimamenn könnuðust við Jón Daðason; minning þessa fjöruga, örlynda og ófyrirleitna manns lifði enn, þótt nær þrír tygir ára væru liðnir frá því er hann
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Nýjar kvöldvökur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.