Nýjar kvöldvökur - 01.07.1930, Blaðsíða 33

Nýjar kvöldvökur - 01.07.1930, Blaðsíða 33
SÍMON DAL 125 "komast eftir samileikanum í þeim efnum. .Eg segi fyrir mig, að eg er nú nákunnug- ur mörgum af helztu mönnum frönsku hirðarinnar. Þeir hafa frá mörgu að segja. En eg legg lítinn trúnað á flest, .sem eg heyri«. Eg tók nú að hrósa honum fyrir vald það, er hann hafði á enskri tungu og gat þess til, að hann mund hafa dvalið tals- vert lengi í landinu. — »Já, eg var rúmt ~ár í Lundúnum«, mælti hann, »og fór það- >an ekki alls fyrir löngu«. »Þér talið ensku svo vel, að eg hlýt að skammast mín fyr- ir frönsku þá er eg kann«, sagði eg bros- andi, »annars mundi eg í nafni gestrisn- innar að sjálfsögðu tala við yður á yðar eigin máli«. — »0, þér kunnið frönsku?« spurði hann. »Eg skal játa að mér veitist það léttara«. »Aðeins lítilsháttar«, svar- aði eg, »og eg hefi lært það á skotspónum ~af kaupmönnum, sem komu til frænda míns í Norwich, svo það er nú eitthvað annað en að það sé nein hirð-franska«. »0, eg er alveg viss um, að þér kunnið það vel — látið mig heyra!« hrópaði hann. Eg var í þann veginn að hlýða, en í sama bili kom upp háreysti mikil fyrir framan dyrnar, þar sem frönsk og ensk blótsyrði blönduðust saman í einn hræri- graut. Það var hávaðarifrildi. Maðurinn tók viðbragð, stökk á fætur og hljóp út. Eg hélt áfram að borða, og þóttist viss um að gestgjafinn hefði lent í rifrildi við frönsku þjónana, þegar hvorugir gátu gert sig skiljanlega fyrir öðrum. Borðfé- lagi minn kom bráðlega inn aftur og stað- fes^ þennan grun minn. Kvað hann mis- sættið hafa sprottið út af vínflösku, en auðvelt hefði verið fyrir sig að miðla mál- um. En mitt í ræðu sinni varð honum lit- ið á leðurveskið, sem hann hafði skilið eftir á borðinu. Hann hrópaði ósjálfrátt UPP yfir sig um leið og hann greip það og skotraði tortryggnislegum rannsóknar- augum til mín. Eg varð frekar hissa en reiður, og bros mitt gerði hann fremur kindarlegan á svipinn, því það sýndi hon- um ótvírætt, að eg hafði tekið eftir fát- inu, sem á hann kom. Mér fanst það vera nægileg hefnd fyrir ókurteisi hans og hugsaði mér að breiða yfir alt saman og hjálpa honum út úr vandræðunum með því að taka samræðu okkar upp aftur þar sem hún hafði slitnað. Eg sagði því og brosti: »Satt að segja er nú franska mín ekkert annað en skóladrengja-franska — eg get beygt þessa sögn: J'aime, tu aimes, il aime — svo mikið kann eg — og ekkert meira«. »Það er raunar ekki mikið sagt í orðum, en getur verið talsvert meira í verki«, mælti hann og hló, — »en eg er sannfærður um, að þér gerið of lítið úr kunnáttu yðar og að þér kunnið miklu meira en þetta!« »Já, ofboð líti'ð meira af sömu tegund«, svaraði eg — »t. d. þetta: Je viens, tu viens, il vient«. Mér varð hverft við, því þegar eg slepti síðasta orðinu, hljóðaði hann upp yfir sig, spratt á fætur í ofboði, fálmaði í barm sinn og dró fram veskið. Hann skoðaði spennurnar og lásinn á þvi eins og í hálf- gerðu æði. Eg sat og starði á hann fullur undrunar. Maðurinn virtist vera orðinn brjálaður. Hann leit til mín örvæntingar- augum, opnaði munninn til þess að tala, en var svo mikið niðri fyrir, að hann kom engu orði upp. Svo hristi hann veskið framan í mig. Það leit alt saman fremur undarlega út, en eg gat ekki verið í vafa um, hvers hann vildi spyrja. »Eg hefi ekki snert við veskinu«, mælti eg, »eg segi yður það alveg eins og er. Aðeins fát yðar getur verið yður einskon- ar afsökun, ef þér haldið nokkuð slíkt«. »En hvernig... hvernig. . ?« hreytti hann út úr sér. »Eg skil yður ekki«, mælti eg og lá við að fara að hlægja — »eg segi í gamni: eg kem, þú kemur hann kemur, og þessi orð verka á yður eins og svörtustu galdrar. — Eg býst naumast við, að þér
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Nýjar kvöldvökur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.