Nýjar kvöldvökur - 01.07.1930, Blaðsíða 10

Nýjar kvöldvökur - 01.07.1930, Blaðsíða 10
102 NÝJAR KVÖLDVÖKUR og setti allt í uppnám. Lilja Rut grét fögrum tárum, Þórarinn bölvaði, svo að heyrðist út á hlað og Sveinbjörg Helga óð á bægslunum til sýslumannsins og var svo óðamála, að hann ætlaði aldrei að geta ráðið í, hvaða ósköp hefðu dunið yf- ir gistihúsið. Fám dögum síðar var Jóni Daðasyni stefnt fyrir sáttanefnd. En hann kom ekki, heldur aðeins þau munnlegu skila- boð heiman úr beykishúsinu, að hann hefði daginn áður lagt af stað eitthvað austur á land. VII. Gæðafólk. I Nausti leið tíminn hægt og seinlega. Guðrún var farin að eldast, svo að í dag- legu tali var hún kölluð Guðrún gamla í Nausti. Guðmundur var orðinn fulltíða maður og talinn meðalmaður til allra verka. Hann stundaði búskap, sjó- mennsku og daglaunavinnu jöfnum hönd- um. Það var sagt um hann, að honum væri sýnt um fjármál og menn þóttust vita, að hann ætti eitthvað töluvert í handraðanum, en ekki flíkaði hann auð- legð sinni og sparneytinn var hann í hví- vetna. Það leyndi sér ekki, að f jármennsk- an lét honum bezt; hann fjölgaði kind- unum eftir því sem ástæður leyfðu og átti nú tólf ær með lömbum. Hann var farinn að svipast eftir hæfilegu jarðnæði fyrir sig, en bæði var það, að slíkt var ekki á boðstólum og svo kunni hann í aðra röndina vel við að vera eins frjáls allra sinna verka eins og hann var orð- inn, en vera þó bjargálnamaður. Einn morgun í fjórðu viku vetrar voru þau að klæða sig, mæðginin í Nausti. »Það má mikið vera«, sagði Guðrún, »ef hér kemur enginn gestur í dag. Mig dreymdi, að hingað inn til okkar kæmi stór, loðinn, mórauður hundur, sem gekk að rúminu þínu, Guðmundur minn, og lagði hausinn svo vinalega á hnéð á þér; og eg sá ekki betur en að þú klappaðir honum. — Það var svo einstaklega falleg skepna, að hún hlýtur að vera fylgja ein- hvers góðs gests«. Um hádegið kom oddvitinn utan af ströndinni; erindi hans var að vita, hvort. þau mæðginin hefðu nokkur tök á því að' hýsa um óákveðinn tíma tólf ára gamla stúlku, sem þyrfti að vera undir læknis- hendi vegna eitlabólgu á hálsi. Stúlka. þessi var á sveit og varð því oddvitinn að leita henni samastaðar á meðan sár hennar greru; hafði hann gengið fyrir- hvers manns dyr í Voginum og leitað fyr— ir sér, en alstaðar var sama viðkvæðið,.. að það væri ekki hægt. Sumir voru,' hræddir við slíkan sjúkling, aðrir nenntu ekki að þrengja að sér og að lokum var ekki í annað horn að venda en Naust,. þótt þar væri sízt von til að greitt yrðL úr vandræðunum. Guðrún hlustaði þegjandi á erindið. »Hvað finst þér, mamma«, sagði Guð— mundur; hann var vanastur því að hún réði öllu heima fyrir. »Það er nú vanalegast sVo, að menn séu ekki alveg upp til handa og fóta, þeg- ar sveitarómagi á í hlut, — en sama væri mér þó að stelputötrið fengi að hýrast í fletinu hjá mér um tíma, og nóg gæti hún fengið að borða hjá okkur, tötrið að • tarna«. Oddviti var allshugar feginn þessum. erindislokum, lofaði góðri borgun og gerði ráð fyrir að' koma með stúlkuna daginn eftir. En um nónbilið kom annar gestur að Nausti. Það var Randver bóndi í Dæld- um, aldraður maður, stór vexti og síð- skeggjaður. Hann hafði oft áður átt skifti við Guðmund, keypt af honum fisk og selt honum búsafurðir; urðu báðir æfinlega vel ásáttir um viðskiftin og
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Nýjar kvöldvökur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.