Nýjar kvöldvökur - 01.07.1930, Blaðsíða 15

Nýjar kvöldvökur - 01.07.1930, Blaðsíða 15
STAKSTEINAR 107 að hugsa og ef eitthvað kom flatt upp á hann, var hann lengi að átta sig á hlut- unum. Þetta hafði allt gerzt á svo skammri stund, aö hann vissi varla af því, fyr en allt var um garð gengið. Hann fann að eitthvað mikið hafði við borið, en af því að hann hafði góða samvizku, hátt- aði hann alveg rólegur og svaf vært um nóttina. Morguninn eftir talaði Una lítið og leit ekki framan í Guðmund; hann bauð henni gleðilega hátíð með handabandi, en þorði ekki heldur að líta framan í hana, — bæði voru feimin. En þegar hann var að fara fram göngin, sagði hún lágt: »Þú kemur ekki mjög seint heim i kvöld, — það er jóladagur«. En þann dag dvaldist honum töluvert lengur á beitarhúsunum en vant var. Honum virtist ein ærin haga sér undar- lega og datt í hug að hún væri ef til vill að fá bráðapest; þorði hann því ekki að fara heim, fyr en hann var genginn úr skugga um að svo væri ekki. Það var nokkurt fjúk og dimmt til jarðar, svo að hann varð að fara hægt og gætilega. Þeg- ar hann gekk heim túnið, sá hann að ljós var í skálaglugganum frammi; hann opn- aði bæjardyrnar og stappaði af sér snjón- um. Þá kom Una á móti honum innan úr skálanum. »Ertu loksins kominn?« sagði hún lágt. »Já, eg varð seinni fyrir en eg ætlaðk. Hún gekk hægt að honum, tók með báðum handleggjum um háls honum — og hallaði höfðinu upp að vanga hans. »Eg var orðin svo hrædd um þig«, hvíslaði hún; »eg var hrædd um að þú hefðir villst í hríðinnk. »Settir þú ljósið í gluggann til að leið- beina mér?« »Já, eg gat ekkert annað gert«. »Og beiðstu eftir mér frammi í kuld- anum?« »Já. Veiztu ekki að mér þykir vænt um þig? Mér hefur þótt vænt um þig miklu lengur en þú heldur. ¦— Nú skaltu koma inn og hafa fataskifti og borða«. Svo gengu þau inn í baðstofuna. — Vikuna á milli jóla og nýárs var Guðmundur í nýjum heimi, sem hann hafði ekki þekkt áður, hvorki af umtali né reynd. Þegar hann var heima í Dæld- um var eins og allt legðist á eitt að gera honum lífið eins yndislegt og unnt var, og þegar hann var að heiman, sveif fyrir hugskotssjónum hans stúlkan, sem var að verða miðdepill allra hluta hér á jörð. — Hann var satt að segja steinhissa á, hvernig komið var. Þetta var ekkert líkt eirðarleysinu og þunglyndinu, sem Lilja Rut hafði valdið honum eða kvíðanum og efanum, sem sífelt var að ónáða hann, þegar hann var að elta ólar við skjátuna hana Línu frá Lambhaga. Það var nú eitthvað annað þetta. Ást Unu haf ði vakið gagnkvæma tilfinningu í brjósti hans, líkt og þegar blíður andvari vorsins lífg- ar og hressir sólsækið blóm. Hún var vön að taka á móti honum á hverju kvöldi í bæjardyrunum, koma upp að vanga hans og kyssa hann mjúklega, fara með hann inn í baðstofu, hafa plaggaskifti á honum og bera honum mat, — þenna ágæta mat, sem honum þótti beztur af öllu. Hefði einhver hæðinn gárungi séð hve vel Una ól Guðmund, þá hefði hann ef til vill sagt sem svo, að hún þekkti þann sannleika að matarástin væri máttugust og venjulega varanlegust, en af eðlisgáfu sinni vitað, að greiðasta leiðin inn að hjarta Guð- mundar lægi gegnum magann. En slíkt datt hvorugu þeirra í hug; ást þeirra var einlæg, og um nýár voru þau svo harð- trúlofuð, að þar þurfti ekki um að bæta. Gömlu hjónin og Jóhannes tóku þess- um tíðindum eins og þeirra var von og vísa, glöddust með þeim og óskuðu þeim allrar guðs blessunar. Una yngdist hreint 14»
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Nýjar kvöldvökur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.