Eimreiðin - 01.07.1944, Síða 48

eimreiðin
\
ár sonneiiur.
HIN FJARLÆGU MIÐ.
Hve augu mín heillar hin hvítfexta ölduröð
að liafsbrún, er ber sem þröskuld við ljóssins dyri
Ó, dökkblái mar, mig dreymir um óskabyr
yfir djúpið, burt frá venjunnar gömlu tröð.
Á skýjalindum logar kvöldroðans hyr
í lofti. Að austan fer nóttin gönguhröð
með rökkur á bránni, dulúðug, draumaglöð,
og dagsins fullvizku hrindir sem löngum fyr.
Um víðáttu hafsins heiðríkjustormur fer,
og hraðfara síðustu skýjavængina ber
nú fyrir í vestri við birtunnar blikandi hlið.
Anda þú svalur í hjarta mér, heiðríkjublær,
<og huga minn teygðu, ljóssins ómælissær,
. að beini hann djarfur flug á hin f jarlægu mið.
DÓTTIR FRÓNS.
Þú, dóttir Fróns, eitt óðal tókst í arf
frá ættmæðranna löngu, gleymdu röð:
Það nefndist ást og ósérhlífið starf,
og yndislega barstu þína kvöð.
Hve eðlileg var gæzka þín og glöð,
live glæsilegt þitt táp, er að þér svarf!
Allt, sem þú snertir, féll í ljúfa löð,
þú ljósið barst — og skugginn jafnan hvarf.
J