Eimreiðin - 01.07.1944, Blaðsíða 94

238
RITSJÁ
EIMREIÐIN'
varðandi Frakkland, svo og þýðiiigar
úr frönsku á íslenzku. Mun hér flest
til tínt af þessu tagi.
Sv. s.
Páll Ólafsson: LJÓÐMÆLI. Gunnar
Gunnarsson gaf út. Rvík 1944.
(Helgafell).
Ljóðntæli l’áls Olafssonar, önnur
en þau, er lifað liafa á vöruni þjóð-
arinnar, hafa í meira en 40 ár verið
grafin í fremur óskipulegri og ó-
lieppilegri útgáfu (Rv. 1899—1900),
— útgáfu, sem ekki var lokið, þar
eð síðasta hindið kom aldrei út. —
Nú Iiefur bókaútgáfan Helgafell
hætt úr þessu nijög myndarlega, —
fengið hinn færasta mann, Gunnar
skáld Gunnarsson, til þess að velja
ljóðin, raða þeim niður og rita um
l’ál Ólafsson og skáldskap hans.
Það er mikill fengur að fá þessa
vönduðu og fallegu útgáfu Gunnars
Guunarssonar, og ineð henni getur nú
l’áll loks lilotið þann heiðurssess í
hókahillum og — vonandi — með-
vitund listunnandi Islendinga, sem
honuni bar fyrir löngu. —
Einhvern veginn liafði tekizt svo
óheppilega í útgáfunni 1899—1900,
að hiuum eftirtektarverðustu og sí-
gildu kvæðum skáldsins var stung-
ið inn á milli ýmislegs af lakara tagi,
og varð því heildarsvipuriiin á ljóð-
mælunum ekki aðlaðandi. — Gunn-
ar Gunnarsson hefur nú mjög prýði-
lega hætt úr þessu. Rókin hefsl á
ljóðabréf'Unum, sem Gunnar kveðst
taka fram yfir allt annað, sem Páll
liefur ort. Eg er á sama máli. 1
fróðleik, streymandi liagmælsku og
látleysi eru þessi ljóðahréf hrein
list. Þar fer og sainan kýmni og
skarpleg athugun á mönnum og mál-
efnum. — Næst koma svo hestavís-
urnar, sem margar eru þjóökunnar,
þá ýmisleg ljóð, Ragnhildur, harni-
ljóð o. s. frv. mjög skipulega og vel
raðað niður. Loks fróðlegar athuga-
semdir og skýringar. —
Eins og áður er getið, má telja
þjóðskáldið Pál Ólafsson fullsæmdan
af þessari útgáfu. — Framúrskarandi
gáfur, skemmtileg kýmni og nær því
óviðjafnanleg hagmælska, voru
meginþættir í skapgerð Páls, eins og
liann birtist í ljóðum sínum. Hann
ímm hafa verið látlaus maður, án
þess þó að þjást af þeirri minni-
máttarkend, sem lá eins og farg á
mörgum góðum fslendingum á 19.
öld og lengur, -— en sem yngstu
skáld vor virðast Iilessunarlega laus
við. —
Satt að segja var langt síðan ég
hafði lilaðað í ljóðuin Páls Ólals-
sonar þangað til mér harst þessi
nýja útgáfa. Og hvers varð ég vís?
Þess, aö ljóðmælin eru fersk og ang-
andi eins og nýútsrungiii vorhlóni,
sem gleðja og hrífa hugann og lyfta
lionuin upp úr þokumollu hvers-
dagsleikans. —
Ég vona, að æska íslands taki vel
á móti Páli Ólafssyni endurhornuin,
—- og ég er viss um, að hún gerir
það, ef hún aðeins les hann, þvl
hann er hráðlifandi, ungur og fj<>r"
ugur í sínum vandaða og fallega
nýja húningi.
Þorsteinn Jónssotn
TVÖ NÝ SAGNAKVER.
Tvö ný sagnakver hafa horizl
Eimr., og gegiiir furðu, hve ótæmandi
uppspretta þessara fræða er með
þjóðinni. En sannast að segja gangn
safnendur nú orðið stundum ærið
langt í því, að telja til þjóðsagna
ýinsa nýskeða atburði, sem fullt e,ns