19. júní - 19.06.1988, Síða 38

MARGVERÐLAUVAÐIIR
Danmörk 1982
Gullverðlaun
Island 1982
Gullverðlaun
Uíinniörk 1985
Gullverðlaun
> íslarid 1985
Gullverðlaun
Bandaríkin 1986
* 98 stig af 100

best. Þessi bábylja á ekki við nein rök
að styðjast og er ekki annað en sjálfs-
réttlæting samfélags sem bjó, og býr
enn, illa að börnum sínum. í dag búa
börn við aðstæður sem fullorðið fólk
myndi aldrei láta bjóða sér. Mörg
börn á dagvistaraldri eru í tveimur
dagvistum á degi hverjum og börn á
skólaaldri þurfa daglega að mæta oft-
ar en einu sinni í skólann. Myndum
við sætta okkur við það, jafnvel svo
árum skipti, að þeytast á milli tveggja
vinnustaða eða að vera send heim af
vinnustað á miðjum degi til þess eins
að koma þangað aftur síðar um dag-
inn? Svarið við þessum spurningum
liggur í augum uppi.
Það er almennt viðurkennt að allir
eigi rétt á menntun án tillits til efna-
hags og aðstæðna. I sinni upprunaleg-
ustu merkingu þýðir orðið menntun
„að gera að manni“. Sá ferill hefst
strax við fæðingu og því er uppeldi í
raun ekki annað en menntun ungra
barna. Gæði þeirrar menntunar
verða ekki mikil ef henni er einvörð-
ungu sinnt af foreldrum sem jafn-
framt þurfa að standa vinnumarkaðn-
um skil á orku sinni. Mikilvægasta
hlutverk heimilanna er að sjá börnum
fyrir þeim nánu tilfinningatengslum,
þeirri ást og því öryggi sem þau þurfa
á að halda. En útþrá sinni, félagsþörf
og fróðleiksfýsn fá þau ekki svalað
innan fjögurra veggja í fámennri
kjarnafjölskyldu. Að einskorða upp-
eldi/menntun ungra barna við heimil-
in er því að sníða þeim þrengri stakk
en þeim hæfir. Það eru leifar liðins
tíma. Rétturinn til menntunar á sér
engin aldurstakmörk og því þarf sam-
félagið, þ.e. við sem byggjum þetta
land, að tryggja það nú þegar að hann
sé virtur þó einstaklingarnir sem hlut
eiga að máli séu undir 6 ára aldri.
í svari mínu við þeim spurningum
sem beint var til mín hef ég kosið að
horfa fremur á skyldur samfélagsins
en foreldra, gagnvart uppeldi og um-
önnun barna. Astæðan er sú, að ég tel
að um það ríki nokkuð almenn sam-
staða að skyldur foreldra séu ríkar en
hins vegar séu víða miklar efasemdir
um ábyrgð samfélagsins. Virðast
margir líta svo á að með kröfum um
ábyrgð samfélagsins á aðstæðum og
uppeldi barna sé vegið að frelsi og
forræði foreldra. Að mínu mati er
þetta fjarri öllu lagi enda lít ég svo á
að samfélagið gegni skyldum sínum
við börn mun verr en við fullorðna.