Morgunblaðið - Sunnudagur - 19.04.2015, Blaðsíða 57

19.4. 2015 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 57
Sequences VII-myndlistar-
hátíðin hefur undanfarið
staðið yfir á nokkrum sýn-
ingarstöðum en henni lýkur
á sunnudag. Þá kl. 14 verður Rakel
Pétursdóttir með leiðsögn um sýn-
ingu Dagrúnar Aðalsteinsdóttur og
David Kefford í Safni Ásgríms Jóns-
sonar við Bergstaðastræti.
2
Fyrri hluta hinnar áhuga-
verðu sýningar Nýmálað I
lýkur í Hafnarhúsinu á
sunnudag. Á laugardag
klukkan 13-16 verður síðan boðið
upp á örnámskeiðið „Varúð – Ný-
málað!“ á seinni hluta sýningarinnar,
sem fyllir Kjarvalsstaði. Þorvaldur
Jónsson stýrir þessu ókeypis ör-
námskeiði fyrir 12 ára og eldri.
4
Hið sívinsæla KK Band, þeir
KK, Þorleifur Guðjónsson og
Kormákur Geirharðsson,
sem leikið hafa saman frá
1992, koma fram á tónleikum á Café
Rosenberg kl. 22 á laugardagskvöldið
ásamt Eyþóri Gunnarssyni.
5
Norræna kvikmyndahátíðin
heldur áfram í Norræna hús-
inu um helgina. Klukkan 20 á
laugardag er The Grump eft-
ir samnefndri bók Tuomasar Kyrö
sýnd, en í framhaldinu spjallar Huldar
Breiðfjörð við Kyrö. Og á sunnudag
kl. 19.30 verður myndin Kraftidioten
sýnd og í beinu framhaldi ræðir Vera
Sölvadóttir við Jakob Oftebro um
feril hans og kvikmyndina.
3
Óhætt er að mæla með frá-
bærri sýningu á Hystory á
Litla sviði Borgarleikhússins
en sæti eru laus á sunnudags-
kvöld. Rýnir Morgunblaðsins gaf sýn-
ingunni fullt hús, fimm stjörnur.
MÆLT MEÐ
1
að á tilteknu sviðsrými,“ segir Anna Rún og
viðurkennir að hér tali hún sem myndlist-
armaður. „En ólíkt myndlistinni er maður í
leikhúsinu bundin afmörkuðu rými sem er yf-
irleitt ekki ætlað fyrir áhorfendur. Það er al-
veg hægt að afmá þessi mörk en mismikið
eftir aðstæðum og verkefnum. Nándin á
litlum sviðum getur verið svo mögnuð ef vel
tekst til. Ég vinn innsetningar sem myndlist-
armaður og er því mjög meðvituð um hvernig
maður upplifir rýmið og sjálfan sig þegar
gengið er inn í það í fyrsta skipti. Meðvitað
og ómeðvitað hefur rýmið gríðarlega mikil
áhrif á mann líkamlega,“ segir Anna Rún og
tekur fram að myndlistarbakgrunnur hennar
geri það að verkum að hún þurfi sífellt að
vera í snertingu við efnin sem hún er að
vinna með til að geta tekið næstu ákvarðanir.
„Hér var öll meginhugmyndavinnan tilbúin
fyrirfram þegar æfingar hófust, en það er
mjög mikið af ákvörðunum um endanlega út-
færslu smáatriða sem ég get ekki tekið fyrr
en ég er kominn inn í rýmið. Lokaákvarð-
anirnar verða að vera í samtali við efnið og
rýmið. Að þessu leyti er ég „óþægur“ leik-
myndahönnuður. Leikhúsið er svo lifandi
ferli. Það er ekkert til í byrjun nema einhver
tilfinning og metnaður í hjörtum þeirra sem
eru að fara af stað í sköpunarferðalagið. Ég
vil sem leikmynda- og búningahönnuður fá að
taka virkan þátt í þessu ferðalagi. Mér finnst
ósanngjarnt að þurfa að standa skil á end-
anlegri útfærslu áður en ferðalagið byrjar.
Ég hef því ávallt leyft mér að halda
ákveðnum hlutum opnum inn í æfinga-
tímabilið.“
Eitt skýrasta dæmið um samruna leik- og
áhorfendarýmis í leikmyndahönnun Önnu
Rúnar birtist, að hennar sögn, í uppfærslunni
á Ys og þys út af engu í leikstjórn Þorleifs
Arnar Arnarssonar á útilistarhátíð í Wett-
ingen á síðasta ári. „Verkið var sett upp í 300
fm húsagarði í elsta klaustrinu í Evrópu. Þar
fékk ég tækifæri til að smíða leikhúsið og
áhorfendapallana frá a til ö og hafði algjört
frelsi. Ég vissi strax að ég vildi vinna verkið
sem heildræna upplifun og umbreyta þessum
„heilaga“ klausturgarði í viðsnúinn „síkólóg-
ískan“ eldrauðan leikhúsheim. Allir klaust-
urveggir, utan eins sem fyrir var yfirnátt-
úrlega fagur með bogadregnum gluggum og
400 ára gömlu klifurtré, voru klæddir með
blóðrauðum leikhústjöldum og áhorf-
endabekkir og gólfið var einnig djúprautt.
Áhorfendapallar voru smíðaðir í arena-stíl á
langvegginn meðfram veggjunum sem vísuðu
hvor á móti öðrum. Leikrýmið var því einnig
á langveginn meðfram áhorfendapöllunum og
á tveimur sviðum í sitthvorum endanum. Í
þessum shakespeare-íska heimi blekkingar,
kómedíu og tragedíu neyddust áhorfendur því
viðstöðulaust til að spegla viðbrögð sín í full-
um sal áhorfenda, sem blöstu við handan leik-
sviðsins. Þorleifur Örn leikstjóri brá meira
segja á það ráð í miðri sýningu að skipa í
áhorfendapalla eftir kyni. Það var mjög sterk
upplifun að horfa á niðurlægingu og „dauða“
Hero með fullan sal af karlmönnum í bak-
grunni.“
Vinnur leikmynd fyrir nýja óperu
Í ljósi þess að Anna Rún vinnur jöfnum
höndum sem myndlistarmaður og leikmynda-
hönnuður liggur beint við að spyrja hvort
þetta fari vel saman. „Já, það fer gríðarlega
vel saman. Ég vinn ein þegar ég vinn að
myndlist minni, sem er bæði gefandi og
skemmtilegt. En því fylgir annars konar
frelsi að starfa í leikhúsinu og komast inn á
milli í góðan listrænan díalóg um sameig-
inlegt verkefni. Og nú er það svo að leikhúsið
er orðið stór áhrifavaldur í allri minni list-
sköpun. Að því sögðu þá finnst mér mjög
passlegt að vinna bara eitt leikhúsverkefni á
ári meðfram myndlistinni, því leikhúsið
gleypir mann með húð og hári.“
Anna Rún hefur í gegnum tíðina unnið
mikið með eiginmanni sínum, Þorleifi Erni
leikstjóra, en næsta verkefni þeirra saman er
kammeróperan Ur eftir Önnu Þorvaldsdóttur
sem frumsýnd verður í Trier í Þýskalandi í
september nk. og í framhaldinu sýnd í Óp-
erunni í Osló og í Hörpu hérlendis. „Ég er að
vinna leikmynd sem ég kýs að líta á sem inn-
setningu þar sem samstarfið býður upp á
það. Í samtali okkar listrænu stjórnenda
fengust ákveðnar forsendur sem eru mun
opnari en venjulegt leikverk byði upp á. Þess
vegna get ég nálgast þetta meira sem flæði
og ástand heldur en eitthvað sem þarf að
þjóna línulegri frásögn,“ segir Anna Rún að
lokum.
Morgunblaðið/RAX
„Ég hef mjög lítinn áhuga á því
að leikmyndin mín sé eitthvað
ákveðið eitt,“ segir Anna Rún
sem vill að leikmyndir sínar séu
opnar til túlkunar. Hér er hún
stödd í leikmyndinni á Litla
sviði Borgarleikhússins.
* Ég vinn innsetningarsem myndlistarmað-ur og er því mjög með-
vituð um hvernig maður
upplifir rýmið og sjálfan
sig þegar gengið er inn í
það í fyrsta skipti.