Gerðir kirkjuþings - 1988, Qupperneq 207

204
Alþjóðleg kirkjusamtök sem íslenska kirkjan á aðild að eins
og Alkirkjuráðið og Lútherska heimssambandið hafa haft
málefni vistkreppu og umhverfisverndar á stefnuskrá sinni.
Það má sjá af skjölum frá allsherjarþingi Alkirkjuráðsins i
Vancouver 1983, allsherjarþingi Lútherska heimssambandsins i
Búdapest 1984 og siðast en ekki síst frá alþjóðlegri
ráðstefnu Alkirkjuráðsins i Boston 1979 um sama efni. Á
þeirri ráðstefnu kom fram mikið efni og miklar upplýsingar og
málin fóru að skýrast. Á næsta allsherjarþingi Alkirkju-
ráðsins sem haldið verður í Ástraliu 1991 verður þetta efni
tekið sérstaklega fyrir sem eitt meginefni þingsins
("Justice, Peace and the Integrity of Creation"). Loks má
minna á ráðstefnu sem haldin var i Reykjavik 22.-25. sept.
s.l. á vegum Nordisk Social-Etisk Konference, þar kom
sjónarmið ferlisguðfræðinnar skýrt fram einkum i erindi
danska siðfræðingsins, prófessors Viggo Mortensens.
Yfirskrift þessarar ráðstefnu var "Teknologi - hot eller
hop", þátttakendur voru frá öllum Norðurlandaþjóðunum, frá
íslandi voru fulltrúar ýmissa starfsgreina.
Viðvörun þeirra sem vilja vekja til nýrrar vitundar um ábyrgð
mannsins i lifrikinu er viðvörun við hugsunarhætti þar sem
frelsi og ábyrgð hafa orðið viðskila hvort við annað og þar
sem lifsgildin hafa lent á villigötum, þar sem ofbeldi hefur
komið i stað umhyggju og rányrkja i stað ræktunar. Þetta
misskilda frelsi hefur einnig orðið hlutskipti raunvisinda
nútimans. í krafti þeirra og tækninnar hefur manninum tekist
að ná miklum framförum en jafnframt skapa vandamál sem
vafasamt er að hann ráði við. Það sem hann ræður við ræður
hann þó við i krafti þeirra sömu visinda og tækni sem
vandanum hafa valdið. En það er kallað á nýja vísindahyggju,
nýja tæknihyggju þar sem ábyrgð situr i fyrirrúmi og þar sem
viðhorf til náttúrunnar eru breytt. Þar sem hún er ekki
aðeins efniviður heldur öðru fremur sköpunarverk Guðs.
Á okkar timum ber kirkjunni i senn að vara við og benda á
leiðir út úr hættunni. Henni ber að boða vonina og hvetja
manninn til þess að snúast af alefli gegn aðsteðjandi vanda i
stað þess að bregðast við með sjálfsréttlætingu, kaldhæðni
eða með örvæntingu.
Hér eins og i svo mörgum alvarlegum málum sem alla snerta er
enginn meiri sérfræðingur en annar. Framlag kirkjunnar gæti
falist i mörgu, meðal annars þvi að styðja þá sem vara við
hættunni likt og spámenn fyrri tima og raunar allra tíma. Hún
gæti einnig stuðlað að þvi að vera vettvangur fyrir
málefnalega umræðu um vandamál samtimans, þar sem fjallað er
um vandann án þess að sjónarmið flokkspólitiskra viðhorfa eða
stundarhagsmuna einstaklinga eða hópa skyggi á hinn
raunverulega vanda.