Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.1992, Blaðsíða 214

212
MÚLAÞING
spöðum, sem fara verst á vetrin og endast þá ekkert. Kléberareiðskapur
allur í aumasta stíl sem orðið getur og svo margt sem eg nenni ekki upp
að telja.
Þetta og annað þykir mér nú ósköp óviðkunnanlegt og uni illa við, og
langaði mig nú til að vera einum 20 árum yngri, með góðri heilsu og
kröptum. Þá hefði eg máské getað fært eitthvað til betra lags hjá sumum
hér í Alptafjörðum. Hér eru margir ungir og efnilegir bændur í sjón að
sjá, en kannské heldur framtakslitlir til nokkurar breytingar í því verk-
lega, sem þó er illa farið, því margir og flestir bændur eru dálítið lag-
hentir, en smíðatól engin, og það sem til er, helst í líkingu við það sem
Fomegyptar bösluðu með o.s.frv.
Eg hefi alla daga verið svo skapi farinn, að vilja hjálpa öllum í því sem
eg hefi orkað, til að bæta allt sem eg hefi séð, bæði eptir reynslu og
sannfæringu, og aldrei getur mér fundist það í samvisku minni, að eg
hafi gjört það af ágirnd eða neinu okri að taka (af) mönnum handarvik,
því aldrei setti eg á mig meira kaup en eina krónu og var hæst ánægður
með að fá hana, en það vildi nú ganga misjafnt, eins og opt reyndist,
margur borgaði vel og sumir meira, aptur sumir í rögun (?) og drætti og
sumir aldrei neitt, eða mjög svo lítið og notuðu sér meinleysi mitt, sem
alltaf hefur fylgt mér og hefur máské verið stór galli á mér, en eg hefi ó-
mögulega getað við honum gert. Eg hefi ekki viljandi getað styggt
nokkra manneskju, og ímyndað mér alla menn góða, eða að minnsta
kosti viljað hafa alla góða, þessvegna þolað illa mótgjörðir, eða þegar
einhvör hefur gjört á hluta minn, að mér hefur fundist, fyrir litlar sakir,
og þá viljað koma þunglyndi í mig af því, en vantað bæði kjark og vilja
til að hefna mín í nokkum máta, í orðum eða verki og þartil verið heldur
málstirður, en það þykir mér trúlegt, hefði eg lagt það í vana minn, að
skrifa einhvörja pólitík, að eg hefði þá getað sagt hvörjum sem í hlut
hefði átt, það sem mér eptir meiningu og sannfæringu minni hefði fund-
ist hreinn og beinn sannleikur, og hefði kannské mátt segja um mig, eins
og prófastur Sigurður Gunnarsson, síðast á Hallormsstað, sagði um einn
blaðamann, að hann væri góður þegar hann mælti af munni fram, en ó-
þolandi þegar hann tæki pennann og færi að rita í blöðin.
Og það hefi eg alltaf fundið í fari mínu, að hefði mér verið kennt eitt-
hvað til bókarinnar meðan eg var ungur, þá hefði eg haft vilja á því að
fræða mannkynið í öllu því sem betur hefði mátt fara. Enn það hefur víst
ekki átt fyrir mér að liggja og hefði líklega ekki borið meiri ávöxt, held-
ur en sumt hvað það, sem margur góður maður í heiminum hefur predik-
að fyrir mannkyninu.