Íþróttablaðið - 01.12.1948, Qupperneq 44

34
IÞRÓTTABLAÐIÐ
að keppninni, en þó þannig að skipta
mætti á mönnum eftir getu, þannig
ig að ef nýir og efnilegir menn kæmu
fram á sjónarsviðið er æfingar og
keppnir byrjuðu á vorin mætti taka
þá inn i æfingarnar. Það var þvi nokk-
urskonar ábætir fyrir hina óánægðu
og tortryggnu að landsliðsnefndin var
ekki skipuð fyrr. en 29. apríl s.l.. en
aftur á móti ögrun fyrir þá bjartsýnu,
sem létu sér hvergi bregða og sögðu
að nógur væri tíminn.
En eitt var víst, að eins og sakir
stóðu valt það á mestu fyrir KSÍ að
velja vel í landsliðsnefndina, því að
við óteljandi örðugleika var að etja við-
víkjandi æfingunum, þótt ekki væri
tekin til greina andstaða sú og hæðni,
er ríkti í andrúmsloftinu, næstum því
hvernig sem menn sneru sér.
Menn þeir, sem KSÍ valdi að lokum
til þess að taka þetta ábyrgðarmikla
starf á hendur, ég vil segja menn þeir,
sem KSÍ valdi til þess að skapa grund-
völl fyrir áframhaldandi þróun knatt-
spyrnunnar hér á landi voru: Guð-
jón Einarsson, Jón Sigurðsson (rakari),
Jóh. Bergsteinsson, allir úr Reykja-
vík, Lárus Árnason frá Akranesi og
Friðþjófur Pétursson frá Akureyri.
Landsliðsnefndin tók þegar til starfa.
Fyrsta verk hennar var að ráða þjálf-
ara, og varð þjálfari Vals Joe Divine
fyrir valinu. Siðan voru 23 menn tekn-
ir til landsliðsæfinga, 19 frá Reykjavik
og 4 frá Akranesi. Þjálfari liðsins og
fulltrúar frá nefndinni fóru til Akra-
ness og Akureyrar í því augnamiði að
velja menn til landsliðsæfinganna. Á
báðum stöðum voru menn valdir, en
sá ljóður var á að Akureyringarnir sáu
sér einhverra htuta vegna ekki fært
að koma suður, og gátu því ekki tekið
þátt i landsliðsæfingunum.
Ætlunin var að landsliðið skyldi æfa
tvisvar til þrisvar í viku fram til 2.
júli, en þá átti landsleikurinn að fara
fram, en svo varð þó ekki, þvi að við
allsltonar örðugleika var að etja, eink-
um þann, sem allra sízt átti að geta
komið til greina, sem sé að íþrótta-
völlurinn reyndist svo upptekinn að
landsliðið komst þar varla að með æf-
ingar sinar. Þessi erfiða aðstaða gerði
það að verkum að KSÍ sá sér ekki
annað fært en að fresta íslandsmótinu,
GuÖjón Einarsson.
„Þið eruð hér á vellinum, sem fulltrúar
íslands til þess að verja heiður og hlut
þjóðarinnar........
til þess að landsliðið gæti fengio nokkr-
ar æfingar á vellinum áður en það
átti að mæta Finnunum-
Við þessa erfiðleika og ekki sízt
vegna þess að enn liafði bætzt nýr
draugur við tortryggni almennings á
getu knattspyrnumanna okkar, þar
sem úrvalsliðið úr Reykjavík hafði
fengið svo slæma útreið gegn sænska
liðinu Djurgaarden, sem raun varð á,
þá kom það sér vel að landsliðsnefndin
var skipuð mönnum, sem einhver
myndi kalla að hefðu bein i nefinu,
og þeir sýndu það í verki, að þeir voru
starfi sínu vaxnir. Og reyndist þjálf-
arinn ekki hvað sízt vel, og vann með
sinni skozku ró, hvað sem á dundi. Og
þótt völlurinn væri ekki til staðar þá
útskýrði hann fyrir piltunum knatt-
spyrnuna á töflu, og tók upp og spurði
Hermann Hermannsson
Maðurinn, sem lengst allra Islendinga
hefir staðið i markinu, og þolað eldraun-
ir 20 ára knattspyrnuferils, jafnt með
sínu eigin félagi, Val, og úrvalsliðum.
Hann hefir staðið í markinu alla þrjá
landsleikina, sem fsland hefir háð.
þá um stöður þeirra á vellinum, líkt
og kennari spyr nemenda um hvernig
á að reikna jöfnudæmi. En þó að mikið
sé komið undir starfi landsliðsnefnd-
arinnar viðvíkjandi æfingum landsliðs-
ins, þá er þó aðalskylda hennar þýð-
ingarmest s. s. að velja rétta menn í
liðið. Þungamiðja knattspyrnuliðsins
er niðurröðun leikmanna. Það sögðu
einhverjir gárungar að landsliðsnefnd-
in hefði dæmi fyrir sér um það hvernig
ætti ekki að stilla landsliðinu upp, og
áttu þeir við niðurröðun úrvalsliðs-
ins móti Svíum. En eðlilega hefði mátt
gera sömu eða svipaða vitleysu aftur,
ef ekki hefðu menn verið að verki,
sem vissu hvað þeir voru að gera, og
ekki hvað sizt menn, sem létu hvorki
hreppa-, félaga- né vinskaparpólitik
hlaupa m'eð sig, í gönur.
Af þvi að það að velja í landslið, er
tiltölulega nýtt fyrirbrigði hér, en hins-
vegar dvelst hér á landi maður, sem
hefir leikið i Þýskalandsliðinu í 10
ár samfleytt, leikið fyrir Þýskaland
á tveimur Olympíuleikum og tveim
heimsmeistarakeppnum og fjölda milli-
ríkjakeppnum bæði við smærri og
stærri ríki, held ég að væri fróðlegt
að heyra álit hans á skyldum þeim,
er landsliðsmaður þarf að uppfylla,
til þess að landsliðnefndarmaður geti
greitt honum atkvæði sitt við val lands-
liðsleikmanna. Maður þessi er Fritz
Buchloh, þjálfari Víkings. Fer álit
hans hér á eftir:
„Eg hefi verið beðinn að skýra frá
minni reynslu viðvíkjandi því hvaða
skyldur hvíli á herðum þess leikmanns,
sem valinn hefir verið til þess að leika
i landsliði. Eg verð að viðúrkenna að
þetta er ekki eins einfalt og margur
gæti haldið, vegna þess að í hverju
landi eru mismunandi skilyrði til
knattspyrnuiðkana. Þær kröfur, sem
gerðar eru til landsliðs t- d. í Þýzka-
landi, þurfa alls ekki að gilda hér á
landi, og væri ef til vill ekki svo auð-
velt að framkvæma hér.
Þrátt fyrir það er þó hægt að segja
að samkvæmt alþjóðareynslu séu til
kröfur sem gera verður til þeirra, sem
leika i landsliði. Kröfur, sem þeir verða
fyllilega að taka til greina, og þeim
vildi ég gjarnan skýra frá i stuttu
máli.