Íþróttablaðið - 01.12.1948, Blaðsíða 62

52
ÍÞRÓTTABLAÐIÐ
höggvin ný bmnbraut gegnum skóginn,
brattari og vandasamari. Brautin var
að jafnaði opin til æfinga fyrir kej)p-
endur fyrir hádegi, en iokuð eftir bá-
degi og var liún J)á troðin og lagfærð
eftir æfinguna. Við allar slíkar æfingar
á sviði skiðaíþróttarinnar voru læknar
og hjúkrunarfólk til taks. ef slys skvldi
bera að böndum. Það reyndist heklur
ekki að ófyrirsynju bvað brunið snerli.
Brunbrautin bafði ekki verið opin til
æfinga nema fáeina daga, ])egar frétta-
mennirnir voru farnir að síma út um
allan heim hinar inestu ægifréttir um
hættur hennar og manntjón i liði brun-
mannanna. Fór því svo að mótstjórnin
varð að gefa daglega út skrá yfir mann-
tjónið og reyndist það að jafnaði vera
nokkrir menn á hverri æfingu, sem
tognuðu eða beinbrotnuðu. Þótti þetta
vera alvarlegt mál og voru ýmsir þeirr-
ar skiðunar að brunið væri að þróast
í þá átt að verða of hættulegur Jeikur,
sem varla væri fyrir aðra en glanna og
mestu glannarnir gætu þá annaðhvort
vænst þess að verða fyrir eða bein-
brotnir.
Mér þykir sennilegt að setja þurfi því
ákveðnar skorður live vandasamar (eða
hættulegar) brunbrautir megi vera, en
hitt verður reynslan að ieiða í Ijós, hvar
takmörkin cigi að vera. Víst er um það.
að margar erlendar brunbrautir, sem
fyrir nokkrum árum þóttu of vanda-
samar, þykja nú auðveldar, vegna þess
hve kunnátta liinna beztu skíðamanna
hefir aukist. Er ekkert sem J)endir lil
að neinu endamarki sé cnn náð á því
sviði kunnáttunnar. Það er sennilegt að
slysin á æfingunum í St. Moritz hafi að
talsverðu ieyti stafað af óhæfilegri ó-
gætni skíðamannanna og miklum spenn-
ingi þeirra i sambandi við þetta fyrsta
heimsmót um langt árabil.
Þórir Jónsson liefir sagt mér, að beztu
frönsku brunmennirnir æfi sig i mjög
bröttum og vandasömum brunbrautum
og sé olympíu-brunbrautin í St. Moritz
sem barnaleikur samanborið við t. d.
helztu brautina i Chamonix. Er senni-
legt að þar sé helzta skýringin á þvi
live Frakkar standa framarlega í bruni.
Við Árni Stefánsson fórum saman að
skoða brunbrautina. Tókum við drátt-
arbrautina uj)p að ræsimarki í lok
eins æfingatímans og fengum leyfi
eftirlitsmannsins til þess að renna
okkur niður. Skal ég iýsa brautinni
nokkru nánar. Hæð hennar var um
900 m. Brattinn var minni ofan ti!
i brautinni, en meiri á neðra helm-
ingi hennar. Efsti kaflinn var all-
sléttur, það var uppi á fjallinu og á
bersvæði. Nokkru neðar tóku við klett-
ar og lá brautin í skorningum á milli
þeirra, sumsstaðar nokkuð bratt. Bæði
þar og á neðri helmingi brautarinnar
var liallinn ofan breytilegur og skipt-
ust i sífellu á brattar brekkur og
smáhallar eða hallaminni kaflar. Það
hefir líklega verið á brautinni miðri
sem skógurinn tók við og náði nið-
ur að endamarki. Hafði verið höggvin
i skóginn 10-20 m. breið braut
Auk þess að brautin var stöllótt
og misbrött, var hún víða óslétt eða
stórhnútótt. einkum þar sem hún lá
gegnum skóginn og voru þá ójöfnurn-
ar oft þúfumyndaðar, um 3-5 m. lang-
ar. Skammt ofan við endamarkið var
snarbrött breklca, líkt og forbrekka
í stökkbraut, og var þaðan beint
rennsli í mark.
Brautin var öll troðin og þurfti
litt að merkja hana. Nokkur skvldu-
hlið voru á brautinni, gerð með flögg-
um, sem strengd voru hvert um sig
út milli tveggja stanga.
í aðalatriðum lá brautin beint nið-
ur fjallshlíðina, þótt hlykkjótt væri
sumsstaðar og gaf því möguleika á
meiri hraða en skíðamennirnir yfir-
leitt gátu notað sér. Það hlaut því að
velta á öllu fyrir þá, hvort þeir gerðu
sér nákvæma grein fyrir því, hvaða
kafla brautarinnar þeir gætu farið í
beinu rennsli og hvar þeir þurftu að
draga úr ferðinni og sveigja. I beina
rennslinu voru það sniærri mishæð-
irnar, sem skiptu einna mestu máli,
yrði hraðinn þar of mikill, hlaut mað-
ur að fara i loftköstum á milli þeirra,
en kúnstin er að fara svo að skíðin
lyftist sem minnst frá snjónum, því
að það er öruggast og gefur jafnari
hraða. Hinsvegar voru víðast hvar
margir möguleikar til þess að sveigja
þar sem þess þurfti, og var þá áríð-
andi fyrir brunmanninn að sveigja
þar í ójöfnum brautarinnar, sem auð-
veldast var og öruggast, og gerði allt
þetta miklar kröfur til dómgreindar
þeirra og reynslu.
Við Árni fórum okkur hægt niður
brautina og hvíldum okkur við og
við. í miðri brautinni kom á eftir
okkur keppendaflokkur einhvers af
Balkan-Iöndunum með þjálfara sínum.
Þeir fóru brautina í smásprettum, en
stöldruðu við á milli í hóp og prófuðu
nákvæmlega, Iivar hentugast væri að
taka einstakar sveigjur eða fara í
beinu rennsli. Þegar þeir höfðu kom-
ist að einhverri niðurstöðu, reyndu
lieir af mikilli samviskusemi að læra
þetta utanað. Vinnubrögð þeirra voru
til fyrirmyndar.
Skömmu seinna vorum við komnir
niður að endamarki og renndum okk-
ur niður bröttu brekkuna. Þar neðra
var hópur trésmiða önnum kafinn við
að reisa flaggstengur og áhorfenda-
palla, tímavarðaskýli og ljósmyndara-
turna og gekk mikið á.
Það má ganga út frá því að brun-
braut þessi verði víða notuð sem fyr-
irmynd í öðrum löndum næstu ár, enda
var hún gerð með ráðum margra helztu
manna af hinu tæknilega sviði skíða-
íþróttarinnar og frá mörgum þjóðurn.
Þeir, sem standa fyrir skíðamótum
hér á landi, hafa hingað til átt ]>ess
lítinn kost að kynnast þessum máluui
af öðru en erlendum bókum. Þeim
mun nauðsynlegra er það að nota slík
tækifæri sem þetta til lærdóms, ef
framfarir eiga að verða hjá okkur á
þessu sviði. Hvað brunð snertir, þá
er það augljóst, að vanda þarf miklu
meira til brunbrautanna en hingað
til hefir verið gert. Sérstaklega er
það nauðsynlegt að brunstjórarnir
skapi nieiri fjölbreytni i brautirnar
og eru þeir ennþá allt of margir hér,
sem halda, að brunið eigi fyrst og
fremst að vera beint rennsli.
Þá kem ég að undirbúningnum und-
ir svigið. Það átti að fara fram sunn-
an við bæinn, upp af mjög stóru gisti-
húsi, sem heitir Suvretta og er þar
dráttarbraut rétt hjá. — Brekkurnar
þarna eru skemmtilegar, ekki bratt-
ari en við erum vanir að leggja svig-
brautir i hér. Stór tré eru þar á stangli
og gera umhverfið ennþá fegurra.
í svigbrekkunni var nú það svæði
lokað og óheimilt til æfinga, þar sem