Íþróttablaðið - 01.11.1979, Qupperneq 55

Nú hefur verið farið yfir þau
högg sem kallast forhandarhögg.
Snúum við okkur þá að bak-
handarhöggum.
Bakhandarhögg eru vinsæl
enda skemmtileg viðureignar.
Varast ber þó að nota bakhönd í
óhófi og oft er hægt að koma við
forhandarhöggi þegar bakhönd
er tekin. Þett aá að vísu frekar við
um bakhönd uppi.
Þótt varað sé við bakhönd í
óhófi, er nauðsynlegt að hafa
hana tiltæka. því leikendur kom-
ast auðvitað oft ekki hjá því að
taka hana.
Lítum þá nánar á aðferðina við
að slá bakhönd fyrst niður.
Hugsaðu þér að mótherji þinn
hafi slegið háan, langan knött í
bakhandarhorn þitt. Þú flytur
þig, eins og rætt er um í hreyf-
ingu, til bakhandar endalínu.
Gleymdu ekki taktinum í fóta-
burðinum.
Ef flutningurinn hefur tekist
vel ætti knötturinn að falla út af
hægri mjöðm og vera í arm-
lengdarfjarlægð. Verið ekki of
nærri knettinum. Haldið spaða-
hausnum upp og handleggnum
bognum niður.
Höggið hefst á því að líkams-
þunginn er fluttur frá vinstri til
hægri fótar á móti knettinum.
Um leið og þungaflutningur lík-
amans hefst réttist handleggur-
inn út og olnboginn réttir úr sér.
Knötturinn er sleginn á móts við
hægri mjöðm. Handleggurinn
ræður því í hvaða hæð knöttur-
inn er sleginn. Vinstra handlegg
er haldið létt og afslöppuðum að
líkamanum. Til þess að gefa
högginu mýkt eru hnén aðeins
bogin.
Á því augnabliki sem knöttur-
inn er sleginn með útréttum
handlegg réttist úr úlnliðnum og
gefur það knettinum aukinn
hraða í högginu.
Sporthúyd
Hafnarstræti 94, sími 96—24350
Akureyri.
LOKSINS
KNEISSL-skíði í úrvaN
55