Víkurfréttir - 15.07.2020, Blaðsíða 90

En vandinn var sá að maður getur
ekki verið 700% á sama tíma,
það þarf að deila 100% niður
í allt sem maður ætlar að gera ...
„Ég trúði því ekki að ég sem hafði allt,
væri komin þangað og skammaðist mín
alveg ótrúlega fyrir það. Mér fannst að
það væri fullt af öðrum krökkum sem
ættu meira skilið að fá að fara þarna inn
og þyrftu frekar aðstoð, hefðu raunveru-
legan vanda að vinna í.“
Sem betur fór sá Elva aftur til sólar og
með hjálp létti þyngslunum.
„Ég hélt að ég kæmi ekki út af BUGL
aftur og ætlaði það ekki en sem betur fer
komst ég út með mikilli hjálp frá mörgu
fólki sem var að vinna þarna. Ég átti
góða vini sem komu í heimsókn og fékk
stundum að koma heim um helgar.“
SKÖMMIN VAR ERFIÐ
Elva Dögg segist lítið muna frá dvölinni
og veikindunum, eins og að heilinn vilji
ekki muna þegar henni leið hvað verst.
„Ég vildi ekki að neinn myndi vita af
því hvar ég væri því ég skammaðist mín
svo mikið þegar krakkarnir í bekknum
og aðrir í skólanum voru að spyrja eftir
mér. Því var haldið leyndu í einhverja
mánuði sem setti mína nánustu auð-
vitað í erfiða stöðu en það var verið að
spyrja vini mína og bróður minn um
mig og hvað væri í gangi. Viðbrögð fólks
komu mér á óvart því þegar það fréttist
að ég hafði verið að glíma við andleg
veikindi þá mætti ég bara skilningi og
engum fórdómum. Það litu allir eins og
mig og komu eins fram við mig sem var
mikill léttir svo þetta voru aðallega for-
dómar hjá sjálfri mér. Ég átti samt erfitt
með að ræða þetta fyrstu árin á eftir en
í dag finnst mér það ekkert mál þar sem
samfélagið er búið að þróast svo mikið
í þessari umræðu, sem er orðin miklu
opnari. Það eru svo margir að glíma við
alls konar og maður verður miklu meira
var við það í dag, sérstaklega á sam-
félagsmiðlum.“
– En hvernig gekk að feta áfram
brautina eftir að þú varst komin út
af BUGL?
„Þegar ég kom út af BUGL var ég ekki
endilega með rétta hugarfarið eða
þroskann. Ég tók þessu eins og ég væri
búin að læra margt og fá verkfæri til að
líða aldrei illa og standa mig bara ennþá
betur en ég var lögð inn aftur áður en
ég byrjaði í 10. bekk þegar ég hafði keyrt
mig í kaf og tók aðra niðursveiflu. Það
tók mig nokkur ár að átta mig á því að
mér hætti til að taka að mér of mörg
verkefni og vildi vera 100% í öllu hvort
sem það voru íþróttirnar, skólinn eða
félagslífið og því fylgdi niðursveifla.
Á sumrin var ég rólegri og þá náði ég
að safna orku en ég var alltaf hrædd við
haustin því þá vildi ég taka þátt í öllu og
skráði mig í allt mögulegt. Vandinn var sá
að maður getur ekki verið 700% á sama
tíma, það þarf að deila 100% niður í allt
sem maður ætlar að gera.“
Þegar Elva Dögg varð átján ára fékk
hún ekki lengur aðstoð frá BUGL enda
orðin fullorðin og þá hófst mikil leit að
hjálp og prófaði hún ýmislegt.
„Við þreifuðum okkur sjálf áfram og
ég prófaði bæði sálfræðinga og jóga og
hugleiðslu sem ég hafði lært í 9. og 10.
bekk. Ég fékk aðstoð hér og þar og var
svo bæði upp og niður. Byrjaði í fram-
haldsskóla í bænum og keyrði mig í kaf
þar. Fór þá í FS og átti þar góðar upp-
og niðursveiflur. Ég vildi standa mig
vel og skammaðist mín fyrir að hafa
hætt í hinum skólanum. Ég fór á fullt
í félagslífið og allt mögulegt og tók því
góða niðursveiflu á næstsíðasta árinu.
Lokaárið langaði mig að útskrifast eftir
þrjú og hálft ár eins og vinkonur mínar
og þurfti þá að taka umframeiningar til
þess. Bæði mamma og skólastjórnendur
ráðlögðu mér frá því en ég var ákveðin
að klára. Þá fór ég aftur í niðursveiflu og
náði ekki að útskrifast en það var samt
enginn heimsendir, eins og mér fannst
þá. Síðustu önnina var ég bæði búin að
öðlast nægilegan þroska og reynslu og
náði því loksins að slaka á og njóta meira
þess sem ég var að gera. Þetta var besta
önnin af öllum, ég náði að taka þátt í
ýmsu en passaði mig á því að gera ekki
of mikið og gera ekki of miklar kröfur
til mín. Þarna byrjaði ég að slaka á og
leyfa mér að gera mistök – og vera bara
ég sjálf.“
Þarna náði Elva Dögg að finna meðal-
veginn og skilja betur hvað varð þess
valdandi að hún tók þessar niðursveiflur.
Henni fannst margt skemmtilegt en
stundum var það bara of mikið, og það
þarf ekki að vera góður í öllu. Hún var
með meðfætt keppnisskap en hún segir
að þar hafi vandinn byrjað.
KEPPNISSKAPIÐ OLLI KVÍÐA
„Það er mikilvægt að fólk hugsi um þau
skilaboð sem það sendir ungu fólki og
hvernig það hrósar og fyrir hvað. Ég var
með mikið keppnisskap og tók þátt í
flestum íþróttum, held að þær séu fáar
sem ég hef ekki æft. Það er gaman að
hafa getuna en það getur líka verið of
mikið ef maður vill vera góður í öllu.
Hver hefur þá ábyrgð að passa það að
börnin séu samt að njóta sín og slaka á?
Það þarf líka að hlúa að andlegu heils-
unni og að börn fái að njóta þess að vera
börn jafnvel þótt þau séu að keppa. Ég er
með mikið keppnisskap og það olli mér
kvíða þótt það hafi kannski ekki valdið
öðrum kvíða en möguleikinn er fyrir
hendi og því þurfum við að fara varlega.
90 // víkurFrÉttir á SuðurNESjuM í 40 ár
Miðvikudagur 15. júlí 2020 // 28. tbl. // 41. árg.