Freyr - 15.12.1967, Side 47

“Slae með gamla
og elska lífið,,
Á Snæfjallaströnd býr dugnaðarfólk. Þar eru ungir
og efnilegir bændur, sem hafa ræktað mikið og
reist myndarlegar byggingar. Vatnsaflstöð sér allri
sveitinni fyrir rafmagni. Samheldni er mikil í sveit-
inni og þar telur enginn eftir að rétta nágrannan-
um hjálparhönd, ef með þarf. Elín Þorbjarnardótt-
ir, sem býr í Lyngholti, syngur lofsöng um sveit-
unga sina, kindur og náttúru. Eftirfarandi er tekið
úr samtaii við Elínu, sem átti sér stað rétt eftir Jóns-
messu, á síðastliðnu sumri. — Ritstj.
Ég er fædd fyrir um fimmtíu árum á Stein-
ólfsstöðum í Veiðileysufirði og ólzt upp
þar norður frá. Ég var fimmtán ár heim-
ilisföst í Reykjavík, en leiddist þar alltaf,
svo árið 1957 fór ég aftur vestur og hóf bú-
skap á Höfðaströndinni, en hún tilheyrir
Grunnavíkurhreppi. Ég bjó alein, og hafði
jörðina á leigu til tveggja ára. Þarna var
bústofninn hjá mér fyrsta árið 10 kindur.
Ég hefi alla tíð haft mikla ánægju af kind-
um og mér fannst vanta svo mikið í Reykja-
vík árin, sem ég var þar að geta ekki heyrt
í lömbunum á vorin, við það skapaðist ein-
hver tómleiki innra með mér, sem ég gerði
mér ekki nægilega grein fyrir af hverju
stafaði, fyrr en ég kom hingað vestur aftur.
Þarna í Grunnavíkinni var sérstaklega
elskulegt fólk, það aðstoðaði mig á margan
hátt. Höfðaströndin var einangruð, því við
þurftum yfir heiði að fara til að komast í
Grunnavíkina, enda kom að því, að allir
fluttu burtu þaðan nema einbúi, sem kall-
aður var Eggja-Grímur.
laginu
Elin
Þorbjarnardóttir
Mjög lélegar samgöngur voru þarna.
Djúpbáturinn kom einu sinni í viku. Þeg-
ar svona var komið ákvað ég að flytja og
reyna að fá jarðnæði annars staðar, en ég
gat ekki hugsað mér að flytja langt.
Ég frétti að jörðin Lyngholt hér á Snæ-
fjallaströnd væri laus, en eigandi jarðar-
innar er Salbjörg Jóhannesdóttir, sú góða
kona, en hún tók mjög vel í það að leigja
mér jörðina. Arið 1959 kom ég svo hingað á
Snæfjallaströndina og hafði með mér 33
kindur og son sjö ára. Hér í Snæfjalla-
hreppi hefur mér liðið mjög vel, allir verið
boðnir og búnir til að hjálpa mér.
Ég er ákveðin í að búa hér áfram, því
allt hefur lánast svo vel hjá mér síðan ég
kom hingað.
Ég hefi alla tíð verið mikið fyrir kindur
og gæti ekki hugsað mér nú, að fara með
allar mínar skepnur í einu á sláturhús. Það
eru mín þyngstu spor á haustin þegar ég
rek dilkana um borð í Djúpbátinn, sem
flytur þá fyrir okkur út á ísafjörð. Ég er
mjög ánægð með afkomuna á búinu hjá
mér. Síðastliðið vor báru hjá mér 61 ær,
þar af voru 6 einlembdar, ein var þrílembd,
en hinar allar tvílembdar. Meðalvigt var
síðastliðið haust um 16 kg.
Það þarf enga sérstaka galdra í fjárbú-
skapnum, aðalatriðið er að fóðra vel, láta
féð aldrei leggja af, taka ærnar snemma á
haustin og fóðra fram úr á vorin, þar til
nægilegur gróður er kominn til að sleppa á.
F R E Y R
509