Freyr - 15.12.1967, Blaðsíða 24

bæði vinskapur og framsækni afa gamla,
þegar hann tók Torfa í Ólafsdal með tólf
unglingspilta, í tvo vetur, innan um kven-
fólkið og rokkana.
Þetta var veturna áður en Torfi byrjaði
Ólafsdalsskólann. Það vildi til, að þetta
voru allt sæmdardrengir og skal ég aðeins
geta tveggja, fyrir utan þá föður minn og
Ólaf bróður hans. Áminnztir tveir voru þeir
heiðursmenn: Bjarni Jensson, síðar hrepp-
stjóri í Ásgarði, sem enginn hefur tölu á
hve mörgum gerði gott, bæði hér í sýslu og
utan hennar.
Hinn var Guðfinnur Björnsson, frá Ytra-
Felli, mesti heiðurs- og sæmdardrengur, að
minni reynslu. Þá eru eftir átta af þessum
tólf, sem efalaust hafa verið og orðið mætir
menn, enda gat varla hjá því farið að öðru-
vísi menn framleiddust undir verndarvæng
Torfa Bjarnasonar og hans fyrirmyndar-
konu, Guðlaugar Zakaríasardóttur.
Þeir voru lánsamir, sem nutu þess að hafa
dvöl og handleiðslu á þeirra góða heimili,
Ólafsdal. Ég tapaði af því, því að ég var svo
seinn í tíðinni að öðru leyti en því, sem að
efalaust hefur flutzt til mín í gegnum föður
minn. Það á ekki annars staðar betur við en
um Ólafsdals-heimilið, gömul vísa, sem æði
margir kunna og er svona:
Mitt skal öllum opið hús
engum dvöl mun banna.
Ég skal vera faðir fús
f öðurleysingj anna.
—o—
Foreldrar mínir bjuggu á Hvoli eftir að
afi minn, Indriði Gíslason, hætti þar bú-
skap. Ég man það, þó ungur væri, að á
milli fólks á Hvoli og fjölskyldunnar í Ól-
afsdal var alla tíð vinskapur. Móðir mín
sagði einhvern tíma, að maður hefði gott
af því að sjá og vita Torfa, þó ekki væri
nema álengdar.
Væri Torfi nú risinn úr gröf sinni er ég
hræddur um að honum þætti ekki blóm-
legt verzlunarástandið hér við Breiða-
F R E Y R