Freyr - 15.12.1967, Blaðsíða 8

Eitt fegursta einkenni mannlegrar elsku,
eins og vér þekkjum hana fórnfúsasta og
fullkomnasta, er einmitt þetta: hún vakir.
Móðirin vakir yfir barninu sínu oft og
iðulega, þegar aðrir sofa og njóta hvíldar.
Og hún vakir mest og tíðast, meðan barnið
er alveg ósjálfbjarga og hefir litla eða enga
hugmynd um, hvað við það er verið að
gera, né nokkurt vit á að meta hvað lagt er
í sölurnar fyrir það.
Ástvinir vaka yfir sjúklingnum, þegar
hann er sárþjáður, og mannelskan hefur
reist sjúkrahæli víðsvegar um heim, til
þess að vakað yrði nótt og dag yfir þeim,
er þjást og líða.
Jólaguðspjallið minnir oss á þetta sama
einkenni mannlegrar elsku og umönnunar:
Jósef vakir yfir barni og móður, og hirð-
arnir vaka yfir hjörð sinni, til að annast
hana.
En það minnir á meira.
Það segir oss frá, að yfir oss sé vakað á
œðri stöðum. Það segir oss, að sjálfur Guð
himnanna hafi vakað yfir hinu veika, ó-
fullkomna mannkynA, og af því að hann
vakir yfir því og elsk(ir það og lætur sér
annt um það, sendir hann því hjálp------
frelsara.
Barnið í jötunni er birting þessa leyndar-
dóms: það er yfir oss vakað. Með því aug-
lýsti Guð þetta: „Eg læt mér annt um
mannkynið allt, ég hugsa um sérhvern ein-
stakling. Eg vaki yfir ykkur öllum“.
Guðs eilífa gæzka vakir yfir vöggu
mannkynsins-------vakir yfir vöggu sér-
hverrar kynslóðar.
Og meira en það. Guð lætur vaka yfir
hverjum einum. Hirðunum var birt, með
hverjum hœtti þetta gerist.
Þeir sitja hljóðir yfir hjörð sinni, þeim
finnst allt sofa umhverfis sig. Náttúran öll
er sem umlukt örmum svefnsins og allt er
kyrrt og hljótt. Allt er þagnað. Þá grunar
sízt, að yfir þeim sé vakað-----sjálfum
vökumönnunum. Unz engill drottins stend-
ur allt í einu hjá þeim í hinni undarlegu
birtu, er af honum stafar. Þeir verða
hræddir. Þeir vita ekki, að verið er að velja
þá til að verða fyrstu boðbera hins mikla
fagnaðarerindis: „Yður er í dag frelsari
fæddur.“ Og síðan er þeim vísað á reifað
ungbarn í jötu. En með þessum hætti er
líka verið að tilkynna þeim Jósef og Maríu,
að yfir þeim sé vakað og litla barninu í
jötunni. Fytir milligöngu hirðanna eiga
þau að sannfærast um þetta: Heilar sveitir
engla láta sér annt um hið nýfædda barn.
Fæðing þess hér á jörðu vekur lofsöngva
meðal himneskra hersveita.
Hversu dásamleg tíðindi móðurhjartanu.
Svona er þá yfir henni vakað: Englar Guðs
svífa kringum hvílu barnsins hennar, þótt
hún sé ekki nema jata í peningshúsi.
Og nú spyr þú sjálfan þig: Er líka yfir
mér vakað? Þér finnst það naumast geta
verið. Þú ert svo fátækur. Þú eigir svo bágt.
Þú sért svo gleðivana, eigir um svo sárt að
binda eða sért svo umkomulaus.
En ertu umkomulausari en fátæka móð-
irin, sem varð að leggja barnið sitt í jötu?
Jólahugurinn vekur upp minninguna um
eina frásögu Gamla testamentisins, af því
að hún er svo skyld jólaboðskapnum.
Ungur maður var á ferð. Hann lagðist
kvíðinn til svefns úti á víðavangi, með stein
undir höfðinu. Þá sá hann í draumsýn inn í
hulinn heim, sá stiga, sem stóð á jörðu og
náði til himins, og engla Guðs stíga upp og
niður stigann. Og orðin, sem bárust að eyra
honum, minntu hann á þetta: að yfir hon-
um væri vakað. Yfirlýsingin frá Guðs
hendi var þessi: „Sjá, eg er með þér og
varðveiti þig, hvert sem þú ferr.“
Nákvœmlega hið sama var það, sem þeim
Jósef og Maríu var birt. Og englar Guðs
vöktu yfir sveininum frá vöggu til grafar.
Þeirra varð líka vart við síðasta hvílurúm
hans. Þeir gættu hans er öll mannleg hjálp
var úti.
En sama föðurelskan, sem yfir honum lét
vaka, lætur og vaka yfir hverjum og einum
af oss-----frá vöggu til grafar.
En hvert gagn er oss að slíkri gæzlu; úr
því að vér vitum ekki af henni?
470
F R E Y R