Freyr - 15.12.1967, Blaðsíða 23

KRISTINN INDRIÐASON:
FrÁ b^gðum Breidnf/orðnr
Grein þessi hefur lengi beðið birtingar en
þar sem um er að ræða sögulegar staðreyndir
er hún í fullu gildi í dag eins og þegar hún
var skráð fyrir þrem árum. — Ritstj.
Eg var það seint á ferðinni, að ég komst
aldrei í búnaðarskólann hjá Torfa Bjarna-
syni í Ólafsdal, sem margir á þeim árum
töldu bæði frægð og frama. Indriði, faðir
minn, og Ólafur föðurbróðir, voru báðir bú-
fræðingar frá Ólafsdal en ég má fullyrða,
að faðir minn var eini skólapilturinn í Ól-
afsdal, sem las alveg utan skóla og hirti um
200 fjár úti á Hvoli og eitthvað af hestum
líka, en fór tvisvar í viku inn að Ólafsdal
til yfirheyrslu, sem er um 6 km vegalengd.
Ég vil skjóta því hér inn í, að þegar Torfi
kom frá Ameríku var hann ekki mjög fjáð-
ur, heldur en menn í þá daga, svo að erfitt
var hjá honum að byrja á búnaðarskólan-
um í Ólafsdal, en á Hvoli, hjá Indriða Gísla-
syni, afa mínum, var stór baðstofa, eftir því
sem var 1 þá daga. Hann var talsvert fram-
sækinn bóndi, gerði vatnsveitur á mest af
engjunum á Hvoli, hlóð gripheldan grjót-
garð í kringum hálft túnið, en skurð og
torfgarð um hinn helminginn. Hann byrj-
aði grjótgarðinn við stóran stein í norður-
horni túnsins, en á stein þennan er grafið
túnmegin og stendur skírum stöfum: „fyrsta
jarðabót Indriða Gíslasonar árið 1852“. Auk
þessarar túngirðingar hlóð hann griphelda
grjótgarða í kringum tvo allstóra ræktaða
bletti beggja megin túnsins.
Á þessum tíma hafði hann hestvagn, sem
hann kom með úr Skagafirði og fyrir hon-
um var vanalega naut, bæði vetur og sum-
ar. Skaflajárnin voru skrúfuð á tudda. Ég,
sem þessar minningar skrifa, get um þetta
borið, því að ég fékk að vera 1 vagninum,
sem tudda var beitt fyrir. Ég var þriggja
ára og var auðvitað skíthræddur.
Afi minn hafði stóran grjótsleða, með
breiðu járndragi undir og kjálkum, svo að
ekki rynni fram á hestinn. Á þessu farar-
tæki var keyrt um svellin, sem nóg var af
á Hvoli, og þá helzt þegar tunglskin var á
kyrrum kvöldum. Á þessum farkosti var
vanalega haus við haus og þótti sport hið
bezta.
Það var fleira fólk á bæjunum í þá daga
en nú gerist. Klárarnir, sem hafðir voru í
sportferðir, voru vel með farnir og vel fóðr-
aðir, enda voru góðheyin af flæðengjunum
á Hvoli. - Þetta var nú bara innskot, rétt til
gamans, áður en ég sný mér aftur að Hvols-
baðstofunni, en í sambandi við hana birtist
FIEYR
485