Þjóðmál - 01.09.2016, Síða 73

Þjóðverjar og Bandamenn um öll lönd araba.
Þá höfðu þjóðveldin, Englendingar, Frakkar,
Spánverjar, ftalir, Portúgalar, skipt með sér
öllum þeim landsvæðum við sunnan- og
austanvert Miðjarðarhaf sem arabar höfðu
reikað um með úlfaldalestri sínar frá örófi
alda. í þeim atgangi nefndra þjóða hafði gilt
að fyrstur kemur fyrstur fær.
Spánverjar eignuðu sér hafnarborgina
Tanger við Gíbraltarsund. Frakkar náðu undir
sig Marokkó, þeim skika Sahara sem næstur
er Atlantshafi, svo og Alsír, landinu sem liggur
þar austur af. Enn austar eignuðu ítalir sér
Túnis og Líbýu og Englendingar Egypta-
land. Strax inn af Miðjarðarhafsbotni liggur
Palestína sem Englendingar eignuðu sér um
aldir og allt til þess að þeir gáfu gyðingum
landið til áþúðar fáeinum árum eftir lok
seinni heimstyrjaldarinnar. Suður af Palestínu
er Arabíuskaginn samkvæmt kortinu sem
Bretar eignuðu sér allan, þar með talið Aden,
Jemen, Sádí-Arabía, Jórdanía, Sýrland, írak og
þau landsvæði við Persaflóann sem nú hefur
verið skipt í nokkur sjálfstjórnarsvæði, Dubai,
Katar, Oman, Barren og fleiri. Englendingar
eru mesta nýlenduveldi sögunnar.
Arabar á þessum landsvæðum öllum voru
harla fákunnandi í siðum hinna evrópsku
aðkomumanna þegar hinir síðarnefndu
tóku að gera sig gildandi í löndum þeirra.
Mikill vandi hefur fyrr og síðar verið fyrir
austurlandabúa yfirleitt að skilja hvað kom
hinum evrópsku aðkomumönnum til að
gera óhófskröfur sínartil siðvenja sem inn-
fæddir í löndum utan Evrópu höfðu lagt rækt
við um aldir og árþúsundir. Það hlýtur að
hafa verið langsótt fyrir frumbyggja hinna
tilgreindu landa í greipum nýlenduveldanna
að umturna skilningi sínum á hverjum land
þeirra tilheyrði, einkum vegna þess að hinir
evrópsku nýlenduherrar skiptu landsvæðun-
um sín í milli og gáfu þeim ný heiti út frá því
hvernig þeir stikuðu þau út á landakorti.
Það var hinum stoltu aröbum skref í ófrelsis-
átt að kaupa sér líf með því að hætta að virða
ættarhöfðingja sína sem voru auðmýktir
fyrir augum fólks síns og jafnvel líflátnir fyrir
allra sjónum til að koma að innfluttu yfirvaldi
„Það var hinum stoltu aröbum skrefi ófrelsisátt að kaupa
sér lif með þvi að hætta að virða ættarhöfðingja sína sem
voru auðmýktir fyrir augum fólks síns og jafnvel líflátnir
fyrir allra sjónum."
undir kenniheitinu landshöfðingi, eða öðrum
ámóta heiti, og stílaði dagsverk sitt eftir klukku
en ekki sólargangi að hætti heimamanna.
Kynslóðir innfæddra hlutu að hlýða járnaga
aðkomins hervalds, karlmenn voru látnir
stunda námugröft eftir klukkunni án þess að
njóta arðs af honum, einnig erja jörðina eins
ÞJÓÐMÁL hausthefti 2016 71