Strandapósturinn - 01.06.1969, Síða 111

kvæntar konur. Maðurinn er kvæntur, og konan er gift, það
er að segja, hún er manni gefin.
Hitt skal svo ósagt látið, hvort kvenréttindakonur nútímans
myndu vilja skrifa undir þetta möglunarlaust.
Það mun hafa verið í febrúar 1935, er fundum okkar Tryggva
bar saman í síðasta skifti og í raun og veru í fyrsta og síðasta
sinn, er við ræddum saman, svo að orð væri á hafandi.
Ég var þá kominn með búskaparhugleiðingar og gekk á fund
hans í Búnaðarbankanum þeirra erinda að leita hófanna um lán
til að byggja íbúðarhús.
Það mál var auðsótt. Honum virtist beinlínis verða það mikil
gleði, að gefa mér loforð um lán. Til þess lágu að vísu eðlilegar
orsakir, er ég mun koma að síðar. Að loknu viðtalinu í bankanum
bauð hann mér heim til sín í kaffi, og þar héldum við samræðum
okkar áfram.
Á þeim árum var það almenn trú meðal heiðarlegra borgara, að
kommúnistar væru því sem næst glataðir menn.
Tryggvi var ekki alveg laus við þessa trú. En þegar hann sá,
að ég, þrátt fyrir minn pólitíska veikleika, hafði hug á að gerast
bóndi og rækta jörð feðra minna, leit hann svo á, að ég væri
ekki með öllu glataður. Gladdist hann innilega og vildi greiða
götu mína í hvívetna.
Hann settist hjá mér í sófann og ræddi við mig langa stund
um mikilvægi bændastéttarinnar og um menningu bænda að
fornu og nýju og um það, hve hagur bænda hefði batnað frá
því, sem hann hafði verið áður fyrr, og hann lét í ljós óbifanlega
trú sína á að hagur bænda og menning ætti eftir að blómgast
á komandi árum.
Ég hlustaði, skaut aðeins inn smáathugasemdum endrum og
eins. Hann var kennarinn, ég lærisveinninn.
Ef til vill hefi ég ekki verið honum sammála að öllu leyti. En
hitt fann ég, að trú hans á framtíð sveitanna og þjóðfélagslegt
mikilvægi bændastéttarinnar var einlæg og sönn.
Ég hefi stundum hugsað um það síðan, að ef til vill hafi þessi
bjargfasta trú og sannfæring átt einhvern þátt í, að hann lenti
í andstöðu við sinn eigin flokk.
109