Árbók Tryggingarstofnunar ríkisins - 01.12.1956, Blaðsíða 29

27
B. Önnur lög og samningar,
er varða almannatryggingar eða slcyld málefni, 1954—1956.
Árið 1956 voru sett ný lög um atvinnuleysistryggingar, en lög um þetta efni
frá 1936 höfðu aldrei komið að notum. Hin nýju lög fara hér á eftir.
1. Lög nr. 29 7. apríl 1956, um atvinnuleysistryggingar.
1. gr. — Stofna skal atvinnuleysistryggingasjóð. Stofnfé sjóðsins er verðlækk-
unarskattshluti samkvæmt lögum nr. 42 14. apríl 1943, sem er í vörzlum Trygg-
ingastofnunarinnar við gildistöku laga þessara.
Árlegar tekjur atvinnuleysistryggingasjóðs eru þessar:
a. Iðgjöld atvinnurekenda samkvæmt 5. grein.
b. Framlag frá sveitarfélögum samkvæmt 11. grein.
c. Framlag úr ríkissjóði samkvæmt 12. grein.
Tekjur samkvæmt stafliðum a.—c. skulu færðar á sérreikning verkalýðsfélag-
anna við sjóðinn, sbr. þó 7. gr. 3. mgr.
2. gr. — Stjórn atvinnuleysistryggingasjóðs skipa 7 menn, einn tilnefndur af
Alþýðusambandi íslands, einn tilnefndur af Vinnuveitendasambandi íslands og 5
kosnir af sameinuðu Alþingi með hlutfallskosningu. Varamenn skuluvera jafnmargir
og aðalmenn og valdir með sama hætti og þeir. Skipun stjórnarinnar fer fram eftir
gildistöku laga þessara og síðan að loknum hverjum almennum alþingiskosningum.
Ráðherra skipar formann og varaformann sjóðsstjórnar úr hópi þeirra aðal-
manna, sem valdir eru af sameinuðu Alþingi.
Ráðherra ákveður þóknun stjórnarnefndarmanna.
3. gr. — Tryggingastofnun ríkisins annast reikningshald og daglega afgreiðslu
atvinnuleysistryggingasjóðs og skal sjóðurinn vera í vörzlum hennar. Handbært
fé sjóðsins skal Tryggingastofnunin ávaxta eftir því sem við verður komið í láns-
stofnunum á þeim stöðum, þar sem fé sjóðsins fellur til. Ef handbært fé verður
meira en ætla má nauðsynlegt til greiðslu bóta samkvæmt lögum þessum, er stjórn
sjóðsins heimilt að ávaxta þann hluta fjárins í útlánum eða vaxtabréfum gegn
ábyrgð ríkissjóðs eða annarri öruggri tryggingu.
4. gr. — Ákvæði laga þessara taka aðeins til atvinnurekenda, verkalýðsfélaga
og meðlima þeirra í kaupstöðum og kauptúnum með 300 íbúa eða fleiri, svo og til
allra erlendra verktaka, sem hafa með höndum framkvæmdir hér á landi. Ráð-
herra getur ákveðið, að lögin taki til annarra staða, ef verkalýðsfélög og atvinnu-
rekendur þar óska þess og lilutaðeigandi sveitarstjórn mælir með því.
Gjaldskyldur atvinnurekandi telst hver sá, er hefur í þjónustu sinni mann, 16
ára eða eldri, sem tekur laun samkvæmt kjarasamningi verkalýðsfélags eða sam-
kvæmt gildandi launataxta verkalýðsfélags.
Yerkalýðsfélög teljast samkvæmt lögum þessum félög verkafólks, sem vinnur
hvers konar daglaunavinnu, svo og annaria, sem vinna fyrir launum við sams konar
vinnu, svo sem félög sjómanna, starfsfólks við iðnað, flutninga á mönnum og vörum
og þjónustu í veitingaliúsum, starfsfólks í brauða- og mjólkurbúðum og önnur sam-
bærileg félög. Félög skrifstofufólks og afgreiðslufólks I verzlunum, fastlaunaðra
opinberra starfsmanna, lækna og annarra sambærilegra aðila teljast ekki til verka-
lýðsfélaga.