Skógræktarritið - 15.05.1999, Qupperneq 65

Tafla 2. Gróft yfirlit yfir þær trjátegundir og kvæmi þeirra sem hvaö best hafa reynst í trjásafninu
■ Narsarsuaq á Grænlandi (Soren Odum 1998).
Trjátegund Latneskt heiti Efniviður frá eftirtöldum svæðum Vænlegasta efnið
Fjallaþinur Abies tasiocarpa Yukon til Colorado og Utah. Mið-Colorado til Yukon.
Mýralerki Laríx tarícina Mið-Alaska, Hudson Bay, Ungava Bay ásamt efni frá Norður Ontario. Ungava Bay (Labrador).
Síberíulerki’ Laríx sibiríca Krasnojarsk til Sjagonarsk ásamt Altaifjöllum.
Rússalerki Laríx sibiríca var. sukaczewii Pinega (Arkhangelsk) ásamt efni úr skandinavískum frægörðum (upphafl. efni úr Raivola frægarðinum), ennfremur frægörðum í Eystrasaltslöndum byggðum á efni frá Úralfjöllum. Mest af efninu hefur reynst vel.
Rauðgreni Picea abies Skandinavía (61°-68°N br.), Alpafjöll, Mið- Síbería, Altaifjöll (P. obovata). NV-Noregur 65°-66°N.
Hvítgreni Picea giauca Alaska til Yukon til NV-landsvæðanna (NW Territories) til norðanverðrar Bresku Kólumbíu. í S-Dakota. Þess utan Hudson Bay, Ungava Bay.Black Hills. Breska Kólumbía - Alaska - Yukon frá 56°-64°N.
Sitkabastarður Picea x lutzii Náttúrl. blendingur sitka- og hvítgrenis. Efni safnað á blöndunarsvæði sitkabastarðsins í Alaska. Efni ættað frá Kenai-skaga í Alaska.
Blágreni Picea engelmannii Arizona til sunnanverðrar Bresku Kólumbíu og Alberta. Colorado og svæði þar fyrir norðan.
Bláhvítbastarður P. engelmannii x glauca Blöndunarsvæði 46°-50°N. Norðlægustu útbreiðslusvæði blágrenis sem innihalda líklega tegundablendinga.
Lindifura Pinus cembra sibirica Krasnojarsk, Irkútsk, Innri Mongólía
Skógarfura Pinus sylvestris Skandinavíuskagi, nokkur síberísk kvæmi, Innri Mongólía. Háfjallakvæmi frá S-Noregi, Ulan-Ude (Síb.) og Innri Mongólía.
1 Sama á við á Grænlandi og á íslandi, að síberíulerki er frekar hætt við skemmdum af völdum barrviðarátunnar en rússalerki. Kemur þessi
munur sér í lagi í Ijós á köldum og rökum sumrum.
allar hlíðar. Þar er fjárlaust vegna
flugvallarins og sparar það girð-
ingarkostnað. Gróðursetning í
trjásafnið hófst 1976, en frá 1982
hefur þar verið gróðursett með
það að markmiði að koma upp
trjásafni. Mestöll vinna við
gróðursetningu og söfnun efnis í
trjásafnið hefur farið fram í sjálf-
boðavinnu, yfirleitt í sumarleyf-
um þeirra Sorens 0dum, Pouls
Bjerge, Kenneths Hoegh og
Mads Nissen, sem tekið hafa
bátt í þessu verki ásamt fjöl-
mörgum öðrum sem of langt mál
yrði að telja upp hér. Fjölmargar
trjá- og runnategundir frá skóg-
armörkum vfðs vegar um heim
hafa verið gróðursettar í trjásafn-
ið (1. tafla).
Margar tegundir hafa drepist
strax á fyrstu árum eftir gróður-
setningu eða jafnvel í gróðrar-
stöðinni í Upernaviarssuk, aðrar
hafa dafnað vel í nokkur ár en
drepist f köldu árferði, svo sem á
árunum 1982-1984. Verulegur
hluti af gróðursettum trjáplönt-
um hefur þó lifað fram til þessa
og dafnað ágætlega. Eru myndar-
leg tré af fjallaþin, blá- og hvít-
greni, sitkabastarði, stafa-, lindi-
og skógarfuru, síberíu- og rússa-
lerki, ásamt ýmsum lauftrjám
farin að skjóta kollinum upp úr
birkikjarrinu í Narsarsuaq
(10.-12. mynd). Þær trjátegundir
og kvæmi þeirra sem virðast best
aðlagaðar veðurfari á svæðinu
eru sýndar í 2. töflu. Sú tegund
sem hvað best hefur reynst f
trjásafninu er fjallaþinur. Á allra
síðustu árum hafa verið gróður-
settar tugir þúsunda rússalerki-
plantna, sem oftast hafa verið
fengnar úr íslenskum gróðrar-
stöðvum (13. mynd). Síberíu- og
rússalerki þrffast vel f Narsarsuaq
og eru hæstu trén, sem gróður-
sett voru 1953-54, um 8 m há *
*Trén eru af Krasnojarsk kvæmi og eru alls
ekki talin meðal þeirra vænlegustu í Narsar-
suaq.
SKÓGRÆKTARRITIÐ 1999
63