Skógræktarritið - 15.05.1999, Page 115

Beit hefur mjög mikil áhrif á skosku
skógana, bæði villt og ræktuð dýr. Hér
sést áhrif friðunar á skógarbotninn.
Vinstra megin er friðað svæði sem er
vaxið þéttum undirgróðri ásamt miklu
af ungum trjáplöntum.
Ljósm.: l.G.P. (S.f).
enn verið til lítt snortnir skógar í
hálöndunum.
Þegar iðnvæðing hefst á 17. öld
varð gríðarleg þörf á viði í járn-
iðnaðinn. Til þess að geta full-
nægt þeirri þörf voru skosku
skógarnir nýttir með því sem kall-
ast á ensku "coppice management".
Sú aðferð gengur út á það að láta
trén endurnýja sig með rótarskot-
um eftir skógarhögg. Þannig óx
upp nýr teinungur, sem síðan var
hægt að höggva aftur og aftur.
Þetta er hægt með margar al-
gengustu trjátegundirnar í lág-
löndunum, eins og eik og einnig
með birkiskóga hálandanna.
Einnig voru skilin eftir einstaka
tré, sem voru látin verða stór til
þess að nota í borðvið. Forsenda
þessarar nýtingar skóganna var
sú að fjölda búpenings og villtra
beitardýra var haldið í skefjum,
til þess að tryggja náttúrulega
endurnýjun trjánna.
Þegar kemur fram á 18. öld
dregur mjög úr þörf fyrir trjávið í
járniðnaðinum og eins breytast
búskaparhættir. Olli það því að
skipulögð nýting skóganna í
gegnum “coppice management"
breyttist, þegar ekki var lengur
þörf á teinungnum í iðnaðinn.
Stækkaði sauðfjárstofn Skota
mikið á þeim tíma og hafði sú
aukning mikil áhrif á endurnýjun
skóglendanna. Olli þetta enn
Skógarfuruskógar voru áður útbreiddir
um skosku hálöndin, en hefurverið
eytt í gegnum aldirnar. Hér eru ferða-
félagar að skoða sig um í gömlum
skógarfuruskógi við Loch Rannoch.
í forgrunni er 300-400 ára gamalt skóg-
arfurutré. Ljósm.: I.G.P. (S.í).
SKÓGRÆKTARRITIÐ 1999
113