Morgunblaðið - 19.11.1976, Blaðsíða 44

44
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 19. NÖVEMBER 1976
MORÖdN-í^t
KAFP/NU u I
Strákur: Veiztu hver er hetja!
Annar strákur: ??
Strákurinn: Það er strákur,
sem sparkar fótbolta inn um
gluggann hjá skólastjóranum
og fer sjálfur inn til þess að
sækja hann.
r
..:Ö •
Ilann var hér í rúminu áðan er ég bjó mig undir að gefa honum
sprauturia.
Lestin stóð við fimmtán mín-
útur og prófessorinn notaði
tækifærið til þess að fá sér
hressingu í veitingasalnum.
Þegar lestin átti að fara, rauk
hann á einn vörðinn og sagði:
„Hvenær fannst Amerfka?"
„Eruð þér veikur?" spurði
maðurinn.
„Nei, en ég er búinn að
gleyma númerinu, ég man
bara að það minnti mig á fund
Ameríku. Hvenær fannst Am-
erfka?“
Dómarinn (hjá tannlækni):
Sverjið þér að þér ætlið að
taka tönnina, alla tönnina og
ekkert nema tönnina.
BRIDGE
/ UMSJÁ PÁLS
BERGSSONAR
Spil dagsins kom fyrir í nýaf-
stöðnu Reykjavikurmóti i tví-
menning. Það er skemmtilégt
vegna sérstæðra sagna spilar-
anna, en einnig kom fyrir óvenju-
legt atvik í spilinu.
Gjafari norður, báðir á hættu.
Norður
S. K104
II. —
T. ÁKDG1083
L. 32
Austur Vestur
S. ÁG6 S. 985
H. AK76 II. DG84
T. 97 T. 4
L. Á1075 L. KG864
Suður
S. D732
H. 109532
T. 52
L. D9
Spilararnir sögðu þarinig:
Verdbólguboltinn veltur
ferðalag!
„Þegar verðbólguboltinn var
hér um árið kominn vel af stað og
stefndi að margra dómi á hengi-
flugið fræga, sem var I hugum
fólks þá neðarlega í stórri fjalls-
hlfð. Hann var ekki orðinn það
stór að almennt væri höfð af því
veruleg hræðsla miðað við það
sem nú er. Nú hefur þessi ófögn-
uður oltið og oltið, undið upp á sig
og stækkað, orðinn að slíkri
ófreskju og hræðilegum sjúkdóm-
um f þjóðarlíkamanum. Glæpum
hefur fjölgað hræðilega og tauga-
veiklun af peningaspennu þekkja
ailir. Nálgast þetta ekki geðveiki?
Fólk kann ekki skil á réttu og
röngu, verðskyn er horfið, allt
stefnir í tóma vitleysu. Ibúð, sem
seld var fyrir 7—8 árum fyrir 1
milljón (upphæð, sem aðeins var
reiknað með í fjárlögum þjóðar-
innar), er nú á dögum seld á
12—13 milljónir. Hvað ætli það
verði eftir önnur 7—8 ár?
Kannski 100—120 milljónir? En
þetta þykir engum mikið, bara ef
hægt er að fá lánað, peningar,
peningar, það er lausnin. Það þarf
enginn að segja mér að þessi
spenna vinni ekki sitt verk.
En hefur nokkuð látið sér detta
í hug hversu mikið þessi ógnvald-
ur kostar okkur í „peningum".
Sjúkrahúsin eru full af tauga-
veikluðum vesalingum og hjarta-
biluðum. Fangdelsin full og lang-
ar biðraðir á báðum stöðum.
Svona má lengi halda áfram með
upptalningu tjónsins.
Verðbólgan er reiknuð út f stig-
um, prósentum, einingum og Guð
má vita hverju, enginn botnar
neitt í neinu sem á hlustar eða sér
þessa reikninga. Það vill heldur
stór hluti fólks ekkert skilja. Bara
heimta meira og bolast áfram
Norður Austur Suður Vestur
Norður Austur Suður
1 tígull dobl 1 hjarta
3 tfglar 3 hjörtu pa«s
pass pass dob!
pass pass dobl
pass 5 lauf dobl
Takið eftir, að norour se
Vestur
2 lauf
3 grönd
I hjorh
pa«i
Iega pass á 3 grönd þó hann eigi
átta fyrstu slagina. En spilaran-
um í suður þótti hann eiga fyrir
dobli — ekki einu sinni heldur
þrisvar,
Norður spilaði út tígulás og síð-
an kóng. Sagnhafi trompaði, tók
tvisvar tromp, fjóra slagi á hjarta
og spilaði spaðaáttu. Norður lét
lágan spaða en sagnhafi hikaði nú
örlítið Og sagði síðan; „Svína“, en
tók ekki eftir, að spilarinn í aust-
ur lét gosann. Suður tók slaginn á
drottningu. Nú tók sagnhafi eftir
mistökum félaga síns, en hann
átti að láta sexuna í stað gosans,
og vildi fá þau leiðrétt. En spilar-
inn í suður var ekki sáttur við það
og kvaddi til keppnisstjórann. Úr-
skurður hans var, að sagnhafa
væri heimilt að skipta um spil frá
blindum en jafnframt mátti suður
taka upp drottninguna og láta
annað spil í staðinn. En spilift lá
þannig, að sama var hvort hann
gerði. Sagnhafi vann þannig 5
lauf en það er eina úttektarsögn-
in, sem hugsanlegt er að vinnist.
Takið eftir að norður getur
hnekkt spilinu með því að láta
spaðakóng þegar sagnhafi spilar
áttunni. —P.B.
Maigret og þrjózka stúlkan
Framhaldssaga eftir Georges
Simenon
Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi
13
fuglasöngurinn sem barst inn um
gluggana.
Þá fann hann vasabók sem lá
neðst í klæðaskáp Felicie holt og
bolt 'innan um undirfatnað og
sokkaplögg. Og f öllum hennar
flfkum birtist þessi sérstæði æp-
andi og skræpandi smekkur sem
sker f augun, plastgullslegur hvar
sem á er litið.
1 von um að vekja reiði hennar
fer Maigret niður f eldhúsið til að
skoða bókina, sem virðist vera frá
árinu áður. Felicie er önnum kaf-
in við að skræla kartöflur. Það er
engu Ifkara en hún hafi um stóra
fjölskyldu að hugsa, slfkt er ann-
rfkið við störfin hjá henni.
13. janúar: Hvers vegna kom
hann ekki?
15. janúar: Grátbað hann.
19. janúar. Kvelst af óvissu. Er
það konan hans?
20. januar: ömurlegt.
23. janúar: Lokssins!
24. janúar: Alsæla
25. janúar: Alsælan enn.
26. janúar: Hann enn. Varir hans.
Hamingjan.
27. janúar: Heimurinn er skringi-
lega samansettur
29. janúar: Æ, að fara burt...
fara burt.
öðru hverju Iftur Maigret upp,
en Felicie lætur eins og hún verði
hans ekki vör.
Hann reynir að reka upp hlát-
ur, en það er holur hljómur f
honum.
— Hvað heitir hann?
— Það kemur yður ekki hætis
hót við?
— Giftur?
Hún Iftur á hann öskureiðu
augnaráði eins og köttur sem býst
til að verja kettlinga sfna.
— Astin yðar eina og stóra
kannski?
Hún svarar ekki og hann heldur
áfram og veit þó að það er þýð-
ingarlaust. Hann fer að hugsa um
Rue Lepic og unga hrædda mann-
inn sem hefur eigrað um sfðan
daginn áður og virðist hvorki eiga
sér takmark né tilgang.
— Segið mér litla vina. Hittuð
þér þennan mann hér?
— Þvf ekki það?
— Vissi húsbóndi yðar af þvf?
Nei! Hann getur ekki lagt sig
niður við að halda áfram að yfir-
heyra þennan stelpugopa sem
gerir spaug að honum upp f opið
geðið á honum. En það hefur vfst
ekki miklu meira upp ð sig að
fara á fund Melanie Ghoichoi,
enda þótt hann ákveði að gera
það. Hann stfgur af hjólinu og
ieggur þvf við búðarvegginn og
bfður þangað til kona sem hefur
komið til að kaupa dós af grænum
baunum er farin út.
— Segið mér frú Choichoi. Átti
vinnustúlka herra Lapies sér
elskhuga?
— Það hefur hún sjálfsagt átt.
— Hvað eigið þér við?
— Hún talaði um það man ég...
alltaf um þann sama... En það
verður auðvitað að vera hennar
mál... Hún var stundum fjarska
niðurdregin, veslingurinn...
— Giftur maður?
— Það getur vel verið... Senni-
lega var það þess vegna að hún
talaði ailtaf um að svo margt
stæði á veginum... Hún sagði mér
nú ekki ýkja mikið frá því. Hafi
hún sagt einhverjum frá þvf
hefur það verið Leontine, sem
vinnur hjá Forrentin.
Maður hefur verið myrtur og
nú verður Maigret, sem er maður
á bezta aldri, maður sem tekur
hlutina alvarlega, að hugsa um
rómantfskan stelpukjána! Hún er
svo rómantfsk að f dagbókinni
hennar stendur:
17. júnf: Þunglynd
18. júnf: Mæða
21. júnf: Heimurinn er fölsk para-
dfs og þar er ekki næg hamingja
handa öllum.
22. júnf: Eg elska hann.
23. júnf: Eg elska hann.
Maigret hringir bjöllunni hjá
Forrentin. Stúlkan Leontine er
um tvftugt, breiðleit og þrýstin.
Hún verður strax skelkuð. Hún er
hrædd um að skaða vinstúlku
sfna á einhvern máta.
— Auðvitað sagði hún mér
allt.. .að minnsta kosti það sem
hún kærði sig um að segja
mér.. .Hún kom iðulega þjótandi
hingað...
Hann sér stúlkurnar tvær fyrir
sér. Leontine f leiðslu af aðdáun
og Felicie með frakkann um
axlirnar.
— Ertu ein?.. .Ef þú bara viss-
ir.
Hún talar, rétt eins og ungar