Morgunblaðið - 04.04.1985, Blaðsíða 54

54 B
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 4. APRÍL 1985
nmmm
»)9«1 Umv.rtol >r«,| SyndicoW_________________ ■
„ Ég seI Jær' ekki nyj'cin trúlofonar-
hring, Pyrr -er\ þú ert búma ob borgo.
hina t\jo."
7-9
... að vera nœryœtinn,
þeyar hún er meö höf-
uöverk.
TM Rsg U.S. Pat Ott —all rtgMs resarved
• 1979 Los AnQetes Timw Syndicate
Að taka buffstykkið aftur kem-
ur ekki til greina úr því búið er
að böggla það saman.
Skil ég það rétt, Strútsfjöður
mín, að ég verði þá ekki síðasti
móhíkaninn?
HÖGNI HREKKVlSI
Bréfritari segir að hér á landi hafi engir skólanemar sótt um frídag til að safna fé til hjálpar óbreyttum og saklausum
borgurum sem hafi orðið verst úti f loftárásum Sovétmanna í Afganistan.
Hvað með Afganistan?
Það er nú liðið nokkuð á
fjórða ár síðan Sovétstjórnin
hóf innrás sína í Afganistan og
hugðist brjóta þjóðina til undir-
gefni við sig. I fimm vetur hefur
Dýrt aö hringja
um páskana?
Gömul kona hringdi:
Nú eru framundan svo
margir frídagar um páskana.
Margt fólk sem þarf að spara
aurana sína notar helst sím-
ann eftir kl. sjö á kvöldin og á
sunnudögum, þegar ódýrara
er að hringja.
Er það rétt að sama gildi
ekki um frídaga í miðri viku
s.s. skírdag, föstudaginn langa
og annan dag páska? Er þá
jafn dýrt að hringja og aðra
virka daga?
fólk í þúsunda tali orðið að yfir-
gefa brennandi heimili sín og
flúið um fjallaskörð í fannfergi
og grimmdarkulda undan
sprengjum og vígvélum Rauða
hersins. Á þessum tíma hafa
næstum fimm milljónir flótta-
manna leitað ásjár í nágranna-
löndunum Pakistan og íran,
sumt örkumla, allt blásnautt og
alls þurfandi, svo ótalið sé allt
það fólk sem hefur verið hrakið
af heimilum sínum til annarra
landshluta innanlands og næst-
um engar spurnir fara af.
Fréttamenn frá Vesturlönd-
um hafa af og til sagt frá hörm-
ungum þessa fólks og nokkrir
franskir læknar hafa hætt lffi
sínu í loftárásum Sovétmanna
og gjöreyðingarstríði til að
reyna að líkna særðum og sjúk-
um, en önnur hjálp hefur hrokk-
ið mjög skammt.
Hér á landi hafa engir skóla-
nemar sótt um frídag til að
safna fé til hjálpar þessu bág-
stadda fólki, útvarpið segir í
mesta lagi að einhverjir skæru-
liðar hafi verið felldir, en ekki
að saklaust fólk, konur, börn og
gamalmenni hafi verið myrt af
hermönnum innrásarliðs. Flest-
ir kjósa að minnast ekki á þetta
stríð, sem harðgert og óbrotið
fjallafólk hefur orðið að heyja
gegn ofurefli og háþróuðum
stríðsrekstri. Því þykir þægi-
legra að beina samúð sinni í
aðra átt, það virðist hafa svo
góða stjórn á samúð sinni en
skammta henni naumt þegar
svo býður við að horfa.
Þetta í Afganistan er þó ekki
hungur sem stafar af náttúru-
hamförum, þurrkum og upp-
skerubresti sem enginn mann-
legur máttur hefur ráðið við,
heldur eru hörmungar af
mannavöldum, innrásarhers
sem rænir lífsbjörginni frá al-
þýðunni, brennir bústaði þeirra
og leggur lífshamingju þeirra í
rúst, þeir sem komast undan
innrásarhernum bera örkuml
ævilangt. Þetta eru aðfarir
hvítra manna eins og okkar og
þetta hefur þessi afskekkta þjóð
orðið að þola í meira en fjögur
ár án þess að nokkur skólanem-
andi hafi komið í sjónvarpið til
að staðfesta samúð sína með
þeim sem þjást þar.
í fjögur og hálft ár hefur ver-
ið tækifæri til þess, unga skóla-
fólk, til að sýna að samúðin
kemur frá hjartanu, en stjórn-
ast ekki af öðrum hvötum. Þurf-
ið þið meira en fjögur og hálft
ár til að sýna að ykkur ofbjóði
aðferðir Sovétmanna við að
koma á „röð og reglu í Afganist-
an“?
Fyrrverandi skólanemandi
Reikult er rót-
laust þangið
Kæri Velvakandi.
Heggur sá er hlífa skyldi. Þessi
orð koma mér í hug þegar ég lít
yfir islenskt þjóðlíf í dag. Við eig-
um 60 manna hóp, sem heitir því
þegar hann gengur í þingsali að
vaka yfir velferð þjóðarinnar. Og
svo þegar horft er yfir þetta þjóð-
líf flakandi í sárum, uppgjöf á
flestum sviðum, heimili í rúst, af-
vötnunarstöðvar fleiri og fleiri,
sem hafa ekki við að bjarga því
sem bjargaö verður, sjúkrahúsin
full og biðlistar i hrönnum o.s.frv.
Er þá nema vor aö við spyrjum:
hvernig er vakaö, og hvað um vora
vökumenn?
Og nú á enn að bæta við áfeng-
um bjór til að auka á freistingar
ístöðulítilla landsmanna, sem
sagt, það sem stofnanir eru að
reyna að byggja upp, eru vöku-
mennirnir að rífa niður. Það er
sagt að þetta bjórlíki, sem allir
telja hættulegt, sé komið inn i
þjóðfélagið og í skjoli þess á bjór-
inn að fljóta inn. Hugguleg rök-
semd. En ef menn eru sammála
um að bjórlíki geri skaða og
óskunda i þjóðlífinu, því ekki aö
uppræta það, hreinlega banna
þessa bruggun, sem enginn veit
hvað inniheldur af áfengi? Nei,
ekki aldeilis. Hugsunarhátturinn
er nú ekki skýrari. En þetta á að
bæta með „bjór“ sem eykur á
vandann, álíka skynsamlegt og að
slökkva eld með olíu.
Nú er ár æskunnar. Taka vöku-
menn það alvarlega? Vitandi það
að æskan er viðkvæm og það má
beina henni bæði á hollar og
gruggugar brautir þá er fordæmið
sterkt. Hvernig er þá fordæmi
þeirra sem eru í forystu. Þar er
hamast við að láta taka myndir af
sér skælbrosandi með áfengisglös
í hendi, veifandi ein framan i
landsmenn. Þetta er vegurinn sem
þeir beina æskunni á þegar henn-
ar ár er runnið upp. Hvílíkur leið-
arvísir. Og er nema von að þjóðlíf-
ið sé eins og það er í dag? Þar sem
varla er staðið við orð af því sem
lofað er og allt þarf að skjalfesta,
þar sem markaður lögfræðinga er
yfirfullur og vantar fleiri. Þetta
segir sína sögu og hvað skyldt
þeir vera margir í dag, sem hrein-
lega hafa gefist upp á lífinu?
Mér verður hugsað til Alþýðu-
flokksins. Til. þeirra manna seir
stofnuðu hann og sáu aö verkalýð
urinn hafði engin. efni á að eyðí