Morgunblaðið - 22.11.1987, Blaðsíða 58

Morgunblaðið - 22.11.1987, Blaðsíða 58
58 MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 22. NÓVEMBER 1987 AFLAKONGAR ^AIHAFNAMENN KAFLAR ÚR VIÐTALSBÓK HJARTAR GÍSLASONAR VIÐ FIMM SKIPSTJÓRA MORGUNBLAÐIÐ birtir hér fimm stutta kafla úr viðtalsbókinni Aflakóngar og athaf namenn eftir Hjört Gíslason. f bókinni er rætt við fimm skipstjóra, Magna Kristjánsson, Neskaupstað, Þorstein Vilheknsson, Akureyri, Guðjón A. Kristjánsson, Isafirði, Sigurð Georgsson, ' Vestmannaeyjum og Ragnar Guðjónsson, Hellissandi. I bókinni rekja skipstjórarnir feril sinn, fjalla um f iskveiðistjórmin og ýmsa þætti sjávarútvegsins auk þess sem gamanmál ber á góma. Hjörtur Gíslason er blaðamaður á Morgunblaðinu og hefur undanfarin ár skrifað um sjávarútveg í blaðið. Þetta er fyrsta bók höfundar. Magni Kristjánsson: „Ég á systur sem gæti rassskellt þig" Ég var eitt haust með þessum skipstjóra á Gerpi NK. í einum túrn- um vorum við að láta bakborðstroll- ið fara. Þá var um borð maður, Guðjón Ingibergsson, ákafiega klár togarasjómaður. Þetta var þegar hampurinn var og þá rifnaði trollið stundum undan eigin þunga á síðunni út frá smá gloppum, þegar það var látið fara. Karlinn öskrar „lagó með rópana!" Guðjón var á afturrópnum og sér að það er rifið við rópinn og öskrar á móti að það sé rifíð. Hinn rópurinn var farinn, svo það var lítið hægt að gera ann- að en láta þetta bara fara allt, en Guðjóni fannst allt of mikið rifíð og neitar að láta þetta fara. Karlinn kemur hálfur út um brúargluggann og öskrar á hann: „Láttu það fara helvítið þitt!" Þeir bölva og ragna hvor á annan og alltaf rifnar trollið meira og meira. Þá lætur Guðjón loksins rópinn fara, en karlinn var svo þrjózkur að hann hífír ekki strax, heldur lætur trollið fara í botn. Svo gerðist ekkert í þessu fyrr en aflanum hafði verið landað í Þýzkalandi. Þá verða báðir fullir og hittast þannig. Það var eins og andskotinn hefði hitt ömmu sína. Þeir byrja umsvifalaust að slást. Skipstjórinn var kattliðugur og nokkuð sterkur, en Guðjón stór og þrekinn. Þetta var í eldhúsinu og þeir slást lengi og tekur að mæða. Þá setjast þeir af og til hvor í sitt horn og formæla hvor öðrum meðan þeir hvflast. Við sáum þetta í gegn- um lúguna á borðsalnum, en enginn þorði inn til þeirra. Þeir taka svona þrjár lotur og enda með því að Guðjón hefur betur og tekur skip- stjórann í fangið. Illskan var nú ekki meiri en svo að hann henti honum fram á gang og segir, eftir um klukkutíma slagsmál: „Ég á systur, sem gæti rassskellt þig." Ég man meðal annars eftir einum manni frá því ég var á Hvalfellinu. Hann hafði verið drykkjumaður, en náð að þurrka sig og hafði hangið þurr í ein tvö ár. Hann var ákaflega flinkur, en tæpur í bindindinu og passaði sig á því að sigla aldrei og koma sér ekki í þannig aðstöðu að hætta væri á falli. Svo gerist það að við siglum beint og hann verður að koma með. Karlinn dettur úti og það tók okkur sárt. Hann átti konu og 5 eða 6 börn heima. Við höfðum þá reglu að stýrimennirnir voru á vakt úti frá því byrjað var að landa aflanum og þar til hann var seldur. Ég var á fyrri vaktinni og var laus klukkan 2 um nóttina. Þá koma strákarnir og segja að vinurinn sé dottinn í það. Hann hafði dottið og sé alblóðugur og spyrja hvort ég vilji ekki kíkja á hann. Hann var með hátt enni og hársvörðurinn farinn að færast aft- ur eftir höfðinu. Það var skurður efst á enninu, eins og vaff í laginu og ekkert mjög stór, en karlinn var fullur og erfíður viðfangs, svo ég setti bara plástur á sárið svona til bráðabirgða. Þar með fór hann. Um morgun- inn er mér sagt að hann hafí farið f land aftur og lent í lögreglunni, sem er oft harðhent. Hann hafði lent á spítala og kemur aftur með reifaðan haus eins og arabi og óskaplega aumur. Ég segi við hann að ég hafí séð skurðinn í gærkvöldi og þó umbúðirnar séu miklar þurfí hann engar sérstakar áhyggjur að hafa. Hann vissi auðvitað ekkert hvað hafði gerzt. Við frestuðum því eitthvað að taka af honum umbúð- irnar, en þegar næði gafst fór ég að vefja þetta af hausnum á honum. Víð vorum báðir orðnir nokkuð for- vitnir, en ég fullvissaði hann um að þetta væri ekkert. Þegar ég var aðeins byrjaður að vefja af honum umbúðirnar kemur allt í storknuðu blóði og umbúðirnar voru eins og steypa. Ég þurfti að bræða þetta af honum með volgu vatni. Mér brá nú heldur, þegar umbúðirnar voru farnar. Þá kom í Ijós mikill skurður eftir endilðngum hausnum, frá enni og aftur úr. Löggan hefur sennilega sett kylfu í hausinn á honum og sprengt höfuðleðrið. Hausinn var að auki krúnurakaður svo útlitið var ekki beint glæsilegt. Það hefur trúlega verið erfítt fyrir karlinn að koma heim með þennan rokna út- saum á skallanum. Þorsteinn Vilhelmsson: „Mellan í Englandi hún er dauð" Eftir þetta sumar tók Gagn- fræðaskólinn við, en við Árni Bjarna komumst í jólatúrinn og það þótti gott á þessum árum, því jólatúrarn- ir með tilheyrandi siglingum gáfu vel af sér. Þá var kuldinn að drepa okkur. Grimmdar gaddur var allan túrinn og talsverð ísing. Mokveiði 'var fyrstu dagana og við kláruðum túrinn fljótlega. Þegar átti að sigla, kom S ljós að það var ekki ætlunin að hleypa okkur með. Við börðum það svo í gegn á endanum og kom- umst í „menninguna" í fyrsta sinn. Við fórum auðvitað á Rauða ljónið í Grimsby og bjuggumst við ein- hverju stórkostlegu eftir allar sögurnar, en urðum fyrir miklum vonbrigðum. Ég held að þetta hafí verið einhver ógeðslegasta búlla, sem ég hef séð á æfínni. Eftir allar sögurnar þekkti maður orðið kven- peninginn þarna áður en við komum. Það var sérstaklega ein, sem við veittum eftirtekt, sem var kölluð Magga feita eða Magga skozka. Það var svo nokkrum árum seinna, að við áttum að landa í Aberdeen. Við stoppuðum þar í stuttan tíma, því hætt var við sölu þar. Menn skruppu þó upp í bæ og einn fékk þær fréttir að Magga skozka væri dauð. Þá sagði hann harmi sleginn upp úr eins manns hljóði: „Mellan í Englandi hún er dauð." Sumarið eftir kom ekki annað til
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.