Morgunblaðið - 22.09.1988, Blaðsíða 54

54
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 22. SEPTEMBER 1988
Líðurtíminn virki-
lega svona hratt?
Það fer ekki á milli mála að haustið
er komið eina ferðina enn. Haustið
er ákaflega líflegur tímifyrir mann-
fólkið sem undirbýr sig afkappi fyr-
ir viðfangsefni vetrarins, hvortsem
er í námi eða starfu Sumtfólk horf-
ir með ákafri eftirsjá til nýliðins
sumars, hvað sem veðurfari ogþjóð-
málum líður og hlakkar hreint ekki
til komandi mánaða skammdegis og
myrkurs. Vonandiferþó Veturkon-
ungur mildum höndum um sálarltf
okkar og gerir okkur kleift að þreyja
Þorrann án mikilla átaka.
UMSJÓN STEINUNN ÁSMUNDSDÓTTIR OG ARI GÍSLI BRAGASON
námsmaðurinn að pakka niður fögg-
um sínum og tygja sig til utanfarar.
Fólk dreifíst auðvitað í allar áttir,
en hvemig sem á því stendur virð-
ast óvenjumargir ætla til Vínar í
Austurríki. Er Vínarborg þá vinsælli
en aðrir staðir um þessar mundir?
Og þá af hveiju? Ungur maður,
Snorri Wium að nafni, er einmitt á
leið út til náms eftir nokkrar vikur.
Ég bað hann að segja mér dálítið
af sjálfum sér og þá sérstaklega
hvert hann er að fara og í hvaða
nám.
Hvaða atvinnu stundarðu?
Ég fór í Iðnskólann nánast strax
eftir grunnskólapróf og lærði þar
húsamálun á fjórum árum. Ég ákvað
að fara út í þetta vegna þess að
mér fannst aldrei neitt sérstaklega
gaman í skóla og þetta var einföld
leið því að pabbi er málarameistari.
Þama fékk ég atvinnu sem gaf af
sér ágætis kaup og ég gat haft al-
veg eins mikla vinnu og mig lysti,
það var nú eiginlega það sem manni
fannst skemmtilegast í þá daga, að
fá peninga.
Ég hef unnið hjá afa mínum, sem
er einnig málarameistari svo að við
erum þama þrír ættliðir saman að
störfum; afi, pabbi, ég og raunar
bróðir minn líka sem er nokkru yngri
en ég. Þetta er sem sagt einskonar
fjölskyldufyritæki og mér finnst
mjög gott að starfa með í þessum
hóp. Það má kannski taka það fram
að við bræðumir, ásamt pabba, höf-
um fleira sameiginlegt því að við
emm allir meira eða minna að vas-
ast í söng.
Þú hefúr aldrei látið þér detta
í hug að fá þér trönur og fara
að mála á léreft?
Ég held að ég sé ekki maður í
það. Ég hef oft spáð í hvort ég
,gæti málað myndir, en alltaf komist
að þeirri niðurstöðu að ég ætti ekk-
ert að eiga við það. Mér lætur senni-
lega best að mála hús.
Hvað með sönginn, hefúrðu
verið að læra að synja?
Þetta byijaði nú með því að ég
gekk í Pólýfónkórinn árið 1981. Fór
svo m.a. til Spánar með kómum í
söngferðalag. Eitt árið var haldið
námskeið þar sem þekkt ítölsk söng-
kona leiðbeindi okkur 'og'þá fór ég
fyrst að velta fyrir mér að læra-söng.
Akvað að fara til Elínar Sigurvins-
~ dóttur í einkatíma árið 1984 og
fannst mér ganga ágætlega svo að
* ég sótti um inngöngu í Söngskólann
í Reykjavík og hef verið þar í námi
. síðan hjá Magnúsi Jónssyni og Dóru
Reyndal.
Hvaða rödd syngurðu?
Ég er tenór eins og svo margir
íslendingar.
Hefurðu hugsað þér að læra
^sönginA eitthvað frekar?
Ég er líkléga á leið til Vínarborg-
ar núna í október, í framhaldandi
nám. Þannig að ég er ansi hræddur
um að það sem var í byijun áhuga-
mál sé það ekki lengur, heldur bara
mikið alvömmál! Eg hef einhvem
veginn aldrei áttað mig á því fyrr
að söngurinn væri eitthvað sem ég
gæti notað en ekki bara eitthvað
leikfang, mér til skemmtunar. En
með því að fara til Vínar langar
mig að gefa mér tækifæri sem
söngvara og sjá hvort ég hef eitt-
hvað í þetta að gera. í fyrra tók ég
sjöunda stigið, sem er næstsíðasta
stigiðj úr almennri deild Söngskól-
ans. Ég fór svo í júní sl. út til Vínar
og var þar hjá kennara sem heitir
prófessor Svanhvít Egilsdóttir og
kíkti aðeins í leiðinni á skóla sem
heitir Konservatorium Vínarborgar.
Þar söng ég fyrir mann sem er yfir
óperudeildinni og honum leist mjög
vel á mig og vildi fá mig strax út í
nám. Svo að ég varð að taka þessa
ákvörðun, annað hvort fer ég út
núna, eða þá að ég verð heima og
lýk áttunda stiginu í skólanum og
klára hann þar með. Þetta var tölu-
vert erfið ákvörðun, því að um sama
léyti fékk ég tilboð um smáhlutverk
í óperunni Hoffmann í íslensku ópe-
runni, sem verður tekin til sýninga
fljótlega og mér fannst afar erfitt
að hafna því góða boði. Ég hef raun-
ar sungið í Óperukómum síðan haus-
tið ’85.
Hvernig tilfinning er að standa
á sviði fyrir framan fjölda fólks
og syngja?
Hún er svolítið misjöfn. Ef mér
gengur vel þá er þetta mikil sæla,
þess vegna er ég nú sennilega að
þessu. Maður fær eitthvað út úr því
áð pína sjálfan sig til að standa fyr-
ir framan allt þetta fólk og syngja
fyrir það og að hafa haft alveg of-
boðslega mikið fyrir því að undirbúa
sig vikur og mánuði áður en tónleik-
amir fara fram. Þetta er geysilega
mikil vinna og mjög mikið álag, en
eitthvað gerir það að verkum að
maður vill ekki sleppa þessu. Samt
botna ég aldrei í því þegar ég er að
syngja fyrir fólk, hvers vegna í
ósköpunum ég er að þessu!
Það er mjög einkenndandi fyrir
sönginn að einn daginn finnst þér
allt ganga afskaplega vel og telur
þig eiga heima í þessu hvar sem er
og hvenær sem er, en svo kannski
eftir hálfan mánuð finnst þér þú
ekki geta neitt og þykist helst ætla
að hætta við allt saman. Það fylgir
einmitt þessu námi að læra að fara
milliveginn og takast á við þessar
sveiflur, að geta tekið því ef illa
gengur og ekki síður að geta tekið
velgengni, sem er síst auðveldara.
Þú hélst tónleika á dögunum
með litlum sönghóp, geturðu gef-
ið nánari deili á honum?
Hópurinn er yfírleitt nefndur
Emil og Anna Sigga, þó ég hafi nú
ekki hugmynd um hvaðan þetta
Emilsnafn er sprottið. Við erum sex
í hópnum og erum búin að starfa
núna á annað ár. Hiuti hópsins byij-
aði á þessu eitthváð í kringum ’81,
þá fórum við á Þorláksmessu niður
í bæ og su’ngum jólalög í verslunum
og skemmtum okkur konunglega.
Við byijuðum samstarfíð svo fyrir
alvöru á að halda tónleika í Hlað-
varpanum í fyrra, sem gengu'ágæt-
lega og svo aftur núna nýlega í sama
húsnæði, en í sal sem heitir Undir
pilsfaldinum. Þeir tónleikar tókust
mjög vel, salurinn troðfylltist og við
þurftum því miður að vísa fólki frá.
Þama sungum við ýmsar tegundir
af músík, íslensk og bresk þjóðlög.
Bítlalög og allt mögulegt fleira.
Svona sambland af rólegu og fallegu
og svo hröðu og skemmtilegu. Eg
hugsa að maður hafí mjög gott af
því að breyta aðeins frá klassíkinni
og syngja eitthvað annað. Það krefst
annarrar raddtækni og maður þarf
að hugsa öðruvísi þegar sungið er
með fleirum.
Hvernig leggst í þig að vera
að fara til Vínar?
Það leggst vel í mig og ég vona
bara að þetta gangi nú allt saman
upp. Auðvitað er maður samt sem
áður dálítið kvíðinn vegna þess að
þetta ber mjög brátt að. Ég og kon-
an mín, Unnur María, eigum eins-
mánaðar gamalt bam, stúlku sem
heitir Hekla. Ég þarf að fara frá
þeim í þijá mánuði og það fínnst
mér mjög slæmt, finnst ég vera að
missa af mjög merkilegum tíma með
þeim. En svo koma þær nú út til
mín að þremur mánuðum liðnum.
Hvenær umbreyttist þú í §öl-
skyldumann?
Ja, hvenær verður maður eigin-
lega fjölskyldumaður? Byijar það
ekki bara þegar fólk kaupir sér sam-
an þvottavél? Árið 1983 fór ég á
stúfana og leigði mér íbúð í Vestur-
bænum og við Unnur María höfum
búið þar saman sl. þijú ár.
Mér fínnst nokkuð merkileg til-
hugsun að vera „fjölskyldumaður“!
Það er sennilega þessi ábyrgð, mér
fínnst hún mjög mikil og ekki síst
þegar ég þarf að ijúka svona í burtu
og skilja þær eftir um stundarsakir.
Viltu segja eitthvað sérstakt að
lokum?
Nei, ég hef bara .ekki tíma til
þess. Ég hef alveg nóg að gera við
að vera íjölskyldumaður, söngvari
og málari og það rúmast fátt annað
inn í þá mynd í bili.
En eins og ég segi, óg ætla að
vinna svolítið í því að reyna að verða
söngvari.
húsalengju í austurhluta
Reykjavíkur, sem er kannski ekki
í frásögur færandi. En mér verður
oft hugsað til nágranna minna sem
búa hér allt um kring. Ég veiti því
athygli að sumir þeirra hverfa
stundum tímabundið, aðrir til lang-
frama, en svo skjóta þeir allt í einu
upp kollinum einn góðan veðurdag,
rétt eins og ekkert hafi í skorist.
Þetta gerðist einmitt núna um
daginn þegar Drífa Guðjónsdóttir,
leikfélagi minn úr bemsku, sást
hér skyndilega í götunni. Forvitnin
vaknaði óðar og ég linnti ekki látum
fyrr en ég hafði fengið hana til að
segja mér hvar í ósköpunum hún
hefði verið allan þennan tíma og
hvað hún væri nú að fást við.
Ef þú byijar á að segja frá
þvi hvað þú hefúr verið að bralla
síðan í menntaskólaárunum?
Ég var í Menntaskólanum við
Hamrahlíð þrjú og hálft ár og lauk
þaðan stúdentsprófi árið 1983. Eitt
sumar á þessu tímabili fór ég til
Þýskalands sem au-pair. Ég var
nú reyndar ekki að passa böm,
heldur var ég í litlu þorpi í Bayern
í Suður-Þýskalandi og hjálpaði þar
til við heimilisstörf og útistörf eins
og t.d. að tína aspas úti á ökran-
um. Svo var ég að vinna í garð-
yrkju á sumrin og í leikfangabúð
á jólunum hér á Islandi. Þegar ég
var búin með MH fór ég svo út til
Miinchen og var í sjö mánuði að
læra þýskuna betur.
Hvemig líkaði þér við MUnch-
en?
Ég er ekki beint stórborgarbam,
þó svo að ég hafi alltaf átt heima
í Reykjavík. Mér þótti nánast
óbærilegt að ég gat aldrei vitað
hvaða leiðir ég átti að velja, þegar
ég ætlaði að fara eitthvað um borg-
ina, maður þurfti alltaf að keyra
eftir korti. Þó þetta væra sjö mán-
uðir fékk ég ósköp litla tilfínningu
fyrir borginni og hvað væri í henni.
Nema að ég vissi hvar miðbærinn,
háskólinn, íbúðin mín, Ólympíuleik-
vangurinn og nokkrir mjög þekktir
staðir voru. Það truflaði mig svolít-
ið að hafa ekki neina yfírsýn.
Þegar ég loks hafði fundið há-
skólabygginguna í þessari stóra
borg, lagði ég fram mín gögn og
kunnátta mín í málinu var svo
metin. Mér var umsvifalaust plant-
að í erfiðasta kúrsinn því þeir sáu
að ég var búin að læra þýsku í
þijú og hálft ár. En það veit það
náttúralega hver maður sem hefur
stúdentspróf í þýsku, að maður
kann nú svo sem ekkert í málinu
þrátt fyrir þetta próf! En ég sé það
núna, að auðvitað er sú málfræði
sem maður lærði fyrst mjög gagn-
leg þegar til kastanna kemur. Þeg-
ar ég bytjaði í þýskunáminu þarna
úti þá skildi ég loksins hvaða hlut-
verki þessi hundleiðinlega málfræði
gegnir raunveralega, að þylja upp
sagnir, greini og allt þetta þurra
sem maður lærir fyrst. Þegar mað-
ur fer að þurfa að tala og þá tölu-
vert vitlaust, fer maður fyrst að
byija að stúdera hvemig tungumál-
ið er uppbyggt.
Það er leiðinlegt að sitja heima
og byija að léera nýtt mál, sagnir,
beygingar, hvaða forsetning tekur
hvaða fall og allt þetta... en þeg-
ar þú uppgötvar að þú getur notað
þessa kunnáttu þína er þetta ofsa-
lega gaman. Orðaforðinn hefur
aukist mjög mikið eftir að ég kom
tii Þýskalands og mér finnst ekkert
erfítt að tjá mig lengur, þó svo að
ég tali alls ekki lýtalausa þýsku.
Svo þegar ég fór í líffræðinámið
til Braunschweig, þá kom sjokkið;
fagmálið, ég kunni lítið í því og
þurfti auðvitað að byija að læra
það. Með hveiju nýju verkefni
koma náttúralega ný vandamál,
sem takast þarf á við.
Þegar ég flutti út til Munchen
var það í fyrsta skipti sem ég fór
að heiman og að búa sjálf, bjó
reyndar með manni sem ég kynnt-
ist í Bayem. Hann fór svo í skóla
til Sviss í eitt ár og ég fór heim
til íslands og í Háskólann. Þegar
hann lauk sínu námi fékk hann
vinnu í Braunschweig og þá flutt-
um við bæði þangað. Staðarvalið
var því hálfgerð tilviljun. Braunsch-
weig, þar sem búa um 280 þús.
manns, er bara smáborg og það
era alls ekkert allir Þjóðveijar sem
vita hvar þessi borg er.
Nú lagðirðu stund á líffræði,
afhverju varð hún fyrir valinu?
Ég hélt alltaf að ég gæti ekki
lært tungumál mjög vel, það var
einhver meinloka og mér fannst
alltaf skemmtilegra í raungreinum
heldur en í húmanískum greinum.
Mig hefur alltaf langað í einhvers-
konar rannsóknir. I eitthvað sem
skiptir máli að sé rannsakað. Mig
langaði líka að kynnast því hvernig
hlutimir era rannsakaðir. Maður
sér í líffræðinni, hversu rannsókn-
arsviðið getur verið ótrúlega
víðfeðmt. Svo kom ég út til
Braunschweig og frétti að þar
væri kennd líffræði við tæknihá-
skóla, sem mér var sagt að væri
mjög góður, tók inntökupróf í
þýsku sem gekk ágætlega og komst
inn.
Gætirðu útskýrt lauslega
hvernig líffræðinámið er upp-
byggt?
Líffræðinámið er byggt upp í
tveimur hlutum, sá fyrsti er grann-
námið, þ.e. dýrafræði, grasafræði,
efnafræði bæði lífræn og ólífræn
og svo eðlisfræði og eðlisefna-
fræði. Þetta era svona aðalfögin.
Svo era líka tölfræði og aðrar
smærri greinar þama inni á milli.
Námið byggist upp á verklegum
æfingum, skýrslugerð og fyrirlestr-
um og í lokin tekur maður svokall-
að „Vordiplompróf" og kemst þá
út í síðari hlutann, hið eiginlega
nám sem er sérhæft við ákveðna
þætti líffræðinnar.
Við eram mikið í verklegum
æfingum sem er algjört kapphlaup
að komast í. Þá er jafnvel teningak-
ast látið ráða um hvort þú færð
þessa verkæfíngu á þessari önrt,
eða bara einhvem tímann á þeirri
næstu. Ég þurfti einu sinni að
draga miða upp á þetta og hann
var auðvitað auður, sem gerði það
að verkum að ég þurfti að bíða í
heila fjóra mánuði eftir að komast
að. Maður þarf að hafa þessar verk-
legu æfíngar til að geta tekið
„Vordiplomprófíð". Eftir það getur
atthildur Aðal-
steinsdóttir er búsett í Ólafsvík.
Hún fæddist í Reykjavík en fluttist
eins árs gömul til Ólafsvíkur. Matt-
hildur býr ásamt sambýlismanni,
Baldvini Amarsyni, og þnggja ára
syni sinum, Jens, í íbúð fósturföður
síns sem hún gerði upp ásamt Bald-
vin. Ég byijaði á því að spyija
Matthildi um lífshlaup sitt.
Ég hef átt -heima hér í Ólafsvík
'aljja ævi má segja. Ég fluttíst til
Vestmánnaeyja eftir að ég skildi
við bamsföður minn og dvaldjst þar
í fjóra mánuði. Ég vann í matvöru-
verslun í Eyjum en það gekk ekki
upp að borga leigu og bamapössun.
Ég fluttist því aftur heim og fór
að vinna í Stakkholti við fisk-
vinnslu. Ég bjó þá í íbúð sem mér
var útvegað af vinnuveitendum
mínum.
Hvað starfarðu við núna?
Ég vinn í Grillskálanum á morgn-