Morgunblaðið - 18.11.1994, Blaðsíða 36

Morgunblaðið - 18.11.1994, Blaðsíða 36
36 FÖSTUDAGUR 18! NÓVEMBER 1994 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR GUÐMUNDA SESSELJA GUNNARSDÓTTIR + Guðmunda Ses- selja Gunnars- dóttir var fædd í Reybjavík 3. febr- úar 1929. Hún and- aðist í Landspítalan- um 14. nóvember sfðastliðínn. Hún var fjórða í röðinni af sex börnum Ástr hildar S.S. Hannes- dóttur, f. 25.7.1903, d. 22.1. 1971, og Gunnars Stefáns- sonar, f. 22.4. 1900, d. 4.12. 1973. Guð- munda giftist 15.7. 1949 Böðvari Árna- syni framkvæmdastjóra. For- eldrar hans voru Arni S. Böð- varsson og María V.H. Ey- vindardóttir. Börn Guðmundur og Bððvars eru fimm: 1) Gunn- ar, f. 24.4. 1950, kvæntur Sig- rúnu Sigfúsdóttur, bðrn þeirra eru Brynja sem á soninn Atla Þór, Bððvar Atli, Bjarki og Gyða. 2) Fríða Sophia, f. 14.1. 1953. Hún á synina Jakob og Egil. 3) Ásta, f. 6.1.1955. Henn- ar sonur er Finnur Emilsson. Sambýlismaður Astu er Lárus Ýmir Óskarsson. Dóttir þeirra er Edda. 4) Erna María, f. 12.6. 1958, gift Bjarna Óskarí Hall- dórssyni. Synir þeirra eru Guð- mundur Óskar, Arnar Óskar og Birgir Óskar. 5) Bryndís, f. 13.2. 1965, gift Ólafi Jóhannssyni. Dóttir þeirra er Ásta. Útför Guðmundu fer fram frá Fossvogskirkju í dag. MARGAR góðar minningar leita á hugann þegar ég minnist tengda- móður minnar Guðmundu Gunnars- dóttur. Við vorum ung, rétt 18 ára, þegar leiðir okkar Ernu lágu saman árið 1976. Fljótlega eftir að við Erna María felldum hugi saman var ég orðinn heimagangur á Reynihvammi 38. Um nokkurt skeið varð ég þess aðnjótandi að búa hjá ástkærum tengdaforeldram mínum eða fram til þess að okkur Ernu þótti tíma- bært að byrja búskap sjálf. Þar sem foreldrar mínir bjuggu lengi vel er- lendis leitaði ég mun meira til tengdaforéldra minna en ég tel að almennt gerist. Ævinlega síðan höf- um við fundið fyrir styrkri stoð hjá Mundu og Böðvari. - Það var gott að bera upp við Mundu misjafhlega raunhæfar hug- myndir um næstu skref í lífinu. Þeg- ar mér lá mikið við leitaðist ég oft eftir að ná tali af henni einni yfir kaffibolla í eldhúsinu. Þá naut ég skarp- skyggni hennar, hlýju og ábendinga sem hún settí fram á varfærinn hátt. . Munda var glæsileg kona og naut virðingar þeirra sem henni kynntust. Munda var ekki dómhörð á menn, en fylgin skoðunum sínum. Hún var varkár í orði og athöfnum en átti auðvelt með að ná athygli fólks. Munda var að auki rík að kímnigáfu og minnist ég margra skemmtilegra frásagna og glettni á undanförnum árum. Tengdaforeldrar mínir hafa verið nægjusamir fyrir hönd sjálfra sín en börnum sínum, barnabornum og vinum gjafmildir og greiðviknir. Munda gaf ríkulega af hjartahlýju og nytsömum gjöfum. Einnig naut hún þess að starfa að góðgerðamál- um meðal annars með Kvenfélagi Kópavogs og Rauða krossi íslands. Munda og Böðvar nutu þess að kalla fjöldskylduna saman í mat og kaffi. Hafa þau lagt sig fram við að treysta enn frekar sterk fjöld- skyldubönd. Oft hefur fylgt mikill hávaði og ærslagangur þegar barna- börnin hafa öll verið saman komin á Reynihvammi 38. Þegar galsinn var hvað mestur í ungu frændunum undraðist ég oft rósemi og ánægju tengdaforeldra minna yfir því að hafa börnin og barnabörnin öll sam- an komin. Síðastliðið vor var það ljóst að Munda gekk ekki heil. Við töldum þá að um tímabundin veikindi væri að ræða en ekki hvarflaði að okkur að Guð ætlaði henni annan bústað svo fljótt. Ég er þakklátur fyrir að hafa orð- ið þess aðnjótandi að eiga ástkæra tengdamóður mína fyrir góðan vin. Guð styrki þig, Böðvar minn, börnin þín og barnabörn. Minning um góða konu geymist í hugskoti okkar. Blessuð sé minning hennar. Bjarni Ó. Halldórsson. Þegar dauðinn hrifur á burt, allt of fljótt, mína góðu mágkonu, langar mig að þakka henni alla tryggð og vináttu við mig og mína fjölskyldu. Munda, eins og hún var alltaf kölluð, giftist Böðvari bróður mínum og byrjuðu þau sinn fyrsta búskap í Sörlaskjóli 8 hjá okkur hjónunum. Þar fæddust fyrstu börnin þeirra, Gunnar og Fríða Soffía. Síðan byggðu þau sér fallegt hús i Kópa- voginum og þar bættust í hópinn Ásta, Erna Maria og Bryndís. Munda var sérstaklega elskuleg og vönduð manneskja, kom sér alls ¦staðar vel með sínu góða og vingjarn- lega viðmóti. Hún var næstyngst barna Gunnars Stefánssonar og Ástu Hannesdóttur, sem bæði eru látin. Nú er bara ein systir eftir af börn- um Ástu og Gunnars sem er komin frá Ameríku til að fylgja systur sinni síðasta spölinn. Ég minnist hennar með innilegu þakklæti og tryggð við mig og mína. Blessuð sé minning Guðmundu Gunnarsdóttur. Megi góður Guð vernda og styrkja Böðvar og fjölskylduna. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og alft. (V. Briem) Erna Arnadðttir. Fallin er frá, langt um aldur fram, svilkona mín, Guðmunda Sesselja Gunnarsdóttir. Munda giftist ung Bððvari Árna- syni og settu þau saman heimili sitt fyrst í Sörlaskjóli 8 í Reykjavík. Með miklum dugnaði reistu þau síðan hús í Reynihvammi 38 í Kópavogi, þar sem heimili þeirra stóð síðan. Sam- band þeirra hjóna einkenndist af gagnkvæmri virðingu og ástúð. Börnin komu í heiminn, fyrst Gunnar og síðan dæturnar Fríða Soffía, Ásta, Erna María og Bryndis. Allt myndar- legt og vel gert fólk. Enn stækkaði fjölskyldan. Nú komu tengdabörnin og síðan barnabörnin, sem eru orðin 12,^ og loks langömmubarnið. A heimili Mundu og Böðvars var athvarf b*arnanna í blíðu og stríðu. Þar var alltaf nóg hjartarúm og kærleikur þeim til handa. Munda var myndarleg kona, grönn og létt í spori. Hún var hæglát og prúð, ábyggileg og heiðarleg í alla staði, og mátti ekki vamm sitt vita. Það var fjölskyldu hennar mikið áfall, þegar kom í ljós, að hún var haldin ólæknandi sjúkdómi. Baráttan var stutt en snörp. Hún gekk á móti örlögum sínum með sama ærðuleys- inu sem einkenndi hana alla tíð. Nú er skarð fyrir skildi. Ættmóð- irin, sem tengdi saman stóra fjöl- skyldu af hjartahlýju og góðvild, er horfin á braut. Eftir stöndum við og drúpum höfði. Drúpum höfði í virð- ingu og þökk fyrir að hafa fengið að kynnast henni og notið vináttu hennar. Kæri Böðvar, við í Blikanesi send- um þér og fólkinu þínu innilegar samúðarkveðjur og biðjum Guð að veita ykkur styrk. Blessuð sé minning mætrar konu. Ásdis Magnúsdóttir. Margar eru minningarnar sem koma í hugann, þegar frétt um and- lát berst. Við Munda frænka áttum fimmtíu og þriggja ára samleið um lífsins vegi. Fyrstu minningarnar um hana eru mér í barns minni. Þegar hún um og eftir fermingu var að passa mig, man ég helst eftir ferðum með strætisvögnum, Sogamýri-Raf- stöð, og ferðum í Hafnarfjörð. Við fórum í gönguferðir fyrir neðan Bjarg á Grímsstaðarholti þar sem langamma og langafi bjuggu. Mér eru minnisstæð lög sem Munda og vinkona hennar, Rúna, voru að raula, t.d. Seven lonely da- ys, sem var vinsælt á þessum árum. Munda var falleg þegar hún var í hvíta sloppnum við afgreiðsluborðið í Laugavegsapóteki. Alltaf fékk ég apótekaralakkrís eða eitthvert sæl- gæti þegar ég kom til hennar. Hún giftist Böðvari Árnasyni en hann vann við frystihús föður síns í Kópavogi. Hann keyrði fisk á stór- um vörubíl og fékk ég oft að sitja í hjá honum. Þau byggðu sér hús í Reynihvammi 38 í Kópavogi. Böðvar réð mig í vinnu í Kópavoginum og borðaði ég þá hjá Mundu frænku. Fermingarveislan mín var haldin í húsi þeirra sem var stórt í þá daga, en _er meðalstórt í dag. Ég minnist margra ferðalaga, berjaferða á Dragháls og rigningar- nætur í Bjarkarlundi. Ef einhvers staðar var afmæli kom Munda frænka. Ég held að ég megi segja að hún hafi komið í öll fimmtfu -og tvö afmælin mín. Hún var góð kona og gerði öllum gott ef hún gat því við komið. Hennar verður sárt saknað af vinum og vandamönnum. Guð gefi Böðvari og öllum barna- hópnum styrk til að standast þessa sorg sem fylgir því að missa eigin- konu, móður og ömmu. • Blessuð sé minning hennar. Hanning. Fyrir tíu árum var stofnaður sjúkravinahópur innan Rauða kross deildar Kópavogs. Markmiðið með honum var m.a. að sinna vistmönn- um í Sunnuhlíð, hjúkrunarheimili Kópavogs. Þar var Guðmunda með frá byrjun og lýsir það vel áhuga hennar á að gleðja aðra og gera þeim gott. Traustari og betri manneskju var ekki mögulegt að fá til að sinna öldr- uðum og sjúkum í nafni Rauða krossins, enda elskaði vistfólkið í Sunnuhlið hana og saknar hennar mikið. Guðmunda var glæsileg kona. Há og tiguleg gekk hún um og ósjálf- rátt reyndu menn að rétta úr sér og óskuðu þess að vera gæddir ann- arri eins reisn og hún bar. í síðasta sinn mætti hún á fund hjá pkkur fyrir mánuði, glöð og ræðin að vanda, og við vorum fullar bjartsýni um að hægt væri að halda sjúkdómi hennar í skefjum og að hún kæmi aftur til starfa með okk- ur. Því kom andlát hennar svo óvænt og sem reiðarslag yfir okkur. Að endingu þökkum við innilega hennar mikla og óeigingjarna starf, sem hún vann í nafni Rauða kross deildar Kópavogs, að ógleymdum öllum myndunum, sem hún tók við ýmis tækifæri, og eru okkur og hjúkrunarheimilinu ómetanlegar, en Guðmunda var frábær Hósmyndari. Með hryggð í huga kveðjum við vinkonu okkar og biðjum henni Guðs blessunar. Eiginmanni hennar og börnum sendum við innilegar samúð- arkveðjur. Sjúkravinir Rauða kross Kópavogs Elsku amma okkar. Nú ert þú komin til Guðs og þér líður vel. Þetta er ekki auð- velt fyrir okkur. Við hefðum þráð að haía þig lengur hjá okkur. En svona er þetta. Við þökkum fyrir þann tíma sem við áttum með þér. Það var svo notalegt að koma til þín og fá vöfflur og rjóma. Þú og afi mættuð alltaf fyrst í afmæl- in okkar, klyfjuð pökkum og rjómaköku. Og aldrei gleymdist myndavélin þín. Elsku amma, þú varst okkur svo kær. Takk fyrir allt og allt. Guð geymi þig. Leiddu mína litlu hendi, ljúfí Jesú, þér ég sendi bæn frá mínu brjósti, sjáðu, blíði Jesú, að mér gáðu. Barnabðrn. Þó að ég sé látinn harmið mig ekki með tárum. Hugsið ekki um dauðann með harmi og ótta; ég er svo nærri að hvert eitt ykkar tár snertir mig og kvelur. En þegar þið hlæið og syngið með glöðum hug lyftist sál mín upp í mót til ljóssins. Verið glöð og þakklát fyrir allt sem lífið gefur og ég, þótt látinn sé, tek þátt í gieði ykkar. Við kveðjum ástkæra Mundu frænku okkar hinstu kveðju og vit- um að hún hefur haldið til fundar við frelsara sinn. Hún skilur eftir margar góðar og dýrmætar minn- ingar sem munu lifa með okkur og fjölskyldum okkar alla tíð. Sárastur er missirinn hjá fjöl- skyldu hennar. Við sendum Böðvari og börnum þeirra hjartans samúðar- kveðjur og biðjum algóðan Guð að styrkja þau í þeirra miklu sorg. Blessuð sé minning hennar. Börn Hannesar Gunnarssonar. INGVELDUR SIGURÐARDÓTTŒ + Ingveldur Sig- urðardóttir fæddist í Reykjavík 16. desember 1905. Hún lést í Reykjavík 12. nóvember síð- astliðinn. Hún var elst 15 barna Þuríð- ar Pétursdóttur húsmóður frá Brúsastððum í Þingvallasveit og Sigurðar Arnason- ar véls^jóra frá Vestur-Botni í Pat- reksfirði. Þau bjuggu á Bergi við Suðurlandsbraut í Reykjavík. Systkini Ingveldar eru; Ingi- bjðrg, f. 1907, d. 1992; Heiga, f. 1909, d. 1985; Bryndís, f. 1911; Elísabet, f. 1912; Árni, f. 1915; Þuríður, f. 1917, d. 1994; Emilía, f. 1917, d. 1987; Pétur, f. 1918, d. 1990; Erlendur, f. 1919; Sigurður, f. 1921; Harald- ur Örn, f. 1924; Valur, f. 1925; María, f. 1928; Bergljót, f. 1931. Ingveldur útskrif- aðist frá Verzlunar- skóla íslands áríð 1924.Húnaflaðisér framhaldsmennt- unar í Englandi og í háskóla í Minne- sota í Bandaríkjun- um. Hún starfaði á skrífstofu Lauga- vegsapóteks, í Har- aldarbúð og hjá Ol- íufélaginu hf., þar til hún stofnaði sitt eigið fyrírtæki, JfcftlEj Fjölritunarstofuna, sem var til húsa á Laugaveginum. Einnig hélt hún um árabil námskeið í Sam- vinnuskólanum á Bifrðst. Utför Ingveldar fer fram frá Ás- kirkju í dag. INGVELDUR Sigurðardóttir, eða Inga eins og við kölluðum hana, var elst systkinanna 15 frá Bergi við Suðurlandsbraut í Reykjavík. María móðir okkar er næstyngst. Nú þegar komin er kveðjustund streyma fram í hugann góðar og skemmtilegar minningar af sam- verastundum með Ingu. Hún fór ung að ferðast, varð snemma sigld sem kallað var í þá daga. Ferðalög til útlanda voru hennar líf og yndi alla tíð. Hún var fróðleiksfús og vel að sér. Inga fór árlega til útlanda meðan heilsan leyfði. Það er okkur í barnsminni hvað það var spennandi er Inga kom heim úr ferðalögunum. Hún kom með fangið fullt af leikföngum og fallegum fötum handa okkur systr- unum. Umfram allt stendur það ljóslifandi í minningunni er Inga geislandi af áhuga og tendruð af hrifningu lýsti þvi sem fyrir augu hennar hafði borið í ferðinni. Hún ferðaðist til ýmissa staða sem voru okkur framandi, svo sem til Möltu. — Margt veit sá er víða ratar, sagði hún. Inga fór oft með okkur systurnar í leikhús. Ár hvert sáum við barna- leikrit Þjóðleikhússins. Leikhúsferð- irnar voru mikiðævintýri fyrir litlar stelpur. Það var alltaf gott að koma til Ingu. Hún ga£ sér góðan tíma til að tala við okkur um heima og geima. Auk þess átti hún alltaf eitt- hvað gott í litla munna — já og þótt þeir stækkuðu. Það var erfitt fyrir Ingu þegar heilsu hennar hrakaði. Það átti alls ekki við hana að vera veik og kom- ast ekki ferða sinna. Inga reyndist okkur ákaflega góð frænka. Bless- uð sé minning hennar. Rannveig og Bergljót Rist. . í dag verður til moldar borin móðursystir mín Ingveldur Sigurð- ardóttir. Inga frænka ar elst fímm- tán systkina, sem lengst af hafa verið kennd við Berg við Suður- landsbraut og jafnan nefnd „systk- inin frá Bergi". Inga var borinn og barnfæddur Reykvíkingur og leit alltaf á sig sem borgarbúa, sem leitaði eftir því besta í borgarmenn- ingunni. Það var henni því eðlís- lægt að leita út fyrir landsteinana að loknu verslunarprófi til að leita sér frekari menntunar og alla tíð hafði hún mikið yndi af ferðalögum til annarra landa. Þannig dvaldi hún um árabil fyrst í Þýskalandi og síðar í Bandaríkjunum og lærði tungur þessara þjóða til hlítar auk þess að stunda nám í verslunar- fræðum. Inga lét ekki heimskreppu eða erfiðar ytri aðstæður koma í veg fyrir, að hún næði því marki, sem hún setti sér. Segja má, að allt líf Ingu hafi einkennst af þörf til að vera sjálf- stæð og öðrum óháð, en jafnframt mikilli umhyggju hennar fyrir systkinum sínum og fjölskyldum þeirra. Sem eitt af elstu barnabörn- unum í fjölskyldunni naut ég þeirr- ar umhyggju frá fyrstu tíð. Hún er mér því fyrst og fremst minnis- stæð sem hlý og umhyggjusöm móðursystir, sem alitaf fylgdist með uppvexti og þroska okkar frændsystkinanna af miklum áhuga. Og sá áhugi entist henni til æviloka, því hún var óþreytandi að spyrjast fyrir um fjölskyldur okkar þegar tækifæri gafst til að spjaila saman í næði. En nú verður mér einnig minnis- stæð sem sjálfstæð kona, sem afl- aði sér menntunar af eigin ramm- leik og rak eigin vélritunarþjónustu um áratuga skeið. Hún sýndi og sannaði hvernig hægt var að ná settu marki með viljastyrk og ósér- hlífni þrátt fyrir oft eríið ytri ski\- yrði. Ég mun því ætíð minnast Ingu með þakklæti og hlýhug fyrir þann áhuga og umhyggju, sem hún sýndi mér og mfnum, en ekki síður fyrir þá fyrirmynd, sem hún setti okkur systkinabörnum sínum með lífs- skoðun sinni og athöfnum. Þorgeir Pálsson.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.