Morgunblaðið - 24.02.1995, Qupperneq 33

MORGUNBLAÐIÐ
FÖSTUDAGUR 24. FEBRÚAR 1995 33
HÁLFDÁN
BJARNASON
-4- Hálfdán
■ Bjarnason
fæddist í Reykja-
vík 28. apríl 1949.
Hann lést á Land-
spítalanum 13.
febrúar síðastlið-
inn. Foreldrar
hans voru Bjarni
Hálfdánarson, f.
21.2. 1917, d. 5.6.
1983, og Laufey
Ágústa Markús-
dóttir, f. 3.8. 1915,
d. 12.1. 1984. Hálf-
dán var þriðji í röð-
inni af fimm systk-
inum. Þau eru Markús Sigur- Hörður Kristján, f. 30.1. 1983.
geir, f. 24.2. 1947, maki Bára Hálfdán verður jarðsunginn
Magnúsdóttir, Hörður Sævar, frá Bústaðakirkju í dag og
f. 21.2. 1948, maki Kolbrún hefst athöfnin kl. 13.30.
Sverrisdóttir, Jó-
hanna Halldóra, f.
16.11. 1950, maki
Gísli Sigurjónsson,
og Svanfríður
Guðrún, f. 13.2.
1952. Hinn 11.
apríl 1968 kvænt-
ist Hálfdán Vigdísi
Huldu Ólafsdóttur,
f. 14.12. 1950, og
eiga þau fjögur
börn. Þau eru Sig-
ríður Laufey, f.
14.4. 1968, Bjarni,
f. 18.8. 1972, Ólaf-
ur, f. 3.6. 1976, og
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinimir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
(V. Briem.)
ENN EINU sinni erum við minnt á
hvað bilið milli lífs og dauða er stutt,
í dag kveðjum við ástkæran bróður
okkar, Hálfdán Bjarnason, sem lést
13. febrúar sl. eftir erfið veikindi.
Hálfdán ólst upp í Blesugróf og
var því mikið í snertingu við náttúr-
una. Við nutum þeirra forréttinda,
að okkur fannst, að fá að alast þar
upp, í þá daga var oft líf og íjör
og margt til gamans gert.
Við systurnar munum sjaldan
eftir því í uppvextinum að hafa séð
bræður okkar aðgerðalausa, hug-
myndaflugið var óþijótandi, það
voru smíðaðir bátar úr kassafjölum
og bárujámsplötum og róið á þess-
um bátum á Elliðaánum. Oft var
farið í leiki í hólmanum og þegar
Rafveitan fór að gróðursetja þar tré
fengum við systkinin að hjálpa til.
Okkur þótt mikið til þess koma,
þegar það var sendur maður til að
kaupa gosflöskur og súkkulaðikex
handa okkur.
Eftir þetta varð þetta að árlegum
viðburði og það stækkaði ört barna-
hópurinn sem hjálpaði til við gróð-
ursetningu árlega.
Eftir að við systkinin uxum úr
grasi og eignuðumst fjölskyldur
MIIMNINGAR
kom það af sjálfu sér eftir að for-
eldrar okkar létust að við sem þá
bjuggum úti á landi, gistum alltaf
í Flúðaselinu hjá Hálfdáni og Dísu
ef skroppið var til Reykjavíkur.
Aldrei brást það að okkur væri
tekið opnum örmum, og var heimili
þeirra okkar systkinunum ávallt
opið hvort sem gista þurfti eina
nótt eða fá samastað á meðan beð-
ið væri eftir húsnæði þegar við flutt-
um suður. Við systkinin ferðuðumst
mikið saman um ísland. Þegar
skipuleggja átti sumarfríið var jafn
sjálfsagt og að athuga hvort bíllinn
væri í lagi að athuga hvert Hálfdán
og Dísa ætluðu í ár. Það var ekki
hægt að hugsa sér samhentari og
skemmtilegri ferðafélaga, aldrei
nein vandamál.
Árið 1987 fórum við systurnar
og okkar makar ásamt Hálfdáni og
Dísu í viku ferð til Glasgow. Þessi
ferð var ógleymanleg og alltaf stóð
til að fara aftur en af því varð því
miður ekki.
Hálfdán fór ungur að vinna, hann
var sjómaður til nokkurra ára,
stundaði sendibílaakstur og vann
hjá innkaupadeild LIU í 15 ár.
Þegar hann lét af störfum þar
keypti hann Bílaþjónustuna Bílkó
árið 1994 og rak hana til dauða-
dags.
Undanfarna mánuði hefur Hálf-
dán barist hetjulega við illvígan
sjúkdóm, hann vissi að hverju
stefndi og tók því með æðruleysi.
Innst inni héldum við þó öll í þá
veiku von að hann ætti eftir lengri
tíma með okkur, en maðurinn með
ljáinn hafði betur í þessari baráttu
eins og svo oft áður.
í öllum sínum veikindum vildi
Hálfdán bjarga sér sjálfur í lengstu
lög, hann vildi ekki íþyngja öðrum
með því að kvarta. Áð lokum var
sjúkrahúslega ekki umflúin og þar
naut hann mjög góðrar ummönnun-
ar. Fyrir það vill íjölskyldan nú
þakka læknum og starfsfólki á deild
11E á Landspítalanum. Guð blessi
ykkur öll.
í gegnum öll hans veikindi stóð
Dísa alltaf eins og klettur við hlið
Hálfdáns. En þetta er búinn að
vera erfiður tími hjá henni og börn-
unum, enda studdu þau hann í einu
og öllu, allt þar til yfir lauk. Að
lokum þegar við kveðjum ástkæran
bróður í síðasta sinn, þökkum við
fyrir allar yndislegu samverustund-
irnar og biðjum honum Guðs bless-
unar í nýjum heimkynnum.
Elsku Dísa, Bjarni, Sigga, Óli og
Diddi, megi góður guð styrkja ykk-
ur í þessari miklu sorg. Megi minn-
ingin um elskulegan eiginmann og
föður sefa sárasta söknuðinn.
Blessuð sé minning bróður okkar.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(V. Briem.)
Jóhanna, Svanfríður og
fjölskyldur.
Það var fyrir nærri þrjátíu árum
sem Dísa, bernskuvinkona mín,
kynnti mig fyrir háum, myndarleg-
um og glaðlegum pilti sem átti eft-
ir að verða lífsförunautur hennar
síðan. Við vorum öll unglingar þá,
varla meira en börn, en vinátta
okkar þriggja hefur haldist órofa
þótt stundum væri langt á milli
okkar.
Nú er Hálfdán fallinn frá aðeins
45 ára gamall, eftir ákaflega harða
veikindabaráttu undanfarna mán-
uði. Og þótt við höfum vitað um
hríð að hveiju stefndi og jafnvel
beðið þess að bundinn yrði endi á
þjáningar hans erum við samt ekki
tilbúin að sætta okkur við að missa
hann frá okkur svona langt um ald-
ur fram.
Svipmyndir óteljandi minninga
leita á hugann.
Dísa, Hálfdán og ég ásamt fleiri ,
unglingum í gömlum Chevrolettum
að kvöldlagi, brúðkaupsdagurinn
þeirra þegar við Dísa vorum sautján
ára og Hálfdán átján, fyrstu bú-
skaparárin þeirra með dótturina
litlu, sem mér fannst ég nánast eiga
jafn mikið í og þau. Sjálf var ég
laus og liðug lengi enn, en sóttist
eftir að heimsækja þau og nöfnu
mína í litlu íbúðina á Sogaveginum.
Síðar varð vík milli vina þegar
ég bjó lengi í útlöndum, en alltaf
hittumst við í hverri heimsókn til
íslands og ég fylgdist með þegár
fjölskyldan stækkaði og drengirnir
bættust í hópinn, einn af öðrum.
Löngu seinna urðum við aftur ná-
grannar í Seljahverfi þegar ég var
líka komin með fjölskyldu. Yngstu
börnin okkar eru jafngömul, aðeins
tólf ára, og við héldum að lífið
væri aðeins hálfnað þegar reiðar-
slagið dundi yfir og veikindi Hálf-
dáns komu í ljós í sumar. Hálfdán
sýndi einstaka stillingu og geðró í
hinu harða stríði síðustu mánuðina.
Og Dísa stóð eins og klettur við
hlið hans.
Ég trúi því að söknuðurinn víki
um síðir fyrir birtu minninganna
um góðan dreng. Hálfdán var heil-
steyptur maður og traustur. Hann
var einstaklega hlýr í viðmóti, og
glaðlegur. Hann var líka ákaflega
greiðvikinn og alltaf fús að rétta
hjálparhönd. Þannig mun ég ætíð
minnast hans.
Elsku Dísa, Sigga, Bjami, Óli og
Diddi, við Jón og börnin, ásamt
foreldrum mínum biðjum guð að
gefa ykkur styrk á erfiðum tímum.
Einnig sendum við systkinum Hálf-
dánar og tengdaforeldrum innilegar
samúðarkveðjur.
Sigríður Einarsdóttir.
THEÓDÓRA
JÓNSDÓTTIR
+ Theódóra
Jónsdóttir
fæddist í Norður-
Botni í Tálknafirði
17. ágúst 1892.
Hún lést á Hrafn-
istu í Hafnarfirði
15. febrúar síðast-
liðinn. Foreldrar
hennar voru Her-
dís Teitsdóttir og
Jón Gíslason.
Bræður hennar
voru Sveinn Jóns-
son bóndi á Sell-
átranesi, d. 1974,
og Kristján Jóns-
son verkamaður á Patreks-
firði, d. 1978.
Theódóra bjó á Patreksfirði
1930-1958 ásamt sambýlis-
manni sínum, Friðrik Á. Þórð-
arsyni, d. 1958, og
fóstursyni, Olafi
Guðmundssyni, f.
16.10. 1931, d. 4.2.
1978. Árið 1958
fluttist Theódóra
til Reykjavíkur og
bjó fyrstu árin á
Ásvallagötu 1
ásamt fóstursyni
sínum en síðan
fluttust þau á Ljós-
vallagötu 22 til
Jóns Guðmunds-
sonar, hálfbróður
Ólafs. Var hún þar
til heimilis uns hún
þurfti að fara á Hrafnistu
heilsu sinnar vegna.
Útför Theódóru fer fram frá
Fogsvogskapellu í dag og hefst
athöfnin kl. 10.30.
Hver fögur dyggð í fari manns
er fyrst af rótum kærleikans.
Af kærleik sprottin auðmýkt er,
við aðra vægð og góðvild hver
og friðsemd hrein og hógvært geð
og hjartaprýði stilling með.
(Helgi Hálfdánarson)
ÞEGAR ég ákvað að skrifa minn-
ingargrein um elskulega frænku
mína sem er látin á 103. aldursári,
tók ég mér sálmabók í hönd til að
finna sálm sem gæti lýst henni sem
best. Þegar ég lagði sálmabókina
frá mér tók einn sona minn hana
upp og eftir stutta stund sagði
hann: „Mamma hafðu þennan sálm,
hann segir eins frá og hún var.“
Það eru orð að sönnu. Því hún
Dóra var einstök. Kærleikur til
ættingja og vina og allur sá inni-
leiki sem geislaði af henni er
ógleymanlegur. Tilvera hennar í
einlægri trú á Guð fær mig til að
hugsa um hvað trúin getur gefið
fólki mikinn kærleik til að lifa í
sátt við það sem okkur er ætlað.
Ég kveð frænku mína með virðingu
og þökk fyrir það sem hún hefur
verið mér og fjölskyldu minni.
Far þú i friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Kristín Ólafsdóttir,
Tálknafirði.
Við viljum með örfáum orðum
kveðja elskulegu frænku okkar.
Theódóra Jónsdóttir var orðin 102
ára þegar hún lést. Hún hafði dval-
ið á Hrafnistu síðastliðin ár við
góða umönnun.
Hún frænka, eins og við kölluð-
um hana alltaf, var öllum alla tíð
góð. Við eigum margar góðar minn-
ingar úr æsku þegar við heimsótt-
um hana á sunnudögum með for-
eldrum okkar á Ljósvallagötuna þar
sem hún tók vel á móti okkur með
hlýju og góðgæti. Hún var alltaf
mjög gjafmild, en það voru ekki
bara jarðneskar gjafir sem hún gaf
okkur heldur líka andlegar gjafir
og góðvild. Frænka var alltaf tilbú-
in til að hlusta á mann eða lesa
fyrir okkur eða segja frá. Hún var
mjög trúuð og gaf það henni mikinn
styrk þegar á reyndi.
Frænka átti til óendanlega góð-
vild og hlýju sem hefur verið gott
veganesti út í lífið fyrir okkur syst-
urnar. Við munum ætíð minnast
hennar með hlýhug og þakklæti
fyrir margar ánægjustundir.
Brosir minning blíð og fögur
bemskunnar frá fyrstu tíð
ávallt hjartans ástúð þína
okkur gafstu fyrr og síð.
Heimaranninn hlýja og bjarta
höndin blessuð prýddi þín
yfir unnum ævistörfum
auðna góðrar konu skín.
(Höf. ók.)
Guð geymi þig og varðveiti, elsku
frænka.
Eydís María, Dóra
Kristín og Inga.
Þegar Dóru er minnst kemur
fyrst í hugann trúin á guð, síðan
hinn hái aldur hennar og svo allt
hitt.
Það var okkur sem höfum búið
á Ljósvallagötunni mjög lærdóms-
ríkt að njóta návistar svo trúaðrar
konu og leiðsögn Dóru var alltaf
hljóð og full af djúpum skilningi.
Eftir að hún ung að aldri hafði
orðið fyrir trúarreynslu vestur á
Patreksfirði var hún staðföst í trú
sinni. Eftir dvöl nálægt henni urðu
allir heilli, frá henni stafaði ró og
friði.
Þegar við sem börn höfðum opn-
að jólapakkana og mesta spennan
var úti hjá flestum fórum við alltaf
niður til Dóru að „hjálpa“ henni að
opna sína pakka. Hún gladdist allt-
af eins og barn yfir hverri fallegri
hugsun og nýju lífí.
Það ekki viðeigandi, þótt það sé
freistandi, að syrgja sárt svo há-
aldraða konu, sem lifði rúmlega 102
ár hér á jörð. Hún Dóra okkar
geymdi alltaf vel barnið í sér, hún
var ætíð undrandi og sátt við sitt
og víst er að hún dó „södd líf-
daga“, eins og sagt er í Biblíunni.
Allar minningarnar sem við eigum
og hún gaf eru nú ómetanlegar.
Dóra var aldrei spör á minningar
úr sínu lífi, en ætíð gætti hún þess
þó að fara vel með. Við minnumst
hennar á sinni reglulegu göngu út
í búð á meðan heilsan leyfði, nostri
hennar við pijónaskap, en hún gaf
þó allt sem hún pijónaði frá sér,
einkum til Betaníu. Mannakorn átti
hún og kenndi okkur þannig meðal
annars að lesa hina helgu bók,
þannig að gaman var að, ásamt
ótal myndum úr Biblíunni sem
höfðu mikil áhrif á óharðnaða huga.
Aldrei var hún þó fyrri til að bera
gérsemi trúar sinnar á borð fyrir
nokkurn mann, hins vegar voru all-
ir jafnir til veislu boðnir ef spurt
var eða leitað til.
Það hæfir vel minningu Theódóru
Jónsdóttur að ljúka þessum orðum
með erindi úr Passíusálmunum, en
það var hennar yndi að lesa þá og
hlusta á þá lesna.
Svo að lifa, ég sofni hægt,
svo að deyja, að kvöl sé bægt,
svo að greftrast sem guðs bam hér
gefðu, sætasti Jesú, mér.
(H.P.)
Með þökk fyrir samfylgdina ...
og allt hitt. ..
Guð blessi minningu góðrar
konu.
Fjölskyldan á
Ljósvallagötu 22.
Manstu eftír bókaröðinni um ísfólkið?
Nú er komin ný röð QÁœtur ekki síðri að sögn lesenda.
Fjórða bókin á helstu bóksölustöðum. Einnig fáanleg í ÁSKRIFT.
Askriftartilboð! Fjórar fvrstu bækurnar á kr. 1
ísfólkið bókaútgáfa • Pósthólf 8950 • 128 Reykjavík • Sími 588 8590 • Fax 588 8380