Morgunblaðið - 26.01.1996, Blaðsíða 42

42 FÖSTUDAGUR 26. JANÚAR 1996
MINIMINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
+
INGA WIUM
HANSDÓTTIR
+ Inga Wium
Hansdóttir
fæddist 24. maí
1933 að Asknesi í
Mjóafirði. Hún lést
á heimili sínu að-
faranótt 20. janúar
síðastliðins. Hún
var dóttir hjónanna
Hans Guðmunds-
sonar og Önnu
Jónsdóttur. Þau
bjuggu fyrst i Ask-
—^nesi en fluttust síð-
ar að Reykjum í
Mjóafirði. Við þá
jörð kenndi Inga
sig jafnan. Hún var þriðja í ald-
ursröð ellefu systkina. Eigin-
maður Ingu Wium, Bjarni Hólm
Bjarnason, er frá Bollastöðum
í Blöndudal, f. 24. janúar 1927.
Hann hóf störf í lögregluliði
Reykjavíkur árið 1953 en er nú
gæslumaður hjá ATVR. Þau
gengu í hjúskap 16. júní 1956.
Börn þeirra eru: 1) Arnþór
Heimir, f. 1. febrúar 1956,
kvæntur Lovísu Guðmundsdótt-
ur. Börn þeirra eru: Inga Guð-
nín, Jóhanna Sigríður og Krist-
jana Stella. Arnþór er lögreglu-
flokksljóri í Reykjavík. 2) Anna
Hlín, þroskaþjálfi í
Skagafirði, f. 6.
október 1958. Dótt-
ir Önnu er Arna Sif
Þórsdóttir. 3)
Berglind Hólmfríð-
ur, f. 6. desember
1962. Gift Þórarni
Gestssyni skip-
stjóra. Börn þeirra
eru: Sigurborg óg
Aron Orn. Fyrir
átti Bjarni Krist-
ínu, skrifstofu-
mann I Hveragerði.
Hún er gift Jón-
mundi Kjartans-
syni yfirlögregluþjóni. Börn
þeirra eru: Erna Björg og Vikt-
or Hólm.
Inga og Bjarni bjuggu lengst
af á Langholtsvegi 158 en hafa
nú síðustu árin búið í Brekku-
landi 3, Mosfellsbæ. Inga varði
mestum hluta ævi sinnar við
ýmiss konar umönnunarstörf,
lengst af starfaði hún á Klepps-
spítala og á kvennaheimilunum
við Amtmannsstíg og Gijóta-
götu.
Utför hennar fer fram frá
Lágafellskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 15.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinimir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
- Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(V. Briem.)
Elsku mamma, nú þegar við
kveðjum þig er efst í huga þakk-
læti fyrir það góða veganesti sem
þú gafst okkur og bömum okkar.
Við söknum þín sárt en gleðj-
umst þó yfir að þjáningar þínar eru
að baki. Við höfum undanfama
daga yljað okkur við góðar minning-
ar, oft hlegið en oftar grátið.
Litlu ömmubörnin þín sakna þín
sárt og spyija mikið um hvernig
ömmu líði núna. Þær hafa áhyggjur
af því hvort amma geti lesið hjá
guði fyrst gleraugun urðu eftir og
af hveiju amma tók ekki veskið
með sér.
En þau eiga öll yndislegar minn-
ingar um góða ömmu sem bar hag
þeirra stöðugt fyrir bijósti.
Við höfum vitað lengi að hveiju
stefndi varðandi veikindi þín en
samt er svo sárt að sjá á eftir þér.
Þú varst sjálf tilbúin og reyndir
hvað þú gast til að undirbúa okkur
og hugga en kannski hlustuðum við
ekki nógu vel. Mesta huggun okkar
nú er hvað þú trúðir staðfastlega á
framhaldslíf og varst viss um að
foreldrar þínir og systir myndu taka
+ Eiginmaður minn, faðir okkar og afi, * HALLGRÍMUR ANTONSSON, Bárugötu 13, Dalvík, andaðist í Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri 23. janúar sl. Eyvör Stefánsdóttir, Sólveig Hallgrímsdóttir, Anna Þórey Hallgrímsdóttir, Stefán Hallgrímsson, Sigrfður Gunnarsdóttir, Ragnhildur Hallgrímsdóttir, Þorkell Jóhannsson, Vilhelm A. Hallgrímsson, Lilja Björk Reynisdóttir, Arnheiður Hallgrímsdóttir, Gunnar Þór Þórisson og barnabörn.

f t Faðir minn, tengdafaðir og afi okkar, GARÐAR DAGBJARTSSON, Nestúni 4, Hvammstanga, verður jarðsunginn frá Sauðárkrókskirkju laugardagínn 27. janúar kl. 14.00. Fyrir hönd vandamanna, Hera Garðarsdóttir.
+
Þökkum innilega auösýnda samúð og hlýhug við andlát og útför
systur okkar,
LILJU IIMGVARSDÓTTUR,
dvalarheimilinu
Kirkjuhvoli,
Hvolhreppi.
Sérstakar þakkir til starfsfólks Kirkjuhvols fyrir góða umönnun.
Lovísa Ingvarsdóttir,
Leó Ingvarsson,
Ingibjörg Ingvarsdóttir.
vel á móti þér. Við trúum því líka
að þér líði vel núna og sért farin
að rækta rósir á öðru tilverustigi.
Hafðu þökk fyrir samveruna.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Að lokum viljum við biðja Guð
að styrkja pabba okkar í sorginni
því hans er missirinn mestur. Einn-
ig viljum við þakka öllu því góða
fólki sem studdi móður okkar og
fjölskylduna í gegnum þessi erfiðu
veikindi. Hafið öll bestu þakkir fyr-
ir hjáipina.
Börnin.
í dag verður borin til grafar í
Mosfellsbæjarkirkju Inga Wium
Hansdóttir. Fyrir mína hönd og fjöl-
skyldu minnar langar mig að minn-
ast Ingu með nokkrum fátæklegum
orðum.
Kynni mín af Ingu hófust á þann
hátt, að á árinu 1973 kynntist ég
eiginkonu minni, Kristinu Bjama-
dóttur (Stínu), en Bjarni faðir henn-
ar var eiginmaður Ingu. Þau Inga
og Bjarni eignuðust þijú börn, Arn-
þór, Önnu Hlín, og Lindu en Bjami
hafði átt Kristínu áður en hjóna-
band þeirra Ingu hófst. Stína ólst
upg hjá móður sinni og stjúpföður
á Ólafsfirði en hún hefur alla tíð
átt sitt annað heimili í Reykjavík,
hjá þeim Bjarna og Ingu. Fljótlega
eftir að ég kynntist Stínu kom ég
með henni á heimili þeirra Bjarna
og Ingu, sem var lengst af á Lang-
holtsveginum í Reykjavík. Hjá þeim
Ingu og Bjarna gistum við alltaf
þegar við áttum leið í bæinn, þar
var alltaf rýmt fyrir okkur, hvernig
sem á stóð. Það skipti engu máli
hvort við vorum eitt eða fjögur sam-
an, alltaf var pláss.
Inga var glæsileg kona og ein-
staklega alúðleg. Hún var einstak-
lega gestrisin, það var ákaflega
gaman að koma til hennar. Hún
var einstaklega barngóð og gaf
barnabömum sínum mikinn tíma
þegar þau komu í heimsókn. Inga
var ekki bara móðir barna sinna,
heldur mikill félagi þeirra. Það fór
ekki framhjá mér þegar þau hittust
hversu samrýnd þau vora og hversu
tengslin á milli þeirra voru sterk.
Það fór heldur ekki á milli mála
þegar ég ræddi við Ingu hversu
hreykin hún var af börnum sínum
og var Stína þá ekki undanskilin.
Þegar ég kom til Ingu vakti það
alltaf athygli mína, að hún virtist
alltaf eiga nóg heimabakað bak-
kelsi, hvenær sem manni datt í hug
að líta inn. Ég viðurkenni það fús-
lega að kökur eru ein af þeim lysti-
semdum lífsins sem ég ætti að
sneiða hjá af líkamlegum ástæðum,
en ég hafði alltaf gilda afsökun til
að þiggja þær þegar ég kom til
Ingu, sumu getur maður hreinlega
ekki hafnað þrátt fyrir allt og það
átti svo sannarlega við kökurnar
hennar Ingu. Það skipti síðan engu
máli hersu vel útilátið kaffibrauðið
var, oftar en ekki enduðu þessar
heimsóknir á matarboðum, sem öll
voru einstök á sinn hátt. Börnum
okkar var hún ávallt ákaflega góð
og glögglega mátti sjá, að Inga tók
Stínu alltaf sem sinni eigin dóttur.
Á okkar kynni féll aldrei skuggi.
Fyrir þetta allt viljum við þakka hér.
Fyrir nokkru síðan varð Ijóst að
Inga gengi með mjög alvarlegan
sjúkdóm, þegar hún greindist með
krabbamein. Hún gekkst undir
nokkra uppskurði og meðferðir
vegna þessa. Við heimsóttum hana
nokkram sinnum á meðan á veik-
indum hennar stóð en þau Bjami
fluttu í Mosfellsbæinn fyrir nokkr-
um árum. Þrátt fyrir veikindi sín
tók Inga okkur alltaf opnum örmum
og sama alúðin fylgdi alltaf móttök-
um hennar.
Okkur er alveg ljóst, að þau Inga
og Bjarni hafa átt sínar erfiðu
stundir í tengslum við þessi veikindi
Ingu, en þau virtust gera sér far
um að bera höfuðið hátt gagnvart
öðrum. Það var auðvitað þeim heið-
urshjónum líkt, að standa saman í
blíðu og stríðu uns dauðinn aðskildi
þau.
Um síðustu jól buðu þau Bjarni
og Inga mér og fjölskyldu minni í
mat, ásamt börnum og barnabörn-
um sínum, þeim sem voru þá stödd
hér syðra. Ég er sannfærður um
það nú, að Inga vissi þá að um síð-
ustu jól hennar í þessu jarðlífi var
að ræða en það var ekki að sjá á
henni þá. Hún eldaði og sá um allt
eins og hún hafði alltaf gert og
virtist leggja mikið upp úr því, að
við hin nytum matarboðsins, eins
og ávallt áður. Það var eins og hún
vildi sanna það fyrir okkur að henni
hefði ekkert farið aftur þrátt fyrir
erfið veikindi. Henni tókst það svo
sannarlega, maturinn smakkaðist
sem aldrei fyrr og samverustund
þessi fram eftir kvöldinu varð hin
ánægjulegasta í alla staði. Fljótlega
eftir þetta ágerðust veikindi Ingu
mikið og því var hún flutt á sjúkra-
hús. Hún náði sér fljótlega aftur
og vildi þá fara heim. Nokkrum
dögum síðar, vnánar tiltekið aðfara-
nótt laugardagsins 20. janúar sl.,
lauk þessari erfiðu lokagöngu Ingu
hér á jörðu er hún sofnaði hljóðlega
svefninum langa heima í hlýja rúm-
inu sínu í faðmi fjölskyldunnar. Ég
veit að þetta var nákvæmlega það
sem hún vildi, hún var fullkomlega
tilbúin til að mæta örlögum sínum,
sátt við guð og menn.
Erna og Viktor vilja hér með
kveðja Ingu ömmu sína og þakka
henni fyrir öll góðu árin og öll biðj-
um við henni guðs blessunar í því
sem hún tekur sér nú fyrir hendur.
Elsku Bjarni, Addi, Anna og
Linda! Okkar trú er sú, að þið mun-
ið vinna ykkur út úr sorginni vit-
andi það, að Ingu líður nú vel. Eins
og málum var komið átti hún hvíld-
ina skilið, annað hefði verið ósann-
gjamt. Við munum minnast hennar
með virðingu og hlýhug og erum
þess fullviss að hún mun engum
gleymast sem til hennar þekkti. Við
vottum systkinum Ingu, bamabörn-
um og öðrum aðstandendum okkar
dýpstu samúð.
Fjölskyldan Þelamörk 1,
Hveragerði, Jónmundur
Kjartansson.
í minningum um Ingu bregður
fyrir konu sem hlúði að og naut
þess sem henni þótti vænt um og
fagurt í lífinu. Mér er það t.d.
minnisstætt hve tónlist Vilhjálms
og Ellýjar Vilhjálms var mikið
uppáhald Ingu og hvernig hún lifði
sig inn í ljóðin. Það atvikaðist
ánægjulega um síðustu jól að þeg-
ar Inga settist inn í bílinn hjá mér
á leið í Brekkuland þá hljómaði
söngur Vilhjálms í útvarpinu. Með
ánægju sinni af tónlistinni var
henni lagið að vekja athygli og
t
Elskuleg móðir mín, tengdamóðir og
amma,
ÞÓRUNN SIGURÐARDÓTTIR
frá Melstað,
Hásteinsvegi 47,
verður jarðsungin frá Landakirkju, Vest-
mannaeyjum, laugardaginn 27. janúar
kl. 14.00.
Sigurður Þórir Jónsson, Elfn Egilsdóttir,
Þórunn Sigurðardóttir.
áhuga annarra fyrir því hugljúfa
og fallega.
Ingu var ræktun blóma og fegrun
hluta í blóð borin. Hún naut þess
að hafa mikið af blómum í kringum
sig og hugsaði um þau eins og sjá-
aldur augna sinna. Fyrir vikið lærð-
um við sem börn að virða blómin
hennar og umgangast þau með
gætni. Hér á árum áður þegar við
Palli bróðir og Addi iðkuðum það
að fljúgast á með látum í stofunni
hjá Ingu var ótrúlegt hvernig blóm-
in hennar héldust ósnert. Sama má
segja um myndir sem hún af natni
saumaði út, þær pössuðum við allt-
af upp á að skemma ekki þó hama-
gangurinn væri oft mikill og ýmis-
legt annað yrði undan að láta. Inga
sýndi okkur krökkunum þá oft
mikla þolinmæði og umhyggju.
Inga og Bjarni voru náttúruunn-
endur sem nýttu sín frí oft til að
fara um sveitir og hitta þar vini og
ættingja. Sveitin dró þau til sín.
Frá því að ég var tíu ára gutti i
sveit í Austur-Húnavatnssýslu man
ég vel hve gaman það var er Bjarni
og Inga komu þangað í heimsókn
með fréttir úr bænum og glaðning
í poka. Þá vora þau á bæjarflakki
á gamla Willis-jeppanum. Auðvitað
voru minkahundarnir þeirra með í
ferðinni og veiðitól í farteskinu.
Eins er mér minnisstæð ferð með
þeim hjónum í Akureyjar á Breiða-
ftrði þar sem Inga framreiddi dýr-
indis máltíð úr skörfum sem við
skutum í matinn. Inga kunni vel
að verka skarfana, eins og svo
margt, og matseldin lék í höndunum
á henni. Hún gætti þess ætíð að
allir væra saddir og vel haldnir. Það
var alltaf gott að koma til hennar
því hún lét sér annt um velferð
okkar bræðra og var hvetjandi.
Þegar við Palli misstum pabba fyrir
tuttugu árum, hélt hún erfidrykkju
í minningu hans. Hún hafði ekki
mörg orð um þessa veislu og vildi
ekki gera mikið úr því sem hún
gerði en hlýhugurinn og velvild
hennar í okkar garð var styrkur í
sorginni. Vinátta hennar og um-
hyggja mun ætíð skipa sérstakan
sess í huga mér.
í baráttu sinni við veikindi síð-
ustu árin sýndi Inga vel sinn óbil-
andi dug og aðdáunarverðan kjark.
Þó veikindin hrjáðu hana mikið var
henni ofar í huga hvernig aðrir
hefðu það. Henni var það tamara
að spyija fólk elskulega hvernig því
liði, og að rétta hjálparhönd ef með
þurfti, heldur en að huga að eigin
velferð. Allt fram á það síðasta var
hún að huga að fjölskyldu sinni og
vinum. Að rækta sinn kærasta
blómagarð. Missirinn er mikill og
söknuðurinn er sár, en gleymum
ekki að Inga skilur eftir sig hlýjar
minningar og margt gott veganest-
ið fyrir okkur. Þér, Bjarni, og öðrum
aðstandendum votta ég innilega
samúð.
Gunnar Hrafn Birgisson.
Á þeim árum þegar verkefnið í
vinnunni var öðrum þræði að kynn-
ast starfsfélögum og tína þá úr sem
urðu meistarar nýliðans, þau ár er
erfið útköll urðu lærdómur en fóru
ekki til umræðu fólks er hvergi kom
nærri, þessi tími aðlögunar er náði
yfir langan tíma og endaði inni á
heimilum sumra félaganna og kynni
tókust milli fjölskyldna. Það var í
samkævmi vinnuhópsins er ég man
fyrst eftir Ingu Wium, þessari fal-
legu konu og fasi hennar. Alla tíð
skar hún sig úr fjöldanum en það
er fáum gefið. Slíkt er næstum
ósjálfrátt og sjálfsagt þreytandi til
lengdar.
Hjúskapur þeirra Bjarna Hólm
Bajrnasonar og Ingu Wium Hans-
dóttur byggðist á þrotlausri vinnu
og samheldni við börn og bú en
báðum fjarlægt að iðka hinn al-
genga þykjustuleik samkvæmislífs-
ins sem oft er sprottinn af skorti á
áhugamálum og ófullnægju með
sjálfan sig.
Erfitt getur verið að draga skil
á milli vinnu og hvíldar og svo er
lífshamingjan afstæð og illt að elta
ólar við hana sérstaklega. Inga
Wium var verksvöl og vinnufús svo
eftir var tekið. Störf utan heimilis
4