Morgunblaðið - 10.11.1999, Síða 42

42 MIÐVIKUDAGUR 10. NÓVEMBER 1999
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
JÓN
> KJARTANSSON
+ Jón Kjartansson
fæddist 24. apríl
1945. Hann lést af
slysförum 26. októ-
ber siðastliðinn. tit-
för Jóns fór fram
frá Fossvogskirkju
mánudaginn 8. nó-
vember sl.
Mig langar í fáum
orðum að minnast vin-
ar míns og vinnufélaga
til margra ára Jóns
Kjartanssonar, síma-
verkstjóra á Húsavík,
sem lést af slysförum
26. f.m. aðeins 54 ára að aldri. Þetta
örlagaríka kvöld þegar þrír menn
létust við skyldustörf norður á
Mývatni er atburður sem aldrei
mun líða mér úr minni og maður
spyr sig hver sé tilgangurinn, þrír
menn á besta aldri. En svona er líf-
ið, við fáum víst engu um það ráðið
hver örlögin verða. Tveir af þessum
mönnum voru góðir vinir mínir,
þeir Jón og Böðvar Björgvinsson
starfsmenn Landssímans. Með báð-
um þessum mönnum hafði ég unnið
í lengri eða skemmri tíma og þekkti
"V þáþvível.
Við Jón kynntumst fyrst árið
1963 er við vorum í símavinnu norð-
ur í Húnavatnssýslu þá ungir menn
og var það upphafíð að vináttu okk-
ar sem hélst alla tíð síðan. Við unn-
um síðan saman í mörg ár í loftlín-
uvinnu sem þá var enn við lýði hjá
Landssímanum og fórum víða um
land og upplifðum margt saman. Eg
minnist sérstaklega línutúranna
sem við fórum austur í Oræfasveit
sem þá var verulega einangruð af
Skeiðarársandi. Þá lá Landssíma-
línan yfir sandinn og þurfti að yfir-
fara hana á hverju ári. Þetta voru
oft á tíðum hinar mestu slarkferðir
og íljótin oft erfið yfirferðar. Komu
þá strax í ljós hæfileikar Jóns við að
takast á við erfið verkefni. Að vera
með Jóni á ferðalögum veitti manni
alltaf vissa öryggistilfinningu. Mað-
ur hafði það á tilfinningunni að allt
yrði í lagi þegar Jón réð ferðinni,
enda aðgætinn og yfirvegaður og
anaði aldrei út í neina vitleysu. Þeg-
ar maður lítur til baka furðar maður
sig reyndar á því að ekki hafi orðið
fleiri slys hjá Lanssímanum þó
vissulega hafi það komið fyrir.
Menn eru oft á tíðum að leggja sig í
lífshættu við erfiðar aðstæður, oft í
~ r vitlausum veðrum bæði í byggð og
óbyggð við að koma á símasamb-
andi þegar bilanir
verða. Þetta vitum við
sem störfum hjá
Landssímanum en al-
menningur gerir sér
oft á tíðum ekki grein
fyrir þeim þrekraun-
um sem menn eru að
leggja á sig, ekki fyrr
en svona slys verður
sem nú hefur átt sér
stað. Eg minnist líka
ferðar sem við fórum í
saman í okkar frítíma
upp á hálendið og lág-
um þar við í kofa í fjóra
daga og stunduðum
veiðiskap. Það var ógleymanleg
ferð sem ég mun alltaf minnast. Ár-
ið 1972 fluttist Jón norður á Húsa-
vík og gerðist símaverkstjóri yfir
báðum Þingeyjarsýslunum og er
það stórt og mikið svæði að þjón-
usta og oft erfítt yfirferðar. Það
voru þá oft erfiðar og langai- ferð-
imar sem þurfti að fara. Þá var eng-
inn betri en Jón og alltaf var hann
sjálfur í fremstu víglínu. Eg held ég
megi fullyrða að öllum öðrum ólöst-
uðum að Jón var einn af okkar al-
bestu og reyndustu verkstjórum.
Hann hélt sama mannskap ámm og
jafnvel áratugum saman og sýnir
það hversu vinsæll hann var af sín-
um undirmönnum. Eins og einn
manna hans sagði við mig um dag-
inn. „Jón var miklu meira en verk-
stjóri, hann var líka leiðtogi, vinur
og félagi.“ Síðastliðin fjórtán ár höf-
um við Jón verið í nánu samstarfi
um verklegar framkvæmdir í Þing-
eyjarsýslu og hefur aldrei skuggi
fallið á það samstarf. Góður vinur
og félagi er fallinn í valinn og ég
mun sakna hans sárt. En minningin
um góðan dreng lifir og mun ylja
mér um hjartarætumar. Elsku
Berta, við Día sendum þér og börn-
unum þínum og öðrum aðstandend-
um okkar innilegustu samúðar-
kveðjur og biðjum góðan Guð að
leiða ykkur og styrkja í ykkar milda
missi.
Sérstakar kveðjur sendum við
mínum gamla verkstjóra Kjartani
Sveinssyni og biðjum honum Guðs
blessunar.
Sverrir Halldórsson.
Jóni Kjartanssyni frænda mínum
kynntist ég nokkuð vel þegar við
vorum saman í símavinnu fimm
sumur frá og með árinu 1967. Kjart-
an Sveinsson föðurbróðir minn og
EIRÍKUR
JÓNSSON
+ Eiríkur Jónsson
fæddist 12. sept-
ember 1931. Hann
varð bráðkvaddur
aðfaranótt mánu-
dagsins 1. nóvem-
ber. Útför Eiríks
var gerð frá Hvera-
gerðiskirkju laug-
ardaginn 6. nóvem-
ber síðastliðinn.
„Einstakur“erorð
sem notað er þegar lýsa á
því sem engu öðru er líkt,
faðmlagieðasólarlagi
eða manni sem veitir ástúð
með brosi eða vinsemd.
„Einstakur" lýsir fólki
sem stjómast af rödd síns hjarta
og hefur í huga hjörtu annarra.
„Einstakur“áviðþá
sem eru dáðir og' dýrmætir
ogþeirraskarðverður
aldrei fyllt.
„Einstakur“ er orð sem
best lýsir þér.
(Jerri Femaandez.)
Nú hefur einstakur,
góður og hraustur
maður hvatt þennan
heim of fljótt. Elsku-
legi afi okkar í Rósa-
koti lést hinn 1. nó-
vember, aðeins 68 ára
gamall. Fréttin um
brottför þína úr þess-
um heimi kom eins og
þruma úr heiðskíru lofti, því þú
varst alltaf svo heilsuhraustur. Þú
og amma-Lóló voruð alltaf svo ung í
anda og til Þýskalands fóruð þið oft
til að heimsækja börn og barna-
börn og eiga góðar stundir. Minn-
ingar ykkar þaðan eru margar og
góðar og við vorum að enda við að
skoða myndir frá seinustu ferð
ykkar sem var í sumar og báru þær
vott um hreysti, lífsgleði og ástúð
ykkar beggja. I hvert skipti sem
farið var í heimsókn til afa og
ömmu í Rósakot var tekið á móti
manni með faðmlagi og kossi á
kinn.
Að sýna ættingjum væntum-
faðir Jóns var símaverkstjóri og sá
um vinnuflokk sem annaðist nýla-
gnir og viðhald á loftlínum um allt
Vesturland, frá Borgarfjarðardöl-
um vestur í Isafjarðardjúp. Jón var
bílstjóri og verkstjóri í vinnuflokki
föður síns þar til hann gerðist síma-
verkstjóri á Norðausturlandi.
Jón ákvað ungur að hasla sér völl
hjá Pósti og síma og feta í fótspor
föður síns og afa, Sveins Þorláks-
sonar símstöðvarstjóra í Vík í Mýr-
dal, sem báðir höfðu helgað síma-
málum krafta sína. Jón var mörgum
hæfileikum gæddur og hefði getað
tekið sér margt fyrir hendur. Verk-
stjórn fórst honum vel úr hendi.
Vinnuflokkinn skipuðu 10-12 menn,
aðallega skólastrákar úr Reykjavík.
Flokkurinn skiptist í þrjá til fjóra
minni hópa þegar gengið var með
símalínum til viðgerðar og viðhalds.
Jón skipti verkum réttlátlega niður
milli manna. Atti það við hvort sem
farið var snemma út að vinna, út í
leiðinlegt veður eða til erfiðra
verka. Sjálfur brá hann sér jafnan
undir þyngri enda símastaura sem
oft þurfti að bera langar leiðir út í
mýii eða út í hraun, enda sterkur
vel. Jón var því vel liðinn af sam-
starfsmönnum.
Jón var verklaginn og átti auðvelt
með að sýna öðrum hvemig leysa
ætti tiltekið verk af hendi, jafnvel
þótt margir þyrftu að koma að því.
Hann gerði stundum létt grín að
strákum sem hugðust leggja fyrir
sig verkfræði, en gátu ekki leyst
einfalt verk af hendi. Jón gat verið
hrókur alls fagnaðai’ og stytt okkur
stundir hinn langa vinnudag, en
hann gat einnig verið þungur í
skapi.
I slæmu veðri borðuðum við nesti
og drukkum kaffi inni í bíl hjá Jóni.
Þar réð hann ríkjum og hvatti jafn-
an til umræðna um hin ýmsu mál
sem ofarlega voru á baugi í samfé-
laginu. Bíllinn var alltaf mjög vel
þrifinn og bónaður og ekki að sjá að
Jón gengi öðruvísi um bíl fyrirtæk-
isins en sinn eigin, enda snyi-ti-
menni. Hann var góður og varkár
bilstjóri og áhugamaður um bíla.
Jón var vel minnugur og sérstak-
lega fróður um ömefni. Þekkti hann
nöfn á öllum bæjum, fjöllum, ám og
vötnum, ekki aðeins á vinnusvæði
símaflokksins, heldur um nær allt
land. Menntaskólastrákar, fegnir
að vera lausir úr skóla, stóðu oft á
gati þegar Jón fór að hlýða þeim yf-
ir örnefni á Vesturlandi.
Landið og óbyggðirnar kölluðu
Jón til sín. Hann eignaðist snemma
jeppa og fór að kanna hálendi
landsins á meðan aðrir stunduðu
útihátíðir og sveitaböll. Hann átti
m.a. þátt í því að flytja gamalt tim-
burhús af Laufásvegi 15 í Reykja-
þykju og að hjálpa þeim á erfiðri
stundu var ávallt aðalmál afa.
Elsku amma, við öll eigum þann
heiður að hafa átt þennan mann að,
afa-Eirík, og mun minning hans áv-
allt lifa. Við munum gera allt sem í
okkai’ valdi stendur til að styðja við
bak þér í þessari sorg.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þáauðnuaðhafaþighér,
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
oglýsirumókomnatíð.
(Pórunn Sig.)
Astar- og saknaðarkveðjur.
Páll, Harpa, Anton,
Sigurður, Katrín og Óskar.
Þegar englamir stríða
um stormsinsvilltasker
mannsandans mikilmenni
tilhimnannafer.
Viðlifumvið sorg,\
við lifumviðtár,
viðbiðjumGuðsnáð
að lækna okkar sár.
Hannlifiríokkur
hannafiminn.
Hann lifir hjá Guði.
Blessaðurséandiþinn
Sæunn Hrund Bjömsdóttir.
vík inn í Þóristungur þar sem það
var notað sem sæluhús. Að leggja
net í fjallavatn og skoða landið á
meðan fiskur ánetjaðist átti huga
Jóns.
A þessum árum kom Bertha
Steinunn Pálsdóttir, eiginkona
Jóns, inn í hans líf. Anægjulegt var
að fá Berthu í heimsókn til símaf-
lokksins því hún tók þátt í okkar
daglega Hfi og gleðistundum. Jón
var okkar fremstur í flestum íþrótt-
um öðrum en fótbolta, sem hann
lagði ekki fyrir sig. Þrátt fyrir að
hann væri þyngri en við hinir stökk
hann samt mun hærra í hástökki,
og enginn atti kappi við hann í kúlu-
varpi eða öðrum kastgreinum sem
hann hafði nokkurt dálæti á.
Ný tækni leysti á síðustu árum
loftlínur og símastaura af hólmi. Sí-
mavinna í þeirri mynd sem við
kynntumst hjá Jóni og Kjartani föð-
ur hans heyrir nú sögunni til. Jón
fylgdist vel með nýrri tækni og síð-
ast sá ég frænda minn í vor þegar
hann var á námskeiði hér fyrir
sunnan að læra á nýjar símstöðvar.
Við skyldustörf, að koma heilli sveit
í fjarskiptasamband, lagði Jón upp í
sína hinstu för.
Innilegar samúðarkveðjur til
Berthu, Kjartans, bama og systk-
ina. Drottinn, veit honum eilífa
hvíld, og lát hið eilífa ljós lýsa hon-
um.
Magnús Guðmundsson.
Miðvikudagsmorguninn 27. okt.
sl. þegar ég var að losa svefninn og
heyrði fréttir um að leit hafi staðið
yfir alla nóttina að þremur mönnum
sem voru að leggja ljósleiðara á
Mývatni, spratt ég upp og stóð
stjarfur við útvarpið og sagði við
konu mína, þetta er þó ekki Jón vin-
ur minn Kjartans, jú það kom á
daginn að Jón Kjartansson var einn
þessara manna sem fórust í þessu
hörmulega slysi á Mývatni.
Fyrstu kynni mín af Jóni vora
veturinn 1973-4 þegar við gerð-
umst stofnfélagar í Kiwanisklúbbn-
um Skjálfanda en þar starfaði Jón í
tíu ár og gegndi ýmsum trúnaðar-
stöi’fum fyrir klúbbinn. Þennan
sama vetur gekk ég í Skíðaráð íf.
Völsungs ásamt fleiri félögum, við
leituðum til Jóns og báðum hann að
koma til liðs við okkur þar sem okk-
ur vantaði tæknimann. Jón svaraði
með sinni hógværð, ég skal líta á
þetta með ykkur, strákar mínir,
upp frá því var ekki aftur snúið og
þessi ótrúlega samstæði hópur
starfaði saman í um tíu ár. Minning-
arnar eru ekki síst þær, þegar við
vorum að basla í Húsavíkurfjalli, að
leggja línur um allt fjall fyrir tíma-
tökm’ og talsamband, gera við lyft-
ur, moka frá þeim snjó eða að, eftir
því hvernig viðraði, og alla fundina
með forsvarsmönnum Húsavíkur-
bæjar um gerð rekstrarsamninga
um skíðamannvirkin og áform um
kaup á toglyftum og snjótroðara,
allt þetta gekk eftir, svo ég tali nú
ekki um skíðamótin sem tókust
mjög vel vegna góðrar skipulag-
ningar. Allar þessar ótöldu stundir
sem við áttum í fjallinu hefðum við
ekki getað sinnt nema með góðum
stuðningi fjölskyldna okkar. En
leiðir okkar Jóns og fjölskyldu lágu
víðar saman. Þegar við fórum að
byggja okkur hús, var okkur úthlut-
að lóðum sem lágu saman en hvor í
sinni götunni, og fluttum við inn í
janúar og maí 1978.
Upp frá því vorum við heima-
gangar hvor hjá öðrum allt fram til
1990 þegar breyting varð á fjöl-
skylduhögum mínum. Strákarnir
okkar, Alli og Frikki, sem eru jafn-
aldrar, hafa alla tíð verið sem bræð-
ur enda hefur Litlagerði 2 verið
Alla mínum sem hans annað heimili.
Þegar ég lít yfir þennan tíma sem
við Jón störfuðum saman, met ég
mest hvað Jón var traustur hlekkur
sem gafst aldrei upp og gerði hlut-
ina svo vel. En svo kom örlagastun-
din. Þótt ótrúlegt sé varð þessi
trausti hlekkur að lúta í lægra haldi
fyrir náttúruöflunum.
Kæri vinur, ég þakka þér fyrir
alla þá samferð og vináttu sem við
höfum átt í gegnum árin. Eg á eftir
að sakna þín mikið hvort sem það er
tveggja vina spjall eða samverust-
und ættingja og vina. Þegar ég set
þessar línur á blað og hugsa til þín
koma mér þessar línur í hug.
Nú lýkur degi. Sól er sest
Nú svefnfrið þráir jörðin mest.
Nú blóm og fuglar blunda rótt
og blærinn hvíslar. Góða nótt.
Hvíl hjarta rótt. Hvíl höndin þreytt.
Þér himins styrk fær svefninn veitt.
Hann gefur lúnum þrek og þrótt.
0, þreytti maður, sof þú rótt.
(V aldemar V. Snævan-.)
Elsku Bertha, Robbi, Kjarri,
Hilda, Frikki og fjölskyldur, missir
ykkar er mikill. Við biðjum góðan
guð að gefa ykkur þrek og styrk á
þessari sorgarstund. Hugur okkar
er hjá ykkur öllum.
Sigurgeir, Erla, Regína og Alli.
Þar sem Gullblómið grær
Ekkert illt þar að fmna
Þó að flestum finnist fjær
Þávilégáþaðminna.
Kærleikans móðurmál
erguðíþinnisál.
Guðdómsinsviskuskál
erhjartansinnstabál.
(Garðar Jónsson)
Kæri Jón, við fluttum um svipað
leyti til Húsavíkur og þið Bertha og
höfum átt samleið síðustu 26 árin.
Við viljum þakka þér vináttuna og
hjálpsemina sem alltaf var til stað-
ar.
Blessuð sé minning þín.
Kahlil Gibran sagði:
„Þú skalt ekki hryggjast þegar
þú skilur við vin þinn, því að það,
sem þér þykir vænst um í fari hans,
getur orðið þér ljósara í fjarveru
hans, eins og fjallgöngumaður sér
fjallið best af sléttunni.“
Elsku Bertha og fjölskylda, guð
gefi ykkur styrk í sorginni.
Ljótunn og börn.
Okkur félagana í Björgunarsveit-
inni Garðari í Húsavík langar með
nokkrum orðum að minnast vinar
okkar og foringja, Jóns Kjartans-
sonar. Við vorum svo lánsamir að fá
til starfa í Björgunarsveitina Garð-
ar á Húsavík mann sem reyndist
áhugasamur, traustur og góður for-
ingi. Jón var mikill útivistarmaður.
Hann sótti á fjöll jafnt sumar sem
vetur. Til dæmis fór hann á vélsleða
og síðar á gönguskíðum þvert yfir
Vatnajökul. Hann var traustur og
góður ferðafélagi, þekkti öll kenni-
leiti í okkar nágrenni og gat frætt
samferðafólk sitt um náttúru lands-
ins og veðurfar. Hann kunni skil á
öllu sem tengdist fjarskiptum og
tæknimálum. Það var hans hjart-
ansmál að koma upp endurvarpa
fyrir talstöðvar á Herðubreið, svo
að bæta mætti fjarskiptasamband
björgunarsveitanna á hálendinu. í
lok sumars fór Jón ásamt fleiri
björgunarsveitarmönnum upp á
Herðubreið til að ljúka frágangi við
endurvarpann og varð honum þá að
orði að nú tækju aðrir við, því þetta
væri hans síðasta ferð á fjallið. Það
hljómaði sem fjarstæða, þvi enginn
var áhugasamari um slíkar ferðir
en einmitt hann.
Nú er hann farinn í sína síðustu
ferð. Við horfum með söknuði á eft-
ir foUnum félaga og minnumst hans
með virðingu og þökk.
Varðstöð líknar valdir þú
veröld margra hrynur.
Fómina miklu færir nú
félagiokkarogvinur.
(G.H.)
Megi góður guð styrkja Berthu
og aðra aðstandendur í þeirra miklu
sorg.
Félagar í Björgunar-
sveitinni Garðari, Húsavik.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu
vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett.
Sé handrit tölvusett er æskilegt, að diskl-
ingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er
móttaka svokallaðra ASCII-skráa, öðru
nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin
Word og Wordperfect eru einnig auðveld í
úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í
bréfasíma 569 1115, eða á netfang þess
(minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið
greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi.
Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum.
Það eru vinsamleg tilmæli að lengd greina
fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðal-
línubil og hæfilega línulengd - eða 2.200
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnar-
nöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.