Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1906, Blaðsíða 58

Eimreiðin - 01.01.1906, Blaðsíða 58
58 fullar eftir því, að hún segði þeim til verka, læddust allar 1 burtu; þær höfðu ekkert að gera, að minsta kosti ekki að þessu sinni. Pað leið langur tími þangað til gráturinn minkaði og hún gat attað sig; en þráin að skilja þetta alt saman, finna undirstöðuna að þessum óvæntu fréttum, mýkti ekkann og sefaði grátinn. Æ, því hafði hann gert þetta, unnustinn hennar, sem hún hafði treyst og elskað af öllu hjarta? ÍVí hafði hann gleymt henni og hætt að elska hana? Pví hafði hann byrlað henni þetta beiskjublandaða full, og borið framtíð hennar þyrna og þistla? Hann, sem var sólin og sumarið og hafði fyrir skömmum tíma helt geislum út yfir líf hennar, og hún hafði vonað að svo yrði eftirleiðis. — Hann Sveinn! Pví hafði hann gert þetta? — Æ, þetta var svo ömurlega kalt og nístandi, að hún gat ekki borið það. — Svo brast gráturinn fram enn þá öflugri en áður, og engin hugsun komst að; brjóstið þandist út og gekk upp og niður með þungum sogum; hjartað var hætt að slá og blóðið í þann veginn að storkna í æðum Sigrúnar. Svo kom ákafur ekki, sem varaði nokkura stund; gráturinn fór að jafna sig, hugurinn að kyrrast og hjartað svolítið að hreyfast. Hvað henni fanst það rólegt að mega deyja þarna, ef hún bara gæti grátið sig í hel; það var eitthvað betra heldur en að vera að flækjast í þessari veröld. Hvað hún skyldi verða anægð, ef hvammurinn litli, sem hún sat í, vildi rifna í sundur og svelgja hana; þar gat hún leikið sér að minningunum og vonunum, sem hvammurinn hafði að geyma. Hvað varðaði hana um lífið? Ekki neitt. fað var ekkert líf framar, enginn neisti, sem hægt væri að nota til uppkveikju, þó eldiviður væri nógur. Svo leið langur tími. Sigrún hvíldi í dvala eða leiðslu og vissi hvorki í þennan heim né annan. ]?að var farið að birta mikið, þegar hún áttaði sig. Hún stóð upp, kreisti bréfið í höndunum og horfði á lækinn. Svo tók hún bréfið og reif það í smástykki; tók svo eitt og eitt stykki, þangað til hún hafði ekkert eftir, og kastaði í lækinn. Og straumurinn tók hvert stykki og fleygði því langar leiðir, þangað til það hvarf sjónum hennar.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.