Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1906, Blaðsíða 40

Eimreiðin - 01.01.1906, Blaðsíða 40
40 hönd takmarkast af Jökulsá, en hina af háum fjallgarði, og liggur æði langt fram af bygðinni. Hún er að vísu fjallalaus að mestu, en full af smáhryggjum og asum og flóum og mýrarsundum á milli, svo það er fremur ógreiðfært um hana og þykir vandleitað. Á miðri heiðinni gnæfir Búrfell hátt og hrikalegt. Pað er fjallhryggur af svipaðri gerð eins og flest fjóll eru hér á landi, með bröttum og nokkuð klettóttum hliðum, mikið sandrunnum, en kollóttir melar hið efra, sem fara smálækkandi suður af því, suður í óbygðir. Norðvesturendinn er hæstur og snarbrattur með klettaeggjum efst, en mýrarflói neðan undir með rótleysis keldum. Pað er þetta fell, sem heiðin dregur nafn af. — — Pað var síður en vistlegt í kofanum um nóttina. Leitarmennirnir bjuggu þar um sig eftir föngum, borðuðu af nesti sínu og lögðu sig svo fyrir. Peir voru holdvotir og hraktir og skulfu nú af kulda, því kofinn skýldi þeim hvorki við storminum *ie regninu, svo til hlítar væri. Peim varð því ekki svefnsamt — nema Friðrik. Hann sofnaði strax og hraut svo hátt, að það eitt út af fyrir sig hefði verið nóg til þess, að enginn hefði sofnað. Veðrið versnaði með kvöldinu og þá fór að snjóa. I lýsingu um morguninn vöknuðu þeir allir nema Friðrik. Hann svaf enn þá svo fast, að þeir áttu fullerfitt' með að vekja hann. Pað var nú hætt að snjóa, en veðríð var hrákalt og jörðin hvít af snjó. En það leit út fyrir gott veður með deginum. Peir lögðu nú af stað fram eftir heiðinni og gengu hvatlega til að hafa úr sér hrollinn. Friðrik átti bágt með að fylgjast með þeim og varð stundum á eftir, en þeir þorðu ekki að fara svo langt á undan honum, að þeir mistu sjónar af honum, því þeir vissu, að hann var þá vís að snúa aftur. Peir biðu því eftir honum við og við, að minsta kosti þangað til þeir gætu sent honum tóninn. Friðrik gekk í hægðum sínum smábrosandi, og skeytti því ekki vitund, þótt hottað væri á hann. Pessi dagur var einn af þeim undurfögru — mér liggur við að segja — óviðjafnanlegu haustdögum, sem oít koma hér a Iandi, einkum uppi á heiðum og í óbygðum. Loftið var rosalegt og svipmikið og stórir skýjaklakkar sigldu fyrir morgunvindinum, sem nú var stóðugt að lægja. Pessir miklu flókar sveipuðust hver eftir annan í ljómandi' gyllingu, þegar sólin kom upp; en undan sólu voru þeir dimmbláir og ferlegir yfirlitum. En hve brúnamiklir
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.