Morgunblaðið - 01.02.2001, Blaðsíða 57

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 1. FEBRÚAR 2001 57
er að baka kleinur.“ Það var alveg
yndislegt að koma til Lóu og Sigga,
svo gestrisin voru þau. Kaffið var
ýmist drukkið inni eða úti á verönd-
inni, allt eftir veðri en í minningunni
var alltaf gott veður í Kjósinni á
þessum árum. Ekki má gleyma
mávinum og músinni en þau fengu
líka að njóta gestrisni þeirra hjóna.
Þetta voru fastagestir í mat og áttu
öruggt skjól undir þeirra verndar-
væng. Siggi átti líka „kaupfélag“
eins og hann nefndi það en það var
allt fullt af allskonar timbri og nögl-
um sem stundum var gott að geta
gripið til, enda kaupfélagstjórinn
mjög liðlegur. Ekki gleymum við
heldur kvöldunum góðu þegar þau
komu yfir með litla hundinn sinn og
við hlustuðum á Sigga lesa upp úr
dagbókum sínum en hann skrifaði
dagbækur í mörg ár. Hann sagði svo
skemmtilega frá sérstaklega hafði
hann gaman að lesa upp fyrir okkur
kafla þar sem hann gerði óspart
grín að okkur nágrönnum sínum og
vinnulagi okkar. Þetta voru góðir
tímar og árin liðu, gróðurinn dafn-
aði vel og er Sunnuhlíð orðin sann-
kallaður unaðsreitur í dag. Nú er
komið að leiðarlokum Lóa andaðist
hinn 28. desember síðastliðinn eftir
löng og erfið veikindi og Siggi
kvaddi þennan heim rétt mánuði
síðar. Það er gott til þess að hugsa,
þrátt fyrir allt, að þau séu ekki leng-
ur aðskilin svo einstaklega samrýnd
og samhent eins og þau voru. Í hug-
anum sjáum við þau leiðast brosandi
inn í vorið, hann stór og sterkur en
hún nett og kvik í spori. Við erum
mjög þakklát fyrir árin öll sem við
áttum samleið og fyrir að hafa feng-
ið að njóta velvildar og vináttu þess-
ara heiðurshjóna. Við vottum börn-
um þeirra og öðrum aðstandendum
innilega samúð.
María og Jón.
Nú þegar hann afi er allur svo
stuttu eftir að hún amma var jörðuð
kemur fyrst af öllu upp í huga mér
það sem hann sagði við mig þegar
hann lá í rúminu sínu í Holtsbúðinni
og ég sat við rúmstokkinn hjá hon-
um, amma nýdáin og við vötnuðum
músum, þá reis hann upp við dogg,
tók utan um mig og sagði, það er
verst með okkur elskan mín, það eru
svo fjandi laus í okkur tárin.
Ekki vantaði eljuna og viljann í
þig afi minn. Nokkrum dögum áður
en hann dó hafði hann orð á því við
okkur að hann ætlaði að manna sig
upp í að skrifa aftur dagbækurnar
sem voru honum svo hugleiknar og
skrifaðar af mikilli skyldurækni alla
tíð.
Í vor sem leið kynnti ég sambýlis-
mann minn fyrir afa og ömmu, það
mynduðust strax tengsl milli afa og
Óla og þar sem við búum í Grindavík
skorti þá ekki umræðuefni, þaðan
átti afi góðar minnianr. 16 ára gam-
all réð hann sig sem háseta á bát frá
Vík í Grindavík ekki man ég hvort
hann nefndi bátsnafnið en formaður
á honum var Magnús frændi þeirra í
Vík. Af þessari vist lét hann vel, gott
heimili og gott viðurværi. Minnist
hann sérstaklega Gunnars í Vík og
Þorláks bróður hans sem er nýlát-
inn en leiðir þeirra lágu oft saman í
gegnum tíðina, báðir atvinnuvöru-
bílstjórar. En þegar ég flutti til
Grindavíkur varð mér það ljóst hvað
afa þyrsti í fréttir af fiskiríi og ef
aflabrögð voru góð þá lifnaði yfir
honum og þá flaug hugurinn aftur
um hálfa öld og svei mér þá ef hann
yngdist ekki að sama skapi og þá
flæddi yfir menn fróðleikur um sjó-
mennsku og sitthvað fleira, og þótti
mér í fyrstu skrítið að sjá hvað Óla
þótti gaman að hlusta á afa segja frá
enda sat Óli ávallt eins og sperrtur
hundur og drakk í sig allan þennan
mikla fróðleik. Við eigum eftir að
sakna þess mikið að geta ekki kíkt í
kaffi, smáspjall og fengið gott knús.
Elsku afi, þú gafst þér tíma til að
kenna lítilli hnátu að tefla, setja
maðk á öngul og veiða og seinna
þegar hún stækkaði, að keyra bíl og
allar skemmtilegu veiðiferðirnar
sem við fórum í og svo óteljandi góð-
ar minningar sem mér eru svo kær-
ar.
Elsku afi og amma, guð veri með
ykkur.
Inga og Óli.
Ein af bestu dætrum
Íslands, Björk Hákon-
ardóttir, er látin.
Það var um haustið
1964 er okkur hjónin
vantaði húsnæði í
nokkra mánuði, vegna
þess að hús okkar var ekki fullgert,
að Kristín spurði Björk hvort hún
vissi um húsnæði til leigu. Ekki
hafði hún vitneskju um það, en segir
svo: „Komið bara til mín, ég lána
ykkur herbergi og svo höfum við
saman eldhúsið.“ Þessu góða boði
hennar var tekið með þökkum.
Kristín hafði þá unnið í nokkra mán-
uði á saumastofu hjá Björk sem var í
kjallaranum. Ég hafði þá ekki
kynnst Björk. Í september fluttum
við svo til hennar. Okkur varð það
fljótt ljóst að þar fór góð kona og
vitur. Stuttu áður hafði Björk orðið
fyrir þeirri sorg að missa elskulegan
eiginmann sinn, Hans Jóhannsson,
sem varð bráðkvaddur er hann steig
út úr bíl þeirra, sem þau voru nýlega
búin að festa kaup á. Eins og eðli-
legt er lagðist það afar þungt á
Björk og börnin sem voru ung, Há-
BJÖRK
HÁKONARDÓTTIR
✝ Björk Hákonar-dóttir fæddist á
Arnhólsstöðum í
Skriðdal 25. október
1916. Hún lést 4.
janúar síðastliðinn
og fór útför hennar
fram frá Digranes-
kirkju 11. janúar.
kon 13 ára, Heiðrún 11
ára og Margrét átta
ára. Áður en Björk
giftist Hans átti hún
einn dreng, Pálma,
sem þá var uppkominn.
Björk stóð því uppi ein
með sín elskulegu
börn, sem hún unni af
heilum hug. Björk hélt
áfram að starfrækja
saumastofuna, og hafði
konur í vinnu hjá sér.
Hún saumaði fyrir ein-
staklinga og fyrirtæki í
Reykjavík. Björk var
lærð saumakona, mjög
fær í þeirri iðn. Hún var harðdugleg
og ósérhlífin við vinnu og voru af-
köstin í samræmi við það. Björk var
samviskusöm með afbrigðum. Hún
lét ekki fara frá sér fatnað nema í
fullkomnu lagi væri. Björk var stál-
heiðarleg í þess orðsfyllstu merk-
ingu. Hún tók ætíð málstað þess
sem deilt var á. Þar kom glöggt
fram hennar góðvild í garð annarra,
og hún átti mjög auðvelt með að
koma sínum hugsunum á framfæri,
enda mjög vel máli farin. Kom þar
fram hennar glöggskyggni og
ákveðni í umræðum um menn og
málefni. Skynsemi sína notaði hún í
þágu þess góða og fagra. Þannig
kona var Björk, boðberi réttsýninn-
ar og heiðarleika. Hún var trúuð
kona. Áhugi Bjarkar var að mennta
börnin sín, þrátt fyrir lítil efni. Það
tókst henni giftusamlega. Hákon er
dýralæknir á Austurlandi, Heiðrún
er fóstra og Margrét píanókennari.
Pálmi er verzlunarskólagenginn. Öll
eru þau ráðsett og myndarfólk og
höfum við ekki kynnst jafnheil-
steyptum og góðum systkinahópi,
og eru þetta allt góðir vinir okkar
enn í dag.
Dvöl okkar í Reynihvamminum
hjá Björk er okkur minnisstæð. Þar
bar engan skugga á, var eins og ein
friðsæl fjölskylda og erum við þakk-
lát Björk fyrir þá aðstoð sem hún
veitti okkur. Björk var mikilhæf
kona, bráðgreind og fjölhæf,
skemmtileg og velviljuð öllum.
Dæmi um það hvað hún var hörð við
sjálfa sig er þegar hún varð fyrir því
óláni að handleggsbrjóta sig. Hún
fór til læknis til að láta skoða hand-
legginn en læknirinn sagði að þetta
væri bara tognun sem myndi jafna
sig. Annað kom þó á daginn. Eftir
þessa læknisskoðun settist Björk
við saumavélina og saumaði langt
fram á kvöld. Við það jókst verk-
urinn í handleggnum og hann bólgn-
aði mikið um nóttina. Hún fór því
morguninn eftir á slysavarðstofuna.
Þá kom í ljós að handleggurinn var
brotinn og var hún því sett í gifs.
Hélt hún áfram saumaskapnum með
handlegginn þannig á sig kominn.
Þetta sýnir að hún lét sér ekki allt
fyrir brjósti brenna.
Björk hélt saumaverkstæðinu
gangandi á meðan heilsa hennar
leyfði en heilsan bilaði fyrir allmörg-
um árum og var hún á sjúkrahúsi
annað veifið síðustu árin, enda heils-
an afar léleg. Björk bjó út af fyrir
sig í húsinu hjá Margréti dóttur
sinni og hennar manni. Hún vildi
vera sjálfstæð og láta ekki aðra hafa
mikið fyrir sér, það var hennar heit-
asta ósk. Elskuleg börn hennar
fylgdust vel með líðan hennar og
gerðu allt fyrir hana sem í þeirra
valdi stóð til að gera henni lífið létt-
ara í miklum veikindum síðustu ár-
in. Fyrir rúmu ári óskaði hún eftir
að komast á sambýlið í Gullsmára 11
í Kópavogi. Þar leið henni vel og þar
lést hún aðfaranótt 4. janúar.
Tveimur dögum áður hringdi Björk
til okkar hingað til Írlands þar sem
við dveljum. Var hún hress að
heyra. Hún hafði mjög skýra hugs-
un til loka og fylgdist vel með öllu.
Skyn sitt og minni hafði hún óskert
til loka.
Björk var ákveðin kona sem hélt
fast við sínar skoðanir á mönnum og
málefnum. Hún var víðsýn og glögg
á málefni dagsins og hélt sinni skoð-
un fram enda vel máli farin. Oft átt-
um við samræður saman og var afar
fróðlegt og skemmtilegt að ræða við
hana. Samtöl okkar báru þess merki
að þar fór vitur kona sem verður
okkur ætíð minnisstæð vegna mann-
kosta hennar og vinarhugar í okkar
garð og við hjónin söknum hennar
mikið.
Svona er tilveran, öllum er gefið
ákveðið aldursskeið í þessum heimi.
Björk var ein af albestu persónum
sem við höfum kynnst á langri ævi.
Sá vinskapur sem áður er lýst hélst
alla tíð. Við vorum tíðir gestir á
hennar heimili og nutum hennar
gestrisni og góðra veitinga. Þessar
stundir verða okkur ætíð minnis-
stæðar. Góð kona hefur kvatt. Í fyll-
ingu tímans hittumst við aftur. Við
sendum börnum hennar og öðrum
ættingjum samúðarkveðjur. Far þú
í friði, friður Guðs þig blessi.
Gestur Guðmundsson,
Kristín Katarínusdóttir.
Elsku Kaja mín, nú
ertu farin. Margar
minningar koma upp í
huga mér.
Þú reyndist mér
ávallt sem góð vinkona sem hægt
var að tala við um alla hluti
skemmtilega, sorglega og allt þar á
milli. Margt gat ég sagt þér sem ég
gat ekki sagt öðrum.
Heimilið þitt og Kalla var ávallt
opið fyrir mig og fjölskyldu mína,
hvort sem var í gleði eða sorg. Ég
og dóttir þín Hanna Dóra höfum
alltaf verið vinkonur og vorum
mikið saman á yngri árum. Eftir að
við Hanna vorum farnar að búa
kom ég áfram til þín í kaffispjall og
vorum við eins og vinkonur þó árin
KATRÍN SIGRÍÐUR
GUÐMUNDSDÓTTIR
✝ Katrín SigríðurGuðmundsdóttir
fæddist á Enni í
Engihlíðarhreppi,
Húnavatnssýslu 13.
mars 1931. Hún lést
19. janúar síðastlið-
inn og fór útför
hennar fram frá Ak-
ureyrarkirkju 26.
janúar.
á milli okkar væru
mörg. Oft spurði ég
um þig og fjölskyldu
þína eftir að ég flutti
suður. Síðast sá ég þig
á sjúkrahúsinu í byrj-
un ágúst sl. þegar ég
var stödd á Akureyri,
þá varðst þú orðin
mikið veik. Takk fyrir
allt. Elsku Kalli,
Hanna Dóra, Gummi,
Katý og fjölskylda
þeirra, vinir og ætt-
ingjar megi guð
styrkja ykkur á erfiðri
stund og ávallt vera
með ykkur.
Guð geymi þig elsku Kaja mín,
ég mun ávallt sakna þín.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfin úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sig.)
Inga Lára Karlsdóttir.
MORGUNBLAÐIÐ tekur afmælis- og minningargreinar til birtingar
endurgjaldslaust. Greinunum er veitt viðtaka á ritstjórn blaðsins í
Kringlunni 1, Reykjavík, og á skrifstofu blaðsins í Kaupvangsstræti 1,
Akureyri. Þá er enn fremur unnt að senda greinarnar í símbréfi (569
1115) og í tölvupósti (minning@mbl.is). Nauðsynlegt er, að símanúmer
höfundar/sendanda fylgi.
Um hvern látinn einstakling birtist formáli, ein uppistöðugrein af
hæfilegri lengd, en aðrar greinar um sama einstakling takmarkast við
eina örk, A-4, miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd, - eða 2.200
slög (um 25 dálksentimetra í blaðinu). Tilvitnanir í sálma eða ljóð tak-
markast við eitt til þrjú erindi. Greinarhöfundar eru beðnir að hafa
skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
Mikil áhersla er lögð á, að handrit séu vel frá gengin, vélrituð eða
tölvusett. Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprent-
uninni. Það eykur öryggi í textameðferð og kemur í veg fyrir tvíverknað.
Auðveldust er móttaka svokallaðra ASCII-skráa sem í daglegu tali eru
nefndar DOS-textaskrár. Þá eru ritvinnslukerfin Word og Wordperfect
einnig auðveld í úrvinnslu.
Birting afmælis- og
minningargreina
  3
 
  3
  ? 
  ?  "
 "    
 
  

  
 
-  B<<0, .<@
-.// @ & ?&
)( 3

 "
 

*
1 
> 
 ) 1 
-

  
!     
 "&# #
"(0
  

!"")0
#
0
#
' ?
 


    


*

 

 *

)
<-+



# !'"$H

 
"  

 ,#

# :-"#

! 

  $%%&
! '!-4   
% "
!"   1 %# ! #

+4
!"    !  = #
0 4
!"   /#
 #

 '9 ? 
 ' #
"-4 
 ' #
%#& )  $ # 1 + &
#!'
  3
 
  3
  ?   ?  "
 "      

   I
<

0-
0
8  
< 'F3

 
)( 3

 

* 
 2 7
. /#  ,"

-

  !  
 
- ! ! ""$"   

$ 4  
 '%   #

!4"    '  #
 !   
 
  #
    <(= .  #