Morgunblaðið - 26.04.2003, Page 48

Morgunblaðið - 26.04.2003, Page 48
MINNINGAR 48 LAUGARDAGUR 26. APRÍL 2003 MORGUNBLAÐIÐ ✝ Sveinn Guðnasonfæddist í Kot- múla í Fljótshlíð 17. nóvember 1911. Hann lést á Sjúkra- húsi Suðurlands á Selfossi föstudaginn langa, 18. apríl síð- astliðinn. Foreldrar hans voru hjónin Guðni Guðmundsson bóndi í Kotmúla, f. 9. ágúst 1883, d. 1949, og Steinunn Hall- dórsdóttir organisti í Breiðabólstaðar- kirkju, f. 18. maí 1884, d. 28. nóvember 1966. Sveinn var annar af sjö börnum foreldra sinna. Systkini hans eru: Guðmund- ur, f. 4. október 1909, látinn. Að- alheiður, f. 9. mars 1914, látin. Mar- grét Sigríður, f. 25. júní 1916, Skúli, f. 25. febrúar 1920, Dóra Ragnheið- ur, f. 28. júní 1924, og Arnþór, f. 13. febrúar 1928, látinn. Árið 1945 kvæntist Sveinn Jónu Guðlaugsdóttir húsmóður og mat- ráðskonu, f. 15. ágúst 1903, d. 20. desember 1985. Foreldrar hennar látinn, Arndís Ey og Ingvar Örn. Kona Guðsteins Inga er Bjarnveig Skaftfeld, f. 4. júlí 1945. Synir þeirra eru: Jón Bjarni, maki Ingunn Helga Hallgrímsdóttir, börn þeirra eru Hildur María, Ingi Viðar, Guð- rún Bjarnveig og Skúli Snær; Sveinn Steinar, maki Sylvía Sigurð- ardóttir, börn þeirra eru Guðsteinn Ingi og Hildur Svava, dætur hans eru Snædís Ylfa og Svava Helga. Dóttir Jónu og uppeldisdóttir Sveins er Ásta Kristinsdóttir, f. 5. október 1934, maki Grímur Sig- urðsson, f. 6. október 1928, látinn. Börn þeirra eru: Sigurður Ingvar, maki Jóna Ingvarsdóttir og eru börn þeirra Grímur, Anna Valgerð- ur og Ægir; Kristinn Ómar, maki Erla Gísladóttir, dætur þeirra eru Ásta Björg og Bjarnveig Sif; Jóna, lést á fyrsta ári; Sveinn, maki Sædís Jónsdótttir, dóttir þeirra er Dröfn. Sveinn vann mestan sinn starfs- aldur sem bifreiðarstjóri og lengst af hjá Mjólkurbúi Flóamanna. Sveinn og Jóna bjuggu allan sinn búskap í Smáratúni 2 á Selfossi. Nokkrum árum eftir lát hennar flutti hann á dvalarheimili aldr- aðra, Kirkjuhvol á Hvolsvelli, og dvaldi þar til æviloka í góðum fé- lagsskap. Útför Sveins verður gerð frá Sel- fosskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30. voru Guðlaugur Guð- mundsson sjómaður og bóndi á Eyrarbakka og Þuríður Magnúsdóttir húsfreyja, sem meðal annars fékkst við saumaskap á íslensk- um kvenbúningi og herrafatnaði. Synir Sveins og Jónu eru: 1) Guðlaugur Þórir hita- veitustjóri Þorláks- hafnar, f. 30. október 1940, kvæntur Krist- ínu Kristjánsdóttur, f. 22. október 1942. Börn þeirra eru: Jóna, maki Gísli Guðnason, synir þeirra eru Guðlaugur Orri og Guðni Berg; Karólína Inga, maki Reinhard Reinhardsson, dóttir hennar er Kristín Kara; Kristján Gauti, maki Ragnhildur Þorsteinsdóttir, dætur þeirra eru Una Guðrún og Katla Ýr. 2) Guðsteinn Ingi bakari í Sand- gerði, f. 4. september 1945, d. 30. júlí 1967, dóttir hans Ingibjörg Eva Arnardóttir, ættleidd, maki Gunnar Sveinsson, dóttir þeirra er Guð- finna Rós, börn hennar Vilhjálmur, Nú þegar minn hjartfólgni afi er horfinn á braut, einn af hornsteinun- um í lífi mínu, þá sest ég niður og hugsa um liðin ár með tár í augunum af söknuði en hugann fullan af góðum minningum. Afi var stórbrotinn persónuleiki, hávaxinn með djúpa bassarödd, mað- ur sem enginn komst hjá því að taka eftir eða hlusta á. Ekki var hann held- ur alveg skap- eða skoðanalaus, það gat gustað hressilega af honum þegar hann vildi það við hafa. Þegar ég hugsa um hann er það eitt sem ég heyrði hann ekki segja það var: „ég man það ekki“, hann hafði ótrúlegt minni og það fram á sinn síðasta dag. Afi var mjög barngóður og sem börn fengum við að fara með honum í mjólkurbílnum, man ég sérstaklega eftir ferðum í Fljótshlíðina á æsku- stöðvar hans, skoðaði t.d. í einni ferð- inni svínabú og fannst lyktin hræði- leg, afi glotti bara að mér. Síðar þegar ég var byrjuð í skóla á Selfossi var gott að koma til ömmu og afa á Smáratúnið og fá sér eitthvað í svanginn, spjalla eða ef ég átti ekki að mæta klukkan átta þá stóð húsið opið og uppábúið rúm handa mér. Hin síðari ár, eftir að hann flutti á Hvolsvöll, áttum við margar skemmtilegar stundir með honum og Gunnu. Við hjá þeim eða þau hjá okk- ur inn í hlíð. Afi leiðbeindi okkur og studdi á margan hátt, hringdi og spurði frétta og hafði áhuga á því sem við vorum að gera. Þegar við unnum að brúargerðinni leiðbeindi hann okk- ur hvar við ættum að setja grjótið og að sjálfsögðu vígði hann síðan brúna. Nú í desember síðastliðinn þegar sumarbústaðurinn var kominn inn í hlíð, keyrði afi inneftir til að skoða bú- staðinn, hann gladdist yfir því að þessum áfanga væri náð þó ekki væri bústaðurinn fullbúinn. Minningarnar eru margar og góð- ar: afi við píanóið, fastur í læknum, að kenna mér að búa til sultu, að spjalla við barnabörnin, segja skemmtilegar sögur og margt margt fleira. Elsku afi, ég sagði að ég ætlaði að verða eins og þú þegar ég horfði á þig fastan í læknum, ég vona að ég kom- ist kannski með tærnar, þar sem þú hafðir hælana. Ég sakna þín og lang- ar til að kveðja þig með þessum orð- um: Ég horfi yfir lífsins sýn minn hugur reikar oft til þín. Því minning þín er huggun mín ég síðar kem, upp til þín. (J.G.) Elsku Gunna mín, guð blessi þig fyrir allt það sem þú varst afa og ert okkur. Jóna. Elsku afi, það er svo erfitt að sjá á eftir þér, þó svo að þú hafir verið orð- inn fullorðinn þá leit maður aldrei á þig sem neitt gamalmenni þrátt fyrir að þú værir kominn á tíræðisaldur- inn, því þú varst alltaf svo hress. Eins og þú sagðir sjálfur „þessir læknar halda bara að það sé ekkert að mér því ég tala alltaf svo mikið“, kannski er það galdur lífsins. Það var svo frábært að koma og spjalla við þig því þú hélst einhvern veginn fjölskyldunni saman. Alltaf gat maður spurt um ættingjana og þú vissir alltaf allt um alla. Fjölskyldan skipti þig svo miklu máli, alltaf vildir þú vita hvar allir væru og ef einhver fór eitthvað lengra á flakk þá vildir þú vita þegar heim væri komið. Í Fljóts- hlíðinni ólst þú upp og stuðluðuð þið amma að því að þar eignaðist fjöl- skyldan sælureit, þar höfum við eytt síðastliðnum sumrum og annað slagið komst þú inn eftir að athuga með mannskapinn. Eitt skiptið þurftir þú að komast fyrir lækinn sem var óbrú- aður og þú varst bara á blankskóm, minn maður vippaði sér bara inn í Súbarúinn og yfir lækinn skyldir þú á bílnum. En eitthvað var laust í botn- inum á læknum svo að bíllinn festist og var dreginn upp. Þú opnaðir dyrn- ar á bílnum og lést vatnið leka út, lok- aðir síðan dyrunum og brunaðir svo yfir lækinn. Þetta lýsir þér best, þú lést ekkert stoppa þig ef þú ætlaðir þér eitthvað. Þú varst svo ánægður með að sumarbústaðurinn væri nú loksins kominn inn í Fljótshlíð og í desember sl. bauðst þú Gunnu í bíltúr inn hlíð að kíkja á bústaðinn. En elsku afi, við náðum aldrei að drekka kaffið okkar saman inni í bú- staðnum eins og við ætluðum okkur. Á föstudaginn langa töluðum við um það og þú sagðir, æææii Kalla mín, svo maldaði ég eitthvað í móinn og þá sagðir þú svaka rogginn: „Jæja fyrst ég var búinn að segja það, þá verð ég að standa við það“. En þegar ég fór frá þér þennan dag vissi ég innst inni að þetta væri okkar síðasta spjall. En ég ætlaði samt að koma til þín daginn eftir og hitta þig. Ég er stolt yfir því að hafa erft það sem kallað er Kot- múlakæfan, frá þér en það er skapið og þrjóskan okkar kölluð. Elsku Gunna, þú reyndist afa alltaf svo vel og ekki síst síðustu vikurnar þegar halla fór undan fæti, þá sastu hjá honum og prjónaðir. Karólína Inga. Hann afi á mjólkubílnum er farinn í síðustu ferðina, ekki í Fljótshlíðina og ekki í Þykkvabæinn, heldur ferðina löngu, ferðina sem við öll á endanum förum. Hún amma dó fyrir 18 árum, svo það var langt að bíða endurfundanna. Á stundum sem þessum hrannast upp minningar. Minningar frá barn- æsku sem fullorðinsárum okkar. Eftir að við bræðurnir fluttum norður í Þistilfjörð 6 árum eftir að pabbi heitinn dó, þá kornungir „peyj- ar“, komuð þið amma oft að heim- sækja okkur í sveitina. Alltaf færandi gjafir af miklum rausnarleik, og var tilhlökkunin mikil hjá okkur. Eins fórum við suður á vorin og dvöldum hjá ykkur og móðurfólkinu til að halda tengslum við ættmennin syðra. Var þá fastur liður að fara í mjólk- urbílinn. Það var alltaf gaman, afi minn. Þar höfðum við góðan tíma til að spjalla, og sáum mikið til sveitar og sveitunga þinna. Alltaf var mikil reisn yfir að vera hjá ykkur ömmu. Mikið var gert og farið, og alltaf rjúkandi veisla. Heimsóknir til ættingja, búðar- ferðir og „ökutúrar“ var nokkuð sem heyrði til. Og mikið var spjallað heima í Fossmúla, oft lengi fram eftir, og mikið var það lærdómsríkt sem rætt var um. Það sama gilti fyrir okkar börn, rausnarskapurinn og umhyggjan var alltaf mikil. Enginn mátti líða nokkuð vont. Lengi, lengi gætum við talið upp minningarbrotin frá liðinni tíð, en í stuttri grein sem þessari verður ekki tækifæri til þess. Það er með miklum söknuði og eft- irsjá sem við kveðjum þig, afi. Einnig með stóru þakklæti fyrir liðnar stundir og allt gott í okkar garð. Kon- urnar okkar, þær Ingunn og Silvía, og börnin okkar eiga einnig margar góð- ar minningar frá samvistum með þér, og eiga honum afa margt gott að þakka. Í sorginni finnst okkur það nokkur huggun harmi gegn hvað þú varst hraustur fram til síðustu stundar og við eigum í minningunni sterkan og duglegan afa, sem öllum reyndist vel. Við sendum öllum ættmennum og aðstandendum okkar innilegustu samúðarkveðjur. Jón Bjarni og Sveinn Steinar Guðsteinssynir. Elsku langafi. Það var alltaf eftirvænting í því að komast á Hvolsvöll að hitta ykkur Gunnu. Það má segja að engin logn- molla hafi verið þegar þú varst nærri. Þú sagðir okkur krökkunum margar góðar sögur sem allir fylgdust með af áhuga enda munu sumar þeirra seint gleymast. Þú leyndir aldrei þinni skoðun á hinu daglega lífi, hugurinn var alltaf skýr og minnið með ólík- indum. Í þér er mikil eftirsjá en við vitum að þú ert komin í góðar hendur þótt þín sé sárt saknað. Þitt orð er lampi fóta minna og ljós á vegum mínum. (Sálm. 119:105.) Guðlaugur Orri, Guðni Berg, Kristín Kara, Una Guðrún og Katla Ýr. Mig langar í fáum orðum að minn- ast Sveins Guðnasonar sem ég alltaf kallaði afa, þó ekki værum við svo skyldir sem nafnið ber með sér. Mér eru efst í huga allar ferðirnar í mjólkurbílnum á árum áður. Það get- ur varla talist einleikið hvað ég sóttist eftir að fá að vera með þér á ferðum þínum og ykkar ömmu. Ferðirnar suður í Sandgerði er mér ógleyman- legar þegar sonur ykkar, sem við misstum svo sviplega í blóma lífsins, bjó þar með fjölskyldu sinni. Þá er mér sérstaklega minnisstætt hvað börn hændust að þér hvar sem þú komst, þar sem málrómur þinn og fas var ekki beint til þess fallið við fyrstu sín, oft linnti barnahópurinn ekki látum fyrr en allir voru komnir í fangið á þér. Aldrei varð þér orða vant og allar sögurnar sem þú sagðir mér af ferða- lögum um hálendið og þulurnar um veðurspár eru mér í minni. Ekki er það vafi að þessar frásagn- ir af ferðalögum hafa hvatt mig til ferðlaga um landið okkar. Eftir að þú fluttir aftur að Hvolsvelli eftir nærri hálfrar aldar búsetu á Selfossi þá fækkaði samverustundum okkar, hafðir þú orð á því að það hefði ekki þurft að verða ef sambærileg aðstaða hefði verið til á Selfossi eins og Kirkjuhvoll á Hvolsvelli er. Fullviss er ég að þar leið þér vel og Guðrúnu Sveinsdóttur vinkonu þinni að þakka hversu vel tókst til seinni árin. Far þú í friði. Sveinn Grímsson. SVEINN GUÐNASON Í vor rann sól mín til viðar, í vor ég þig kvaddi. Nú bleiklit blóm á braut minni liggja. Á ný hefur tómleiki tímans mig tekið í fang sitt og þrýst köldum kossi á kinn mína. En mynd af bjartleitu blómi við brjóst mitt ég fel. Hún er angur míns hjarta og hlátur lífs míns. (Stefán Hörður Grímsson.) Að leiðarlokum koma upp í hugann þeir helstu þættir sem eru minnis- stæðastir í þeirri manneskju sem kveðja skal, en Sigga og fjölskylda hennar eru órjúfanlegur hluti af lífi okkar systra, – allt frá því við komum í afmæli barna hennar og Palla frænda á Hrefnugötuna og til glæsi- legrar afmælisveislu Siggu núna í febrúar á Hótel Holti. Allar minningar tengdar Siggu eru SIGRÍÐUR HELGADÓTTIR ✝ Sigríður Helga-dóttir fæddist á Akureyri 15. febr- úar 1933. Hún lést á líknardeild Land- spítalans í Kópa- vogi fimmtudaginn 17. apríl síðastlið- inn og var útför hennar gerð frá Dómkirkjunni 25. apríl. hátíðar- og gleðistundir. Þær tengjast þeim glæsilegustu og skemmtilegustu afmæl- isveislum sem við systur höfum nokkurn tíma sótt. Í afmælisveislun- um, sem reyndar voru oftast afmælin hans Palla frænda, kom skemmtilega í ljós hvernig Palli og Sigga bættu hvort annað upp; Palli með gamansögur af sér og sínum, hlæjandi, hlýr og fyrirferðamikill, Sigga hæg og hlédræg, falleg og smekkleg, vel að sér og kímin. Allt sem Sigga kom nálægt og lét frá sér fara, hvort sem það var til munns eða handar, einkenndist af vandvirkni hennar og glæsileika. En það var einmitt í afmælisveislunum þar sem þessir eiginleikar hennar komu best í ljós og við systur þekkt- um helst. Frábærar veitingar á fal- legu og hlýlegu heimili, yndislegir gestgjafar, hlýir og skemmtilegir, og glæsileg börn og barnabörn sem eru verðugir fulltrúar foreldra sinna og ömmu og afa. Elsku Kara, Siggi, Sigrún og fjöl- skyldur ykkar, missir ykkar er mikill en það góða veganesti sem þið fenguð úr foreldrahúsum mun vonandi reyn- ast ykkur vel á þessari sorgarstundu. Megi góður Guð fylgja ykkur öllum. Jóhanna, Kristín og Áslaug Jóhannsdætur. Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda- faðir og afi, BJÖRN JÓHANNSSON blaðamaður, varð bráðkvaddur á heimili sínu, Mávahrauni 3, Hafnarfirði, að morgni miðvikudagsins 23. apríl sl. Útför hans verður gerð frá Fríkirkjunni í Hafnar- firði föstudaginn 2. maí kl. 13.30. Guðrún Egilson, Jóhann Áki Björnsson, Dagmar Gunnarsdóttir, Kristrún Helga Björnsdóttir, Snorri Már Snorrason, Snædís Huld Björnsdóttir, Ægir Þór Þórsson, Þorsteinn Brynjar Björnsson, Friðsemd Dröfn Guðjónsdóttir og barnabörn. AFMÆLIS- og minningargreinum má skila í tölvupósti (netfangið er minning@mbl.is, svar er sent sjálfvirkt um leið og grein hefur bor- ist) eða á disklingi. Ef greinin er á disklingi þarf útprentun að fylgja. Nauðsynlegt er að tilgreina símanúmer höfundar og/eða sendanda (vinnusíma og heimasíma). Ekki er tekið við handskrifuðum greinum. Um hvern látinn einstakling birtist ein aðalgrein af hæfilegri lengd á útfarardegi, en aðrar greinar séu um 300 orð eða 1.500 slög (með bil- um) en það eru um 50 línur í blaðinu (17 dálksentimetrar). Tilvitn- anir í sálma eða ljóð takmarkast við eitt til þrjú erindi. Einnig er hægt að senda örstutta kveðju, HINSTU KVEÐJU, 5–15 línur, og votta virðingu án þess að það sé gert með langri grein. Greinarhöf- undar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum. Minningargreinum þarf að fylgja formáli með upplýsingum um hvar og hvenær sá sem fjallað er um er fæddur, hvar og hvenær dá- inn, um foreldra hans, systkini, maka og börn og loks hvaðan útförin verður gerð og klukkan hvað. Ætlast er til að þetta komi aðeins fram í formálanum, sem er feitletraður, en ekki í greinunum sjálfum. Þar sem pláss er takmarkað getur þurft að fresta birtingu greina, enda þótt þær berist innan hins tiltekna frests. Frágangur afmælis- og minningargreina

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.