Morgunblaðið - 05.06.2003, Qupperneq 34

MINNINGAR
34 FIMMTUDAGUR 5. JÚNÍ 2003 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Ásta Guðmunds-dóttir fæddist í
Vestmannaeyjum 31.
mars 1917. Hún and-
aðist á hjúkrunar-
heimilinu Skjóli
hinn 27. maí síðast-
liðinn, 86 ára að
aldri. Foreldrar
hennar voru hjónin
Arnleif Helgadóttir
húsmóðir, f. 29. jan-
úar 1882 á Gríms-
stöðum í Vestur-
Landeyjum, d. 8.
mars 1956, og Guð-
mundur Sigurðsson,
f. 11. október 1881 í Litlu-Hild-
isey í Austur-Landeyjum, d. 22.
mars 1975. Guðmundur og Arn-
leif hófu búskap í Litlu-Hildisey
með foreldrum hans, Sigurði
Guðmundssyni, d. 1910, og
Steinunni Ísleifsdóttur, d. 1954,
árið 1909 en fluttu til Vest-
mannaeyja 1917 og bjuggu
lengst af í Heiðardal (Hásteins-
vegi 2) sem þau voru síðan jafn-
an kennd við. Um tíma stundaði
Guðmundur útgerð í félagi við
aðra en frá 1929 starfaði hann
sem verkstjóri, lengst af hjá
Vegagerðinni.
Ásta var næstyngst í röð sex
systkina. Fjögur þau elstu, tveir
bræður og tvær systur, létust öll
í bernsku. Eftirlifandi er Lilja
húsmóðir, f. 4. júlí 1923, gift
Gunnari Árnasyni, fyrrverandi
kaupmanni á Akureyri.
Ásta giftist 24. maí 1941
Hrólfi Benediktssyni, prent-
smiðjustjóra og eiganda Offset-
prents hf., f. 23. ágúst 1910 á
Ísafirði, d. 16. september 1976 í
Reykjavík. Foreldrar Hrólfs
voru hjónin Benedikt Jónsson
verkamaður, d. 1931, og Bjarn-
veig Magnúsdóttir verkakona, d.
1960. Ásta og Hrólfur eignuðust
fjórar dætur. Þær eru: 1) Erna
Lilja, f. 3. ágúst 1944, flugfreyja,
gift Jóni Erni Ámundasyni fram-
kvæmdastjóra, f. 20. mars 1944,
og eiga þau tvö börn: a) Fanney
Birna stúdent, f. 21.október
1983, og b) Hrólfur Örn, nemi, f.
7. mars 1986. 2) Birna, f. 4. febr-
úar 1948, grunnskólakennari,
gift Einari Sveinssyni forstjóra
og eiga þau þrjú börn: a) Ásta
Sigríður MBA, f. 16. september
1971, gift Jóni Birgi Jónssyni
stærðfræðingi, f. 9.
júní 1971, og eiga
þau tvö börn. Þau
eru Einar Örn, f. 3.
júlí 1996, og Kristín
María, f. 12. desem-
ber 2001. b) Hrólfur
læknir, f. 12. nóv-
ember 1974, kvænt-
ur Aðalbjörgu
Björgvinsdóttur
lækni, f. 30. júlí
1974, og eiga þau
tvö börn. Þau eru
Björgvin, f. 3. des-
ember 1998, og
Birna, f. 10. apríl
2001. c) Benedikt laganemi, f.
22. október 1981. 3) Ásta Sigríð-
ur, f. 7. júní 1949, skrifstofumað-
ur, gift Agnari Fr. Svanbjörns-
syni fulltrúa, f. 18. febrúar 1946,
og eiga þau þrjár dætur: a)
Erna, BA í sálfræði, f. 10. mars
1971, gift Má Mássyni viðskipta-
fræðingi, f. 9. febrúar 1971, og
eiga þau tvö börn. Þau eru Birna
María, f. 22. nóvember 1997, og
Agnar Már, f. 21. febrúar 2003.
b) Fríða kennari, f. 23. mars
1974. c) Edda Björk hagfræð-
ingur, f. 28. mars 1978, í sambúð
með Sigfúsi Oddssyni verkfræð-
ingi, f. 11. mars 1978. 4) Hrefna,
f. 14. nóvember 1954, flugfreyja,
gift Hirti Erni Hjartarsyni fram-
kvæmdastjóra, f. 26. júlí 1950,
og eiga þau tvo syni. Þeir eru a)
Hjörtur stúdent, f. 14. maí 1981,
og Hrafn nemi, f. 28. ágúst 1986.
Ásta ólst upp í Vestmanna-
eyjum og gekk þar í Gagnfræða-
skóla Vestmannaeyja. Hún var
tvo vetur, 1933 til 1935, í Hér-
aðsskólanum á Laugarvatni. Eft-
ir það starfaði hún í Apótekinu í
Vestmannaeyjum í þrjú ár. Hún
fluttist til Reykjavíkur árið 1939
og lærði saumaskap í einn vetur
hjá Ástu Þórðardóttur. Um tíma
starfaði hún í Félagsprentsmiðj-
unni. Hún helgaði sig heimilinu
frá árinu 1941 þar til hún varð
ekkja 1976. Hún starfaði á tann-
læknastofu Geirs Tómassonar í
tæp 19 ár eða til 78 ára aldurs.
Síðastliðin sex ár dvaldi Ásta á
hjúkrunarheimilum, fyrst á
Laugaskjóli og síðan á Skjóli þar
sem hún andaðist.
Útför Ástu fer fram frá Ás-
kirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 13.30.
Orð verða oft bæði fá og fátækleg
þegar ástvinir falla frá og við kveðj-
um þá hinstu kveðju. Það er skrýtið
hve dauðinn er okkur alltaf jafnfjar-
lægur, þótt hann sé augljóslega á
næsta leiti. Við ástvinamissi mynd-
ast alltaf stórt tómarúm. Þannig var
því einnig varið við andlát elskulegr-
ar tengdamóður minnar, Ástu Guð-
mundsdóttur frá Heiðardal í Vest-
mannaeyjum.
En nú er Ásta farin og eftir stend-
ur mynd af konu, sem var bæði stolt
og hreinskiptin. Móðir, tengdamóðir
og amma sem var ströng um leið og
hún var blíð, mild um leið og hún var
dómhörð, móðir sem ætlaðist til þess
að dætur hennar yrðu manneskjur
og stæðu sig. Hún varði þær með
kjafti og klóm um leið og hún sagði
þeim að bjarga sér sjálfar og vera
ekki með neitt vol eða barlóm. Þetta
hefur áreiðanlega reynst þeim gott
veganesti í gegnum lífsins ólgusjó.
Reyndar er saga tengdamóður
minnar saga fólks sem er óðum að
týna tölunni. Unga kynslóðin á erfitt
með að skilja við hvernig aðstæður
þetta fólk bjó og ólst upp við. Al-
þýðuheimilin á hennar uppvaxtarár-
um voru bæði fátæk og lífsbaráttan
hörð. Húsbóndinn vann einn fyrir
heimilinu og konan allt innandyra.
Barnadauði var tíður og jafnvel
óumflýjanlegur. Ásta sá á eftir fjór-
um systkinum sínum, en aldrei
heyrði ég hana tala um það, þótt við
ræddum mikið saman um lífið og til-
veruna í litla eldhúsinu hennar á
Barónsstígnum, en einmitt þar hóf-
ust okkar fyrstu kynni. Alla tíð var
mikill kærleikur milli okkar tengda-
mömmu. Í rauninni eignaðist ég í
henni góðan vin, áður en ég eign-
aðist elstu dóttur hennar.
Ásta var mikil húsmóðir. Hún bjó
fjölskyldu sinni fallegt heimili, þar
sem gott var að koma, og naut ég
þess í ríkum mæli. Ásta var afar
söngelsk, hafði gaman af fallegri
tónlist og söng sjálf í ýmsum kórum
enda hafði hún mjög fallega söng-
rödd.
Við Ásta áttum einnig samleið í
Oddfellowreglunni, en í hana gekk
hún árið 1970. Hún var mikill Odd-
fellowi og sótti vel fundi í stúku sinni
nr. 4, Sigríði, meðan hún hafði heilsu
til. Hún sat um tíma í stjórn stúk-
unnar sem gjaldkeri, enda sam-
viskusöm með afbrigðum.
Ásta missti eiginmann sinn, Hrólf
Benediktsson, árið 1976, aðeins 59
ára gömul, einmitt þegar þau ætluðu
að fara að njóta saman efri áranna,
þrjár elstu dæturnar farnar að
heiman, en aðeins sú yngsta enn
heima. Það var Ástu mikið áfall, en
þá sem áður var hugsunin um að
standa sig henni efst í huga. Hún
sýndi bæði kjark og áræði er hún fór
í atvinnuleit og skömmu seinna var
hún komin í vinnu hjá Geir Tóm-
assyni tannlækni þar sem hún vann í
18 ár, líklega lengur en stætt var.
Ásta missti heilsuna og bjó síð-
ustu árin á hjúkrunarheimilum,
fyrst á Laugaskjóli og síðan á Skjóli,
en á báðum þessum stöðum naut
hún einstakrar ummönnunar sem
ber að þakka af alhug. Lífsneisti
Ástu heldur áfram að snarka í af-
komendum hennar. Orð hennar og
uppeldisaðferðir má heyra daglega á
ÁSTA
GUÐMUNDSDÓTTIR
✝ Ólafur Ingi-mundarson
fæddist í Grindavík
5.1. 1933. Hann lést
á Landspítalanum
Fossvogi þriðjudag-
inn 25. maí síðastlið-
inn. Foreldrar hans
voru Anna Sigurð-
ardóttir í Ási, f.
19.9. 1903, d. 18.8.
1997, og Ingimund-
ur Ólafsson, f. 5.11.
1898, d. 23.1. 1963.
Ólafur var yngstur
af börnum þeirra
hjóna. Þau eru Ásta
f. 5.6. 1926, Steinunn, f. 23.7.
1927, Guðrún, f. 11.4. 1929, d.
6.2. 1963, og Sigurður, f. 9.7.
1930, d. 7.3. 1969.
Ólafur kvæntist 24.5. 1955 eft-
irlifandi eiginkonu sinni Guð-
laugu Hönnu Friðjónsdóttur, f.
12.1. 1937. Foreldrar hennar
eru Hulda Hansdóttir, f. 17.7.
1912, og Friðjón Guðlaugsson, f.
7.8. 1912, d. 28.12. 1985. Börn
Ólafs og Hönnu eru: 1) Hulda, f.
14.2. 1955, hennar börn eru
Hannes Ólafur og Sigurður Júl-
íus Hálfdánarsynir, hún giftist
Kurt W. Eichmann, börn þeirra
Karlotta Líló, f. 19.9. 1975, og
Guðlaug Hanna, f. 30.11. 1980.
Leiðir þeirra skildu. Hulda gift-
ist Dave Scoles, þeirra barn er
Bonnie Lára, f. 5.3. 1989. 2)
Anna, f. 17.6. 1956. 3) Guðrún, f.
21.9. 1958, gift Adolfi Erni
Kristjánssyni, börn þeirra eru
Ólafur Helgi, f. 24.3. 1977, d.
3.9. 1982, Óskar Örn, f. 4.3.
1980, Adolf Örn, f.
8.11. 1984, Kristel
Assa, f. 5.6. 1987,
Ólöf Helga, f. 3.9.
1988, Einar Örn, f.
11.9. 1993, og Jóel
Örn, f. 8.8. 1996. 4)
Friðjón, f. 13.5.
1961, kvæntist
Petreu Óskarsdótt-
ur, þeirra börn:
Agla, f. 8.6. 1986,
og Sunna, f. 22.3.
1994. Leiðir þeirra
skildu. Núverandi
sambýliskona Frið-
jóns er Erna Hrönn
Herbertsdóttir, f. 11.6. 1960,
hennar börn eru Sif Aradóttir, f.
18.3. 1985, og Helgi Arason, f.
3.12. 1986. 5) Gunnar Friðrik, f.
12.5. 1965. Langafabörnin eru
tíu.
Ólafur fæddist í Grindavík en
ólst upp í Hafnarfirði og hefur
búið þar lengst af. Að loknu
gagnfræðaskólaprófi lærði hann
dúklagningar og veggfóðrun
sem lauk með sveinsprófi frá
Iðnskólanum í Hafnarfirði. Síð-
an lá leiðin í Loftskeytaskólann
þar sem hann lauk prófi 1954.
Hann öðlaðist síðan meistara-
réttindi við dúklagningar og
veggfóðrun og starfaði við það
til ársins 1977 er hann hóf störf
hjá Varnarliðinu á Keflavíkur-
flugvelli þar sem hann starfaði
sem fulltrúi í bókhaldsdeild til
ársins 1999.
Útför Ólafs verður gerð frá
Víðistaðakirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
Síminn hringdi og var okkur tjáð
að elsku afi okkar væri dáinn.
Elsku afi minn, ég veit að nú ert þú
kominn á betri stað og þjáist ekki
meira og ert kominn í faðm vernd-
arans.
Þegar ég minnist þín þá man ég
alltaf eftir þínu fallega brosi og
hversu yndislega tíma við áttum
saman með fjölskyldunni. Ég man
svo innilega eftir öllum ferðalögum
sem við fórum í saman og hversu
gaman það var að fara með þér. Afi,
ég mun aldrei gleyma öllum góðum
tímum okkar saman eins og jólun-
um okkar.
Þú hefur alltaf verið svo stór
hluti af lífi mínu og ég þakka þér
alla þá ást sem þú hefur ávallt sýnt
mér.
Guð geymi þig, elsku afi minn.
Í fylgdinni með Jesú
við finnum stundum til,
þótt finnast kunni vegurinn
ófœr hér um bil.
Ef litum við í lófa Krists
– launin okkar heima –
farartálmum ferðarinnar
fljótt við mundum gleyma.
(Kristín Jónsdóttir.)
Elsku amma mín og fjölskylda,
ég bið guð að vera hjá ykkur og
styrkja ykkur á þessum sorgartím-
um. Þið eruð ávallt í huga okkar.
Guð geymi ykkur.
Sigurður og börn.
Elsku afi minn. Nú ertu farinn
frá okkur og ég vona að þér líði vel
núna. Þú bauðst okkur alltaf vel-
komin þegar við komum í heimsókn
með hlýju og bros á vör. Þú varst
alltaf mjög mikill spilakall og mér
eru minnisstæð öll jólin sem við sát-
um og spiluðum langt fram eftir
nóttu. Bridge var þín sérgrein og
ég man eftir því þegar ég sem smá-
stelpa skoðaði alla bridge-verð-
launabikarana þína með aðdáun, og
hugsaði með mér að þetta ætlaði ég
einhvern tímann að læra og spila
við þig. Því miður rættist það ekki
því ég skil það spil ekki enn! Þegar
ég var lítil passaðir þú mig alltaf
þegar mamma og pabbi voru að
fara eitthvað, þú varst alltaf tilbú-
inn til að koma og vera hjá mér eða
sækja mig hvert sem var. Oft þegar
þú komst heim úr vinnunni komstu
með eitthvað fallegt handa mér og
þá oft Life Savers, það voru
ánægjulegar stundir.
Þú varst svo fróður um alla hluti
að alltaf þegar maður var í vafa um
eitthvað þá varstu með svarið á
reiðum höndum. Þegar við frænk-
urnar spiluðum Trivial Pursuit á
Álfaskeiðinu heyrðum við oft svarið
frá afa inni í stofu, þegar við vorum
ekki vissar um eitthvað og vorum
að rífast um svarið.
Því miður lifðir þú ekki nógu
lengi til að koma í bíltúr með mér
en ég var búin að ákveða að taka
þig á rúntinn þegar ég fengi prófið!
Það er svo margt sem manni finnst
maður eiga ógert og ósagt við þig
og það er sárast að hafa ekki fengið
að kveðja þig.
Afi minn, ég kveð þig með sorg
en margar góðar minningar í hjarta
og þakka þér fyrir allar góðu stund-
irnar sem við áttum saman. Þín
verður sárt saknað af okkur öllum.
Láttu nú ljósið þitt
loga við rúmið mitt,
hafðu þar sess og sæti,
signaði Jesú mæti.
Guð geymi þig, elsku afi minn.
Þín
Agla.
Elsku afí minn, ég mun alltaf
eiga góðar minningar um þig, er ég
var í heimsókn hjá þér og ömmu
fyrr í mánuðinum hugsaði ég að við
myndum eiga aftur kvöldmáltíð
saman næsta mánuð, en nú ertu
farinn á stað þar sem þér líður bet-
ur og þjáist ekki meir. Ég man
hvað þú hjálpaðir Nínu þegar hún
var heima hjá ykkur ömmu þegar
hún var nýbúin að eignast Söru
litlu. Ég talaði við þig síðast í sím-
anum og þú spurðir hvort Sara litla
væri ekki að spyrja um langafa
sinn. Þú ert alltaf í hjarta okkar
allra.
Hver dagur er öðrum
líkur og ekkert virðist
breytast en áður en þú
veist er allt breytt.
(Bill Watterson.)
Guð geymi þig, afi minn. Kveðja,
Hannes Nína og börn.
Pabbi er dáinn og hann dó hjá
mömmu.
Rödd Önnu var brostin. Ómurinn
bergmálaði í þögninni.
Fyrir sextán árum kynntist ég
Óla, Hönnu og börnunum þeirra.
Það var mín gæfa.
Hlýtt viðmót einkenndi heimilið.
Þau urðu fólkið mitt.
Nærvera Óla var sterk. Hann var
djúpur, fágaður og hæglátur.
Þegar við sátum til borðs og
hann við endann bar margt á góma.
Í forstofunni var gjöf og á hana
máluð orð á tréhjörtu: Afi og amma
hafa alltaf tíma fyrir faðmlag, kossa
og spil.
Orðin segja allt.
Þögnin nálægt Óla var mjúk.
Hæfileikinn að sjá hið skoplega
var aldrei langt undan.
Hann hafði áhuga á fólki, gjörð-
um þess og líðan.
Mannkostirnir lifa áfram í börn-
unum hans og það er ekki sjálfsagt.
Augnablikið breytti lífinu. Veik-
indi herjuðu á hann.
Gangan langa hófst meðfram
grýttum, djúpum skurði.
Yfir Álfaskeiðinu dvaldi ský.
En þá kom eðli hans í ljós.
Auðmýktin, baráttan og viljinn.
Hann kallaði Hönnu verndaren-
gil og börnin hans umvöfðu hann
ást.
Fólkið breyttist í fjall og þar uxu
bláklukkur.
Kærleikur Hönnu var sannur.
Alltaf. Um það eru ekki orð.
Þau voru eitt. Óli og Hanna og
hvernig gat lífið haldið áfram án
þeirra? Það gat ekki gerst en það
gerðist.
Það hefur alltaf gerst.
Það var morgunn og við Óli töl-
uðum um hið liðna. Áður en við hóf-
um vinnu fengum við okkur sann-
kallaðan morgunverð: Steikt
beikon, ekta beikon, egg, brauð og
meðlæti. Það var gaman þá.
Minningin er góð einsog bláu
augun og allt kolesterolsvindlið.
Kannski er morgunninn hinum
megin við sjóndeildarhringinn.
Þess óska ég Óla. Þess óska ég
Hönnu.
Já, ég sé þau í anda. Elsku
Hanna, Anna mín, Friðjón, Gunnar,
Guðrún, Hulda, tengdafólk og
barnabörn, þið eigið alla mína sam-
úð.
Anna Þrúður Grímsdóttir.
Þú situr og horfir á hafið
vindurinn og öldurnar stíga léttan dans
fyrir þig.
Dans vonar og vilja,
dans eilífðar.
Þú horfir dreyminn
inní framtíðina,
á staðinn þinn
þar sem himinn og jörð mætast.
Stendur upp og gengur af stað...
Elsku Hanna, Anna, börn,
tengdafólk og barnabörn, ég votta
ykkur mína dýpstu samúð við frá-
fall góðs manns.
Urður Harðardóttir.
Kveðja frá
Bridgefélagi Hafnarfjarðar
Við erum að kveðja mikinn vin og
bridgefélaga, Ólaf Ingimundarson.
Hann var mjög ungur þegar hann
byrjaði að spila með Bridgefélagi
Hafnarfjarðar, um eða innan við
tvítugt. Ólafur var virkur félagi í 40
ár eða meir. Vann hann marga
sigra á þeim ferli sínum, a.m.k.
fimm sinnum sveitakeppnimeistari
félagsins, auk þess tvímennings-
meistari 1954 og 1974. Einmenn-
ingsmeistari varð hann 1986 og
Reykjanesmeistari 1979. Allir sem
muna eftir Óla við bridgeborðið
eiga minningu um skemmtilegan
spilara, því það var Óli alla tíð. Óli
gekk í gegnum mikil veikindi fyrir
sjö árum en ekki var hann tilbúinn
að gefast upp hvað spilin varðar og
kom nokkrum sinnum til okkar til
að spila. Síðustu árin spilaði hann
með eldri borgurum og oftar en
ekki sáum við nafn hans í blöðunum
í einhverju af efri sætum þar.
Þökkum þér, góði félagi, sam-
fylgdina. Við vottum fjölskyldu Óla
samúð okkar.
F.h. Bridgefélags Hafnarfjarðar.
Erla Sigurjónsdóttir.
ÓLAFUR
INGIMUNDARSON