Morgunblaðið - 17.02.2005, Blaðsíða 41

Morgunblaðið - 17.02.2005, Blaðsíða 41
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 17. FEBRÚAR 2005 41 MINNINGAR ? Álfhildur Krist- jánsdóttir fædd- ist í Hvammi í Dýra- firði 19. október 1916. Hún lést á hjúkrunardeild Hrafnistu í Hafnar- firði 8. febrúar síð- astliðinn. Foreldrar hennar voru Kristján Sig. Kristjánsson, rit- höfundur og kennari, f. 18. október 1875, d. 7. ágúst 1961, og kona hans Guðrún Þorbjörg Kristjáns- dóttir, f. 6.2. 1884, d. 8.3. 1943. Systkini Álfhildar voru: Kristján, f. 27.8. 1903, Guðni, f. 28.7. 1905, Einar, f. 5.2. 1907, Ingibjörg, f. 2.6. 1911, Kristinn Rósinkrans, f. 18.3. 1913, Ásdís, f. 12.6. 1919, Baldur, f. 7.2. 1921, og Bjarni, f. 4.3. 1924. Þau eru öll lát- in. Álfhildur giftist Sigursteini Þórðarsyni, f. 28. nóv. 1903, d. 14. maí 1989. Þau eignuðust þrjú börn en slitu samvistum 1957. Álfhildur giftist 24. maí 1958 eftirlifandi eiginmanni sínum Svani Inga Kristjánssyni, f. 9. febrúar 1922. Gekk hann yngri börnum hennar í föðurstað og ól upp sem sín eigin. Einnig var elsta barnabarnið, Einar, á heimili þeirra á sínum yngri árum. Börn Álfhildar eru: 1) Inga Rósa, f. 8. des. 1942, gift Þorvarði Elíassyni, f. 9. júlí 1940. Þau eiga fjögur börn, þau eru: Einar, f. 26.11. 1958, sonur Ingu og Eyjólfs Ein- arssonar. Einar er kvæntur Eddu Möller, f. 1.8. 1959. Þau eiga tvö börn. Guðný Rósa, f. 12.12. 1963, gift Ágústi Má Jónssyni, f. 17.8. 1960, þau eiga þrjú börn. Bjarni Kristján, f. 22.12. 1966, kvæntur Katrínu Helgadótt- ur, f. 12.12. 1968, þau eiga fjögur börn. Elías Þór, f. 31.12. 1971, í sam- búð með Heiðrúnu Hlín Hjartardóttur, f. 10.3. 1973, þau eiga einn son og Elías á tvær dætur frá fyrra hjónabandi með Sunnu Jóhannsdóttur. 2) Kristján Rúnar, f. 26. febrúar 1947, kvæntur Eddu Bachmann, f. 7. apríl 1949. Þau eiga eina dóttur, Álfhildi Erlu, f. 26.7. 1979. Hún er gift Jóhannesi Guðvarðarsyni og eiga þau einn son. Fyrir átti Álfhildur Erla eina dóttur með Veigari Sturlusyni. 3) Guðrún Þorbjörg, f. 3. október 1950, d. 17. janúar 2000, var gift Daníel Árnasyni, f. 16. mars 1948, synir þeirra eru Árni Svanur, f. 15.4. 1973, kvæntur Guðrúnu Harðardóttur, f. 5.3. 1966, þau eiga eina dóttur, og Davíð Már, f. 19.6. 1979, í sambúð með Tinnu Maríu Emilsdóttur, f. 11.12. 1980. Ásamt húsmóðurstörfum rak Álfhildur verslunina Öddubúð um árabil. Einnig starfaði hún um tíma í mötuneyti Heilsuverndar- stöðvar Reykjavíkur. Álfhildur verður jarðsungin frá Fríkirkjunni í Hafnarfirði í dag og hefst athöfnin klukkan 13. Jarð- sett verður í Garðakirkjugarði. Adda tengdamóðir mín hefur lokið lífsgöngu sem varð lengri en hún sjálf átti von á. Heilsufarið var aldrei sterkt en það sem skorti á líkamlega hreysti bætti hún upp með viljastyrk, andlegri orku og glettni sem gerði henni kleift að takast á við erfiðleik- ana. Adda var af þeirri kynslóð sem byggði borgina upp með dugnaði og berum höndum. Heimili stofnaði hún á stríðsárunum þegar hvað erfiðast var að fá húsnæði og mörg urðu hús- in sem hún tók þátt í að byggja og kaupa. Heimilið var kastali hennar og konungsríki. Kaupmennska var rík í fjölskyld- unni og ráku bræður Öddu m.a. EK auglýsingastofu, sem mér var sagt að hefði verið fyrsta auglýsingastofa á Íslandi, og heildverslunina Krist- jánsson, sem var nokkuð öflugt fyr- irtæki á þeim tíma. Adda vildi ekki vera eftirbátur bræðra sinna og stofnaði og rak matvöruverslun á Sogaveginum sem gekk vel, og lagði fram drjúgan skerf til uppbyggingar heimilisins, enda var Adda ákveðin og dugleg og mikill framkvæmda- stjóri. Þegar undirritaður kvæntist Ingu Rósu, dóttur Öddu, var uppbygging- artíma lokið og hún og Svanur búin að koma sér fyrir í íbúð sem þau byggðu við Framnesveginn í sömu byggingu og foreldrar mínir, og fjár- hagurinn kominn á sléttan sjó. Þau hjón voru samhent í að byggja upp heimili sitt og koma börnum sínum á legg. Framlag Öddu til uppeldis barnabarna var einnig mikið á meðan heilsa entist og fyrir það þökkum við Inga Rósa nú sem fyrr. Það var alltaf sjálfsagt mál að hafa barnabörnin og gæta þeirra í lengri eða styttri tíma til þess að við gætum náð tökum á þeim viðfangsefnum sem við var að fást á hverjum tíma. Adda var höfðingi heim að sækja og í allri framkomu. Hún sóttist eftir gleðskap með ungu fólki og vildi njóta þess sem lífið bauð og tókust snemma góð kynni með okkur þegar ég kom nýr inn í fjölskylduna. Þá voru gjarnan veislur um helgar og stórfjölskyldan í heimsókn. Síðar hófst tími ferðalaga og átti undirrit- aður því láni að fagna að mega fara með þeim hjónum um Evrópu og upplifa með þeim fyrstu kynni þeirra af erlendri menningu. Þær ferðir urðu til þess að auka vináttu og tengsl enn frekar. Adda var fé- lagslynd og naut þess vel að ferðast og umgangast fólk. Varkárni í fjár- málum var henni þó í blóð borin og því taldi hún ekki tímabært að eyða fé í slíkar lystisemdir fyrr en svo var liðið á ævina að heilsan gerði henni erfitt fyrir að njóta þeirra. Það vakti aðdáun allra sem til sáu hvernig Svanur bar hana á höndum sér hin síðari ár, ekki bara um lönd og heimsálfur heldur lífið sjálft. Álfhildur hélt reisn sinni og sóma til hinstu stundar og skilur eftir sig afkomendur sem hún var stolt af og leit á sem framlag sitt og endurgjald til lífsins. Við Inga viljum færa starfsfólki hjúkrunardeildar Hrafnistu hjartans þakkir fyrir frábæra umönnun og dekur sem gerði Öddu kleift að njóta lífsins til hinstu stundar. Þorvarður Elíasson. Drottinn, við þökkum þína miklu náð, í þinni kærleikshönd er allt vort ráð. Þökk fyrir mömmu? og ömmu trú og tryggð og traustan kærleik, ? lífsins æðstu dyggð. ? Lof sé þér fyrir ljósið, sem hún gaf, sem leiðir okkar för um úfið haf. Þökk sé þér fyrir gengin gleðispor. Gæfurík minning fyllir hjörtu vor. Þökk sé þér Guð. (Ágúst Böðvarsson.) Með þessu ljóði viljum við kveðja þig elsku tengdamamma og amma með þökk fyrir allt sem þú hefur ver- ið okkur. Edda H.B. og Álfhildur Erla. Það segir ýmislegt um þrautseigju ömmu minnar að hún skyldi ná 88 ára aldri áður en hún taldi tímabært að yfirgefa okkur hin, hún var þó orðin nokkuð lúin undir það síðasta. Vænt- umþykjan var samt alltaf til staðar og hafði hún ávallt mikla þörf fyrir að fylgjast með því sem var að gerast hjá okkur í fjölskyldunni og taka þátt á meðan heilsan leyfði. Hún upplifði margt á stormasamri ævi og hafði geysilega mikil áhrif á allt samferðafólk sitt, enda óvenju sterk persóna á margan hátt. Hún hafði mikið að gefa, var kát og lífsglöð og það var sjaldnast logn- molla í kringum hana. Við systkinin sóttumst því mjög eftir samvistum við ömmu og afa og dvöldum löngum stundum hjá þeim á Silfurteignum. Þær voru ófáar helgarnar sem ég fékk að gista hjá þeim og upplifa dek- urhelgi, helst ein með ömmu og afa. Ég var alla tíð sannfærð um að ég ætti hressustu og bestu ömmu í heimi enda áttum við margar skemmtilegar stundir saman þar sem hún lék sér við okkur krakkana eins og hún væri táningur en ekki kona á miðjum aldri. Amma var strangheiðarleg bæði í orði og athöfnum og kenndi mér á óvenjulegan hátt að það er ekkert til sem heitir miðjumoð í þeim efnum. Það er notalegt að eiga góðar minn- ingar úr æsku og ég kann ömmu minni bestu þakkir fyrir allt gott og fallegt sem hún kenndi mér sem ömmustelpu á Silfurteignum. Guðný. Þriðjudaginn 8. febrúar urðu mikil tímamót hjá minni góðu tengdafjöl- skyldu. Álfhildur Kristjánsdóttir, Adda amma, kvaddi þennan heim á 89. aldursári. Aldursforsetinn og ættmóðirin hafði lokið langri veg- ferð. Adda var svipmikil kona, lág í lofti en bein í baki, sífellt blik í augunum og hvar sem hún kom var eins og hún ætti heiminn! Hún gat verið glettin og afar skemmtileg. Henni leið af- skaplega vel í stórum hópi fólks og hún elskaði gleðskap af ýmsum toga. Öll tækifæri voru notuð til að safna fólki saman í veislur og fátt til spar- að, það er nóg til frammi sagði hún alltaf. Adda var skörp kona og sköruleg, skaprík og gat á stundum gustað um hana. Hún hafði sterkar skoðanir á mönnum og málefnum og var aldrei orða vant í umræðum við eldhúsborð- ið. Eldhúsið á Silfurteignum og síðar Þórsgötunni var prívatkaffihús, oft- ast þétt setið af börnum, tengdabörn- um og barnabörnum, frændfólki, vin- um og kunningjum og vinum barna hennar og barnabarna. Adda laðaði að sér ungt fólk með sínum mikil- virka karakter svo undrum sætti! Vinum okkar fannst Adda amma vera eitthvað svo flott. Og hún vissi ekki hvað orðið kynslóðabil þýddi. Hennar gæfa og gleði voru börnin hennar og fjölskyldur þeirra og hann Svanur afi sem með rólyndi sínu, ást og trygglyndi gaf henni svigrúm til að njóta sín og hlúði að henni og elsk- aði mikið fram á hinstu stund. Mörg síðustu ár hefur hann varla vikið hársbreidd frá henni. Fyrir það erum við hin öll svo óendanlega þakklát. Adda átti sín síðustu ár á sjúkradeild Hrafnistu í Hafnarfirði. Þar var hún umvafin frábæru starfsfólki sem dúllaði við hana, setti upp hár og lakkaði neglur og gaf sér tíma til að rabba við hana. Við fjölskylda hennar eigum ekki til nógu sterk orð til að lýsa þessu góða starfsfólki á Hrafn- istu. Álfhildur Kristjánsdóttir var stjórnarformaður í stórfjölskyldunni sinni. Litríkur stjórnarformaður sem oft stjórnaði af mildi en oftar en ekki eins og sú sem valdið hefur. Og þótt hún sé núna komin yfir móðuna miklu er engin þörf fyrir að skipa nýjan stjórnarformann. Hún sér um þetta áfram ? báðum megin eilífðar- innar. Kæra vinkona, takk fyrir sam- fylgdina og elskusemina. Þú ert ógleymanleg. Guð blessi þig og þína. Edda Möller. Hún Adda frænka mín og vinkona hefur kvatt þennan heim. Adda var systir Guðna afa míns og best kynnt- ist ég henni meðan ég stundaði nám við Verzlunarskólann og var svo ein- staklega heppinn að eiga svona góða frænku í næsta nágrenni við skólann. Þangað kom ég oft og fékk að borða og læra þegar mér hentaði og mér leið eins og heima hjá mér í hvert sinn. Adda lét sér annt um mig og skilningur hennar á tilveru unglings- ins var meiri og dýpri en gerist og gengur. Samband Öddu og Svans, eigin- manns hennar, var þannig að öllum leið vel í návist þeirra enda um- hyggja og ástúð þeirra í milli einstök. Ekki síst þess vegna var svo gott að koma til þeirra á Þórsgötuna og síð- an í Hafnarfjörð og ræða málin vítt og breitt. Og svo ?lánaði? Adda okk- ur Ellý Svan til að hjálpa okkur við að innrétta og lagfæra heimili okkar, bæði í Keflavík og Hafnarfirði. Það tókust einstaklega góð kynni með fjölskyldu minni og þeim Öddu og Svani, kynni sem við erum afar þakk- lát fyrir. Ég minnist Öddu frænku með miklu þakklæti fyrir allan þann kær- leika og ástúð sem hún sýndi mér alla tíð. Fyrir brosið og kátínuna, sama á hverju gekk. Þótt heilsan væri tíðum tæp þá hélt Adda frænka alltaf glað- lyndi sínu og miðlaði þannig lífsgleði og æðruleysi sínu til okkar allra sem vorum svo lánsöm að fá að kynnast henni. Kynnin við Öddu frænku mína urðu mér og fjölskyldu minni dýr- mætt veganesti og minningin um hana mun ylja okkur um hjartaræt- urnar um alla framtíð. Við vottum Svani og niðjum Öddu okkar dýpstu samúð. Jóhann Guðni Reynisson. ÁLFHILDUR KRISTJÁNSDÓTTIR Með þessum orðum langar okkur systurn- ar að kveðja ömmu Grétu. Ekki var hægt að hugsa sér betri og þolinmóðari ömmu, hún skammaði okkur aldrei, alveg sama hvað við gerðum, hún gat alltaf gert gott úr öllu. Amma virtist alltaf hafa tíma fyrir okkur. Það var kveðist á, spil- að á spil eða farið í skrítna gamla leiki eins og að setja í horn. Í minningunni er amma kveð- andi eða syngjandi og var kveð- skapurinn hennar líf og yndi. Amma var hagyrðingur góður og kunni ógrynnin öll af vísum, kvæð- um og kvæðalögum. Lærðum við MARGRÉT HJÁLMARSDÓTTIR ? Margrét Hjálm- arsdóttir fæddist á Blönduósi 30. ágúst 1918. Hún andaðist á Hjúkrunarheimilinu Víðinesi 1. janúar síðastliðinn og var henni sungin sálu- messa í Kristskirkju í Landakoti 7. jan- úar. margar vísur þegar hún kvaðst á við okk- ur. Ef okkur vantaði vísu sagði hún ?kanntu ekki þessa? og hafði vísuna yfir. Hætt er við að við hefðum fljótt verið kveðnar í kútinn hefði hún ekki hjálpað okk- ur, en hún amma vissi hvað hún var að gera, því svona lærðum við vísurnar. Ekki voru allar vísurnar fallegar, en þær kenndi hún okkur ekki fyrr en við vorum orðnar stálpaðar. Eins var með spilin, hún kenndi okkur Marías, Lomber, Stelpuspil, Kasjón, Kasínu og mörg fleiri, og erum við búnar að kenna okkar börnum þau spil sem við munum. Ógleymanlegar eru þær stundir þegar hún las fyrir okkur úr Þús- und og einni nótt, Ævintýrinu í Þanghafinu, Námum Salómons konungs, Dísu ljósálfi, Dverginum Rauðgrana og mörgum öðrum bók- um. Þetta gerði hún löngu eftir að við vorum orðnar læsar sjálfar, en það var ekkert skemmtilegra en að hlusta á ömmu lesa. Við munum eftir gömlu einföldu harmónikkunni sem hún átti og dró fram við sérstök tækifæri. Þegar hún varð áttræð gáfu börnin henn- ar henni nýja rauða harmónikku og spilaði hún fyrir veislugesti. Minnisstæðar eru okkur afmæl- is-og jólagjafirnar frá ömmu, og voru þær oftar en ekki eitthvað sem hún hafði gert sjálf í hönd- unum. Munum við sérstaklega eftir lopapeysunum sem hún prjónaði og sendi okkur og fylgdi vísa hverri peysu. Maggý fékk þessa vísu: Þessa má nú Margrét fá Móru frá er bekkur í kostur sá er einnig á ullin gráa reynist hlý. Stína fékk þessa vísu: Þessa á Stína, þar má sjá þelið fína af Gránu og svartar línur Surtlu frá silfur skín þar hnappa á. Anna Halldóra fékk þessa vísu: Þessa Anna yngri fær eins úr bandi gráu lopann sendi lítil ær og lömbin hennar smáu. Ferðalögin milli Norðurlands og Reykjavíkur með ömmu og Hödda eru okkur í fersku minni. Oft var gist í Öxl hjá Imbu og Guðmundi og var þá glatt á hjalla. Það var kveðið, spilað á orgel og sungið. Við munum sérstaklega vel eftir fyrstu ferðinni sem við fórum með þeim til Reykjavíkur á gamla græna Fordinum sem þau áttu. Í Giljareitunum hvellsprakk á bíln- um og fengum við að vita seinna að Höddi hefði næstum verið búinn að missa bílinn út af veginum. Við vorum litlar og vitlausar og gerð- um okkur enga grein fyrir hætt- unni, fannst þetta bara spennandi. Á meðan Höddi skipti um dekkið fengum við að fara út úr bílnum og tína ber. Alltaf var nóg pláss hjá ömmu fyrir gesti þótt ekki væri húsnæðið alltaf stórt. Bætti hún bara stólum við borðið og dýnum á gólfið ef á þurfti að halda. Þegar farið var til Reykjavíkur þótti ömmu alveg sjálfsagt að gist væri hjá henni, átti þetta við um alla fjölskylduna og kom fyrir að fleiri en ein fjöl- skylda væri hjá henni í einu og var þá mikið fjör. Eftir að amma flutti til Reykja- víkur starfaði hún mikið með Kvæðamannafélaginu Iðunni og Kvæðamannafélagi Hafnarfjarðar. Hún lærði barnung að kveða og til eru upptökur með henni, systk- inum hennar og foreldrum á völsum sem varðveittar eru á Árnasafni. Á Árnasafni eru líka varðveittar upptökur með henni, sem Hörður seinni maður hennar gerði, með gömlum textum og sönglögum sem líklega eru ekki til annars staðar. Einnig er þar varð- veittur kveðskapur með henni. Hún gaf út eina plötu 1980 með kvæðalögum sem heitir ?Þetta er gamall þjóðarsiður?. Hún kvað líka á geisladiskinum ?Raddir? sem kom út fyrir nokkrum árum. Nú á seinni árum leituðu kvæðamenn til hennar og miðlaði hún þeim af kunnáttu sinni, og sagði meiningu sína umbúðalaust ef henni líkaði ekki kveðskapurinn. Hún vildi halda honum eins og hann var og gerði mikinn greinarmun á að kveða stemmu og eins og hún sagði ?syngja stemmu?. Amma hafði mjög gaman af því að vera fín, átti fallega kjóla, kápur og gekk oft með hatt. Við upplifðum ömmu aldrei sem gamla konu, hún var ung í anda og var hægt að tala við hana um allt, hún var svo mikill félagi og kunni listina að hlusta. Minni hennar var ótrúlega gott alveg til síðasta dags. Hún mundi alla afmælisdaga og það fór ekkert fram hjá henni sem gerðist í kringum hana. Að leiðarlokum langar okkur systurnar til að segja þetta: Elsku amma, takk fyrir allt. Margrét, Kristín og Anna Halldóra Sigtryggsdætur.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.