Morgunblaðið - 30.09.2005, Side 34

34 FÖSTUDAGUR 30. SEPTEMBER 2005 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Gísli ViðarHarðarson,
slökkviliðs- og
sjúkraflutninga-
maður, fæddist í
Keflavík 11. sept.
1959. Hann lést 22.
september síðastlið-
inn. Móðir hans er
Margrét Jakobs-
dóttir, fv. bankaúti-
bússt., f. 30. nóv.
1940. Fósturfaðir
Páll Jónsson fv.
sparisjóðsst., f. 9.
jan. 1935. Faðir
Gísla er Hörður Jóhannsson, raf-
virkjameistari, f. 8. maí 1936. Fóst-
urmóðir Ragnheiður Ragnarsdótt-
ir, bankastm., f. 5. sept. 1946.
Albróðir Gísla Viðars er Jakob
Már, f. 5. okt. 1963. Kona hans er
Þórey Íris Halldórsdóttir, f. 12. maí
1971. Þau eiga þrjú börn. Hálf-
systkin Gísla samfeðra eru: Jóhann
Kristján, f. 5. ágúst 1953. Kona
hans er Sólrún Símonardóttir, f.
Sjúkrahúsi Keflavíkur/Heilsu-
gæslu Suðurnesja við sjúkraflutn-
inga. Starfaði hann þar allt þar til
Brunavarnir Suðurnesja yfirtóku
þann rekstur árið 1988. Hann varð
þá starfsmaður Brunavarna. Gísli
var skipaður varðstjóri 1991, aðal-
varðstjóri 1998 og samhliða starfi
sínu stundaði hann kennslu í
skyndihjálp frá 1981. Störf hans
fyrir Rauða kross Íslands hafa ver-
ið margþætt. Hann hefur verið í
stjórn heilbrigðis- og almanna-
varnanefndar RKÍ og einn aðalráð-
gjafi þeirra um sjúkraflutninga,
neyðarvarnir og tengd mál. Hann
undirbjó kennsluefni, kenndi og
þjálfaði starfsfólk víða um land,
svo og sjúkraflutningamenn.
Gísli var formaður RK-deildar á
Suðurnesjum frá 1986–1998,
fulltrúi starfsmanna í stjórn
Heilsugæslustöðvar Suðurnesja og
Sjúkrahúss Keflavíkurlæknishér-
aðs 1986–1988. Hann var formaður
félags starfsmanna Brunavarna
Suðurnesja frá 1988–1990. Þá var
Gísli í stjórn foreldrafélags Heið-
arskóla þar sem börnin hans hafa
stundað sitt grunnskólanám.
Útför Gísla Viðars verður gerð
frá Keflavíkurkirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 14.
27. febr. 1957. Þau
eiga þrjú börn. Þor-
björg Halla, f. 12. júlí
1957. Hún á tvö börn.
Gísli Viðar kvænt-
ist hinn 29. ágúst
1992 eftirlifandi konu
sinni, Vilborgu Reyn-
isdóttur, stm. Flug-
þjónustunnar og há-
skólanema, f. 10. júlí
1961. Foreldrar
hennar eru: Kristín
Ólöf Hermannsdóttir
húsmóðir, f. 22. febr.
1940 og Reynir Ei-
ríksson, fv. flugstj., f. 13. jan. 1935.
Börn Vilborgar og Gísla Viðars
eru: Páll Ágúst, nemi, f. 13. júlí
1986; Reynir Örn, nemi, f. 31. ágúst
1989; Kristín Ósk, nemi, f. 11. nóv.
1991.
Gísli hóf störf hjá Keflavíkurbæ
strax eftir gagnfræðiskólanám,
fyrst hjá Vatnsveitu Keflavíkur,
síðan í fjögur ár á þungavinnuvél-
um. Árið 1980 hóf hann störf hjá
Við skyndilegt andlát elskulegs
sonar míns, Gísla Viðars, er mér
svo svara vant að ég get ekki komið
hugsunum mínum á blað.
Þessi drengur sem allt sitt líf
hafði þá hugsjón að leggja fram alla
krafta sína til að lina þjáningar
annarra, hugga þá sem áttu bágt og
reyna með öllum ráðum að fyrir-
byggja slys og hvers kyns vá, hann
er nú farinn og hver á þá að hugga
okkur sem nú syrgjum svo heitt?
Mig langar að deila með ykkur
fallegum orðum sem mér bárust í
samúðarkorti og veittu mér styrk:
„Mannsandinn líður ekki undir
lok, minning um góðan son lifir í
hjarta og minni, líkt og sólin sem
virðist ganga undir, en alltaf heldur
áfram að lýsa.“
Elsku hjartans Vilborg mín,
ömmubörnin mín Páll Ágúst, Reyn-
ir Örn og Kristín Ósk, megi góður
Guð styrkja ykkur og okkur öll,
ástvini Gísla Viðars.
Far þú í friði, elsku drengurinn
minn.
Þín
mamma.
Gáta lífsins og dauðinn mun víst
flestum torráðin. Margir hafa
spreytt sig á að leysa hana, en mér
vitanlega hefur engum tekist það til
fullnustu.
Frammi fyrir dómi og kalli dauð-
ans standa allir jafnir og enginn
ræður sínum næturstað.
Þau sannindi urðu mér enn einu
sinni ljós þegar fóstursonur minn
og vinur, Gísli Viðar, lést 22. sept.
sl. aðeins 46 ára gamall.
Hann varð bráðkvaddur og var
þá í líkamsrækt. Dæmigert fyrir
Gísla, ávallt fyrirmynd annarra
hvort heldur að hann var í leik eða
starfi.
„Sá sem hefur fáar óskir, mun fá
þær uppfylltar. Sá sem girnist
margt, missir af þeim.“
Þessi speki finnst mér eiga vel
við lífshlaup Gísla Viðars.
Hann hafði verið hjá mér og
móður sinni í heimsókn deginum
áður – eldhress – þar sem umræðu-
efnið var m.a. hve sáttur hann væri
við lífið og hve björtum augum
hann liti framtíð barna sinna, Palli
að verða stúdent, Reynir sáttur í
Fjölbraut og í tónlistarnáminu og
Kristín alltaf glöð og kát og með
þeim hæstu í skólanum – og alltaf
sama pabbastelpan.
Forlögin höguðu málum þannig
að ég og Margrét móðir Gísla urð-
um hjón fyrir 26 árum og þá fylgdu
Möggu tveir yndislegir drengir,
Gísli Viðar og Jakob Már. Þessir
góðu drengir hafa allar götur síðan
verið besta meðgjöf sem ég hef
fengið og fyrir það er ég í ævarandi
þökk.
Lífsförunautur Gísla Viðars til 23
ára er Vilborg Reynisdóttir, vel
gefin, heiðarleg og góð stúlka. Hún
var hans besti vinur og er missir
hennar mestur því þau voru óað-
skiljanlegir vinir og samstiga í öllu.
Saman eignuðust þau þrjú mann-
vænleg börn. Allt þeirra líf snerist
um að hlúa að börnunum og koma
þeim til manns.
Heimili Gísla og Vilborgar bar
þess vitni að samstilling, eindrægni
og gagnkvæm virðing væru þar
ríkjandi.
Við vitum að ástvinamissir er
sár, það er hins vegar mikil gæfa að
eiga við leiðarlok góðar minningar.
Ég er viss um að þar finnast marg-
ir sólargeislar sem verma á kom-
andi árum. Vitur maður hefur sagt:
„Góður vinur er náðargjöf Guðs.“
Þeirrar náðargjafar naut ég ríku-
lega að eiga Gísla Viðar sem góðan
son og vin, þar var vinátta sem
aldrei bar skugga á. Guð blessi
sporin og minningarnar.
Guð blessi Vilborgu og börnin
Pál Ágúst, Reyni Örn og Kristínu
Ósk.
Elsku Gísli Viðar, hafðu þökk
fyrir samfylgdina og tryggðina.
Páll Jónsson.
Hvers vegna er mönnum svipt
ótímabært í burtu úr þessum
heimi? Óeigingjörnum mönnum
sem alla tíð hafa haft í forgang að
hjálpa öðrum og eru þekktir sem
slíkir í sínu samfélagi. Mönnum
sem annast fjölskyldur sínar af
endalausri umhyggju, kostgæfni og
natni og eru máttarstólpar í lífi
maka og ómótaðra unglinga. Af
hverju án nokkurra skýringa eða
fyrirvara er þessum stoðum kippt
undan ástvinum? Við sem eftir sitj-
um sjáum engan tilgang með þessu
og við sjáum ekkert ljós í myrkr-
inu. Hvernig höldum við áfram
göngunni? Þessar spurningar sóttu
að mér síðastliðinn 22. september
þegar ástkær bróðir minn var úr-
skurðaður látinn á Landspítalanum.
Kæri bróðir. Þú varst fjórum ár-
um eldri en ég, og alltaf í því hlut-
verki að passa upp á litla bróður
þinn. Æska okkar var lituð af
frjálsræði og gleði í leik á Máva-
brautinni í Keflavík þar sem stór
krakkahópur fann upp á ýmsum
uppátækjum. Þegar á unglingsárin
kom varst þú mín fyrirmynd, og ég
vildi gera allt eins og þú. Þú keypt-
ir skellinöðru og leyfðir mér að
prófa undir þinni leiðsögn. Þú
keyptir stórar hljómflutningsræjur
og leyfðir mér að nota þær eins og
ég vildi. Fjögur ár eru mikill ald-
ursmunur á unglingsskeiði en þú
leyfðir mér samt ennþá að vera
með þér í eftirdragi. Þú fékkst bíl-
próf og ég fékk að koma með þér á
rúntinn á kvöldin á flotta Willisj-
eppanum þínum. Síðar á lífsleiðinni
eignaðist ég bæði mótorhjól og
Willys-jeppa. Þú áttir þinn þátt í að
móta mig sem einstakling. Við
deildum bæði gleði og erfiðleikum
og margar minningar áttum við
bara tveir saman. Eftir að við urð-
um fullorðnir höfðu samverustundir
okkar orðið færri en væntumþykj-
an var sú sama og áður. Þú varst
alltaf nálægur og tilbúinn til ráða
og hjálpar ef með þurfti.
Þitt fag snerist um sjúkraflutn-
inga, slökkviliðsstörf og skyndi-
hjálp. Að síðustu komstu að stofnun
og mótun áfallateymis í Reykja-
nesbæ. Þú sóttir og hélst fjölmörg
námskeið á þessum sviðum, bæði
hér heima og erlendis.
Menn sem sá og vinna akurinn
eins og Gísli Viðar gerði, uppskera
virðingu og vináttu samferðamanna
sinna. Þeirra er minnst sem frum-
kvöðla sem tileinkuðu ævi sína öðr-
um. Menn sem skildu eftir sig
hjálpargögn og visku fyrir okkur
hin sem höldum áfram göngunni.
Þeim þökkum við að við sjáum það
jákvæða í lífinu á ný og ljósið í
myrkrinu.
Ég trúi að þér hafi verið falin
önnur verkefni. Verkefni sem ekki
gátu beðið, verkefni sem krefjast
þinna einstöku kosta og gæsku.
Elsku Viddi bróðir, þakka þér
fyrir hlutdeild þína í mínu lífi og
fjölskyldu minnar. Þakka þér fyrir
allt sem þú hefur gert fyrir mig. Ég
mun varðveita minninguna um þig
sem yndislegan bróður, fallega sál
og góðan dreng. Elsku Vilborg
Kristín, Reynir og Palli, megi guð
styrkja ykkur og vera ykkur ná-
lægur í sorginni.
Jakob Már Harðarson.
Kæri Gísli. Þú varst fulltrúi hins
góða og uppbyggilega í lífinu. Það
var hægt að reiða sig á þig. Þannig
sá ég þig alltaf frá fyrstu kynnum.
Ég átti því láni að fagna að kynn-
ast þér þegar ég hóf störf við slysa-
móttökuna við sjúkrahúsið í Kefla-
vík fyrir 16 árum.
Það leið ekki á löngu þar til þú,
ásamt Baldri, okkar kæra vini og
félaga, fékkst mig til að gerast fé-
lagi í Rauðakrossdeild Suðurnesja.
Við störfuðum saman í fræðslu-
nefndinni í nokkur ár. Þá varst þú
einnig formaður deildarinnar og að
sjálfsögðu sinntir þú því starfi með
sóma, eins og þú gerðir ávallt þar
sem þú komst við sögu. Ég nam
markmið og gildi starfsemi Rauða
krossins með því að starfa með þér
og fylgjast með þínum störfum, það
var nóg. Einnig á ég góðar minn-
ingar um samstarf okkar við slysa-
móttökuna í Keflavík. Þar koma
bæði þú og Baldur mjög sterkt inn
og þegar ég lít til baka er óhugs-
andi að ímynda sér að þjónustan
hefði getað gengið svo vel sem raun
bar vitni án ykkar.
Við í sameiningu skipulögðum
slysamóttöku sem virkaði.
Ég er sannfærð um að ekki er að
finna hæfari og betri menn til að
starfa fyrir Rauða krossinn eða við
sjúkraflutninga en ykkur félagana
tvo. Ég hugsaði oft um að ef ég yrði
svo óheppin að verða fyrir slysi þá
vonaði ég innilega að þið yrðuð á
vaktinni til að bjarga mér, svo mik-
ið traust bar ég til ykkar tveggja.
Það er líka mikil eftirsjá að Suð-
urnesjamenn njóta ekki lengur
þinnar leiðsagnar við skyndihjálp
og verður ekki auðvelt að fylla það
skarð.
Það er sárt og manni finnst það
óréttlátt þegar vinur, sem er á
besta aldri, hefur gefið mikið af sér
til samfélagsins og er hvergi nærri
búinn að sinna góðum verkum, er
kvaddur á brott svo skyndilega. En
vegir Guðs eru órannsakanlegir og
við verðum að beygja okkur undir
það. „Það er eini möguleikinn í
stöðunni“ held ég að þú Gísli hefðir
sagt sjálfur. „Sýna æðruleysi og
halda áfram og vera tilbúinn að
gefa af sér til góðra verka.“
Ég hitti slökkviliðsstjórann fyrir
nokkrum vikum. Hann hvatti mig
til að koma í kaffi á slökkvistöðina
eins og í gamla daga og hitta gömlu
félagana. Ég náði ekki að koma í
kaffið en ég ætla að eiga það inni
hjá þér og Baldri vini okkar.
Ég votta eiginkonu, börnum og
öðrum ástvinum mína dýpstu sam-
úð. Guð veri með ykkur.
Þórunn Benediktsdóttir.
Með eftirfarandi orðum langar
mig að kveðja vin minn og traustan
starfsfélaga Gísla Viðar Harðarson,
aðalvarðstjóra slökkviliðs Bruna-
varna Suðurnesja.
Mann setur hljóðan þegar óvænt-
ir atburðir sem þessir gerast.
Heimferð þín, svo ótímabær, svo
óvænt og miskunnarlaus. Þú sem
helgaðir þig þeirri starfsstétt að
stuðla að öryggi fólks og almanna-
heill af mikilli hugsjón, svo fremst
sem þú máttir í nær þrjá átatugi.
Kæri vinur, ég minnist þess sér-
staklega í júní 1996, þegar ég hóf
störf hjá Brunavörnum Suðurnesja
og leiðir okkar lágu saman, hand-
tak þitt og augnaráð svo ákveðið og
traust vakti mér tilhlökkun til að
takast á við þau verkefni sem fram-
undan voru og við sameiginlega
leystum. Þú varst sá sem hafðir
frumkvæðið að þeirri þróun sem
orðin er í sjúkraflutningum, þú
varst minn ráðgjafi í mörgum öðr-
um málum. Á ögurstundum sá ég
svo vel hæfileika þína sem ein-
kenndust af fagmennsku, yfirvegun
og raunsæi. Þú áttir virðingu og
traust okkar allra og varst einn af
okkar bestu, þú lagðir þig allan
fram við að stuðla að velgengni
Brunavarna Suðurnesja og varst
alltaf reiðubúinn í útkall. Enginn af
okkur átti von á þessu, þú sem
varst svo hress og kátur þegar við
hittumst daginn áður og reifuðum
þær áætlanir sem framundan voru.
Í dag, og um ókominn tíma, verður
djúpt skarð hjá okkur í slökkvilið-
inu og í samfélaginu okkar. En á
þessari raunastund er samkenndin
og samheldnin mikil, hjarta sam-
félagsins slær sem eitt og hugur
okkar er hjá fjölskyldu þinni og
ástvinum.
Guð blessi minningu þína og
styrki fjölskyldu þína í þessari
miklu sorg.
Sigmundur Eyþórsson,
slökkviliðsstjóri BS.
Minnisstæð er barnasaga, sem ég
las í bernsku og fjallaði um lífs-
kertin, sem brunnu mishratt og
drengurinn fékk að skoða í draum-
um sínum. Kerti hans var langt og
lítið eytt, margra minna og sumra
skarið eitt. Skyldi maður vera
bættari af að vita hvenær kertið
slokknar? Hvernig má það vera að
lífskerti samferðamanns sé svo
stutt þegar af stað er farið? Hefði
þessi maður átt að vita? Hefði hans
lífshlaup orðið annað ella? Maður
spyr sig slíkra spurninga þegar sér
á eftir manni í blóma lífsins án þess
að nokkur fyrirboði verði. Hann
kveður skyndilega, nýlokinn við
daglegar líkamsæfingar til að
byggja upp eigið atgervi öðrum til
góðs. Við sem eigum logandi kerti
hljótum að spyrja hvernig loginn
megi skína sem bjartast og hvernig
nýta eigi þann loga sem best.
Í þann tíma er ég hóf störf við
Sjúkrahús Keflavíkurlæknishéraðs
hétu sjúkraflutningamennirnir okk-
ar „Lallarnir“ af því að þeir báru
nafn þess elsta, Lárusar Kristins-
sonar, og voru alltaf „saman“. Hinir
tveir í þessum hópi voru Hjörleifur
Ingólfsson og Gísli Viðar. Sá yngsti
er nú horfinn úr hópnum. Þessir
menn hafa síðan orðið tákn fyrir
það traust sem maður ber til þess
nú stóra hóps, sem tekur að sér að
sinna fólki í neyð og vera ætíð
fyrstir á staðinn og þurfa að horfast
í augu við óendanlegar hörmungar
þegar verst lætur.
Gísli Viðar gerði meira en að
vera fyrstur á staðinn. Hann var í
forsvari fyrir Suðurnesjadeild
Rauða kross Íslands, sannur mann-
vinur, sem bæta vildi það umhverfi
sem hann bjó í með gjöf af sjálfum
sér. Margar ferðir fórum við saman
á Reykjanesbrautinni þegar líf lá
við og sérstakar aðstæður kröfðust
ferðalagsins. Minnugur þess styrks
sem hendurnar á stýrinu báru og
innra æðruleysis sem ríkti í sálinni
er ég þakklátur fyrir að hafa fengið
að deila örlitlu af því stutta lífs-
skeiði, sem Gísla var ætlað. Hafi
hann þökk fyrir það góða sem hann
kom áleiðis, fyrir störf hans í þágu
sjúkra og þau huggunarorð sem
hann deildi út til þeirra sem þurftu
með. Við starfsfólk Heilbrigðis-
stofnunar Suðurnesja vottum Vil-
borgu, ungum börnum þeirra hjóna
og allri fjölskyldunni okkar dýpstu
samúð og biðjum Guð að styrkja
þau og blessa.
Konráð Lúðvíksson.
Það haustaði snemma í ár. Hret,
kuldi og váleg tíðindi um að góður
maður í blóma lífsins sé allur. Okk-
ur, félaga Gísla Viðars í Áfallahjálp
á Suðurnesjum setti hljóða við
þessar válegu fréttir. Haustmyrkr-
ið ræður nú ríkjum í hugum okkar.
Lífið er að sönnu hverfult. Erfitt
er að trúa því að Gísli Viðar sé
horfinn á braut. Hann var með okk-
ur á fundi daginn fyrir andlát sitt
og á þeim fundi tók hann að sér
verkefni sem endranær sem þurfti
GÍSLI VIÐAR
HARÐARSON
REYNSLA • UMHYGGJA • TRAUST
Þegar andlát ber að höndum
Önnumst alla þætti útfararinnar
ÚTFARARSTOFA
KIRKJUGARÐANNA
Vesturhlíð 2 • Fossvogi • Sími 551 1266 • www.utfor.is