Tíminn - 04.07.1976, Blaðsíða 32

Tíminn - 04.07.1976, Blaðsíða 32
32 TÍMINN Sunnudagur 4. jiili 1976 Anton Mohr: ef við köllum hana Stu- artey, þá gerum við það lika i minningu um for- eldra okkar", bætti hún við með hátiðlegri, sorg- blandinni rödd. Árni var þessu hjartanlega samþykkur, og svo skirðu þau eyna Stuartey með hátlðlegri athöfn. Og að siðustu enduðu þau með þvi að rifa stóran hraunstein upp úr fari sinu og velta honum út i skóginn, en upp úr holunni steig daufur reykjarstrókur, sem sýndi, að jarð- vegurinn var heitur. Að siðustu athuguðu þau eldfjallið mjög ná- kvæmlega. Nú sáu þau, að reykurinn kom ekki aðeins upp úr tindi fjallsins, heldur rauk viða úr smáglufum utan i fjallstindinum, og blandaðist sá reykur reykskýinu, sem stöðugt lá yfir fjallinu. Það var eins og allur þess mikli hnúkur væri einn heljar reykhafur fyrir allaeyna og undir henni væri eld- hafið. Eins og á stóð, var það aðeins reykur en ekki hraunflóð úr þess- um tröllslega glg, en drunurnar og jarð- skjálftakippirnir sýndu, að miklar hræringar voru hið innra. Hvenær sem var, gat eldflóðið ruðzt niður hlíðarnar og fjallið rifnað. Það var mikil áhætta að bua við rætur fjallsins eins og þau systkin neyddust til að gera, en fyrir þau var ekki i annað hús að venda. í negraþorpinu höfðu þau húsaskjól og nógan mat, og að likindum var enginn slikur staður annars staðar á eynni. Þau höfðu lika þá reynslu af frumskógun- um, að þau fýsti ekki að leggja upp i langferð um þá, og þar var ekki siður Hfshætta en hér. Samt sem áður fannst Árna það rétt, að athuga vel frá þessum stað leiðina út á eyjartangann, sem skagaði lengst i vestur- átt Var svo að sjá, að þetta væri sæmileg leið. Vitanlega gat hann ekki gert sér glögga grein fyrir allri leiðinni, en hann áleit þó, að hun versnaði ekki, þegar komið væri út á tang- ann. Þrátt fyrir fagurt Ut- sýni var þeim systkinum það fullljóst, að útlitið var ekki gíæsilegt og VEIÐIVORURNAR fást um land allt &&^4§^Hafnarstræti 22 Sími 1-67-60 alvarlegra en þau höfðu hingað til gert sér grein fyrir. Sérstaklega óttuð- ust þau eldf jallið. Seint um kvöldið stauluðust þau aftur niður af Selja- hnuki, þögul og hugs- andi. 10. Hvað sem framtiðin bar i skauti sér af hætt- um og erfiðleikum, þá var tilgangslaust að brjóta heilann um það. Við þvi var ekkert að gera. Það varð að koma, sem koma vildi. Þau höfðu nóg annað að hugsa um, og þau urðu að erfiða og strita, ef þau ættu að halda lifinu. Akrana þurftu þau að yrkja og hirða, fénaðinn urðu þau að mjalta og gæta hans eftir getu sinni. Þau þurftu að gera við fatnaðinn og halda kofanum sæmi- lega hreinum. Þau höfðu bæði sannarlega nóg að starfa. Vegna þessara dag- legu anna leið timinn svo fljótt, að þau skildu það naumast sjálf. Þau höfðu fyrir nokkru sleppt öllu timatali og vissu ekkert hvað dög- um eða mánuðum leið. Ekki gátu þau heldur neitt áttað sig eftir árs- tiðaskiptum, þvi að I kringum miðbaug gætir þeirra ekki. Hvort nú var byrjaður vetur eða máske skammt til vors, vissu þau ekkert, en Berit hélt þó helzt, að haustið væri enn ekki liðið. Einn daginn kom Árni heim með örlitinn gorillaapa, sem hann hafði fundið I skógar- jaðrinum. Hann hafði einhvern veginn villzt frá mömmunni og skrið- ið út úr skóginum. Hann leit út fyrir að vera að- eins nokkurra daga gamall, og höfuðkUpan og andlitið var svo likt og á nýf æddu barni. Þótt Berit minntist alltaf með hryllingi er hún lenti I hrömmum gorillaapans, þá gat hún ekki annað en hlúð að pessu veikburða ung- viði. Hún gaf apakrílinu geitarmjólk og bjó til fyrir hann bæli úr mjúk- um mosa og tuskum I einu horni kofans. Litli gorillaapinn vandist fljótt þessum nýju siðum og sýndi systkinunum Árni og Berit Ævintýroför um Afríku þakklæti sitt með bliðu- látum og tryggð. Bezt þótti honum að sitja i fanginu á Berit og láta hana strjúka sér og klappa. Hann var svo skemmtilegur og skrit- inn I háttum sinum, að þau gátu oft hlegið sig máttlaus að tiltektum hans. Einkum var hann skringilegur, þegar hann reyndi að hlaupa á eftir þeim á sléttu. Það gat hann ekki. Þá stakkst hann alltaf á hausinn. Eins og al- kunnugt er, þá er gor- illaapinn öllum fremri i trjánum, en allra mesti klaufi á jafnsléttu. Litli apinn gat þvi varla gengið uppréttur óstuddur og ef hann fór að flýta sér, valt hann strax um sjálf an sig og kom svo skriðandi á eft- ir þeim eins og hvolpur. Berit reyndi að kenna honum að bera inn fyrir sig vatnog eldivið. Hann kUldaðist við það, ef hún horfði á hann, en strax og hún sleppti af honum augunum, fleygði hann öllu frá sér og klifraði upp á kofann. Hann var þvi til litillar hjálpar við heimilisstörfin. En litli apinn varð þeim að góðu gagni á annan hátt. Hann var alveg eins og nákvæm loftvog. Ef veðurbreyt- ing var I vændum, var hægt að s já það á honum löngu áður en veðra- brigðin urðu. Hann varð órór og hræddur og litlu augun urðu æst og flökt- andi, eins og hann væri allur á nálum. „Hann minnir á lýs- inguna á Þorgeiri I Vik hjá Ibsen. Stundum er eins og augu hans séu ógnandi og skjóti gneist- um — helzt undir vont veður", sagði Árni. En einkum var það þó eldfjallið, sem hafði mikil áhrif á apann. Löngu áður en þau Arni og Berit urðu nokkurs vör, sýndi apinn það með framferði sinu, að einhver breyting yrði bráðlega i gignum. Þá titraði apinn og skreið venjulega emjandi og vælandi eftir kofagólf- inu, og þegar Berit tók hann i fang sér, þá hjúfraði hann sig upp að henni og reyndi að fela sig. Þetta kom alltaf oftar og oftar fyrir, þvl að mikil umbrot voru oft i fjallinu. Það var ber- sýnilegt, að stórkostlegt gos með hraunflóði gat komið hvern dag. Drun- urnar, sem þau höfðu heyrt undanfarið alltaf öðru hvoru, urðu nú svo þéttar og stórkostlegar, að það var eins 6g hver þruman ræki aðra. Þau systkinin voru orðin svo vön þessum látum, að þau voru næstum h'ætt að veita þeim athygli. Verst var það, að slðustu dagana urðu þau þess vör, að smágerð aska féll yfir þorpið og akr- ana öðru hvoru, þegar golan stóð af eldf jallinu. Stundum sat þetta eins og ljósgrátt lag á jörð- inni, en þegar eitthvað rigndi, varð allt að eðju og askan barst líka inn i kofann. Það var sama hvernig Berit þvoði og þreif til, allt varð I ösku og óþrifnaði. Ávextina af trjánum varð hún að þvo vandlega áður en þau átu þá. Ef hún setti mjólkurilát frá sér augnablik, án þess að leggja eitthvað yfir það, varð mjólkin samstund- is hulin gráleitu dusti. Þetta ætlaði alveg að gera hana vitlausa. Eitt sinn um miðja nótt vaknaði Berit við það, að Jumbo, — þau kölluðu apann þvi nafni, — kom stökkvandi upp I rúmið til hennar og vældi og emjaði mjög aumlega. Þegar Berit opnaði augun, sá hún að inn um gluggakytruna glampaði einkennilega, eins og af stóru báli. Hun vatt sér fram úr án þess að vekja Árna, og leit út. Þegar hún leit til f jalls- ins, sá hún sjón, sem var bæði ógnþrungin og hrif- andi. Reykjarstrókurinn og reykskýið, sem venjulega hvildi á fjall- inu, sást nú ekki, en I þess stað var fjalls- tindurinn eitt eldhaf og glampar frá gosinu lýstu upp umhverfið, og hing- að og þangað teygðu

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.