Tíminn - 04.07.1976, Blaðsíða 36

Tíminn - 04.07.1976, Blaðsíða 36
36 TÍMINN Sunnudagur 4. júli 1976 MALBIKAÐINESKAUPSTAÐ — eftir ákaflega slæma reynslu af olíumöl -hs-Rvik/BG-Neskaupstað. Miklar malbikunarframkvæmdir eru nú I Neskaupstað og var hafizt handa vio þær fyrir um það bil hálfum mánuði. Var ekki van- þörf á, þvi að ollumölin, sem lögð var á slnum tlma var algjörlega misheppnuð, og göturnar verri heldur en þær voru, áður en ollu- mölin kom og hiin ftír að skemmast. Leikmenn hafa haldið þvl fram, að undirvinnan fyrir ollumölina hafi ekki verið nógugóð, og ekki nægilega vel að henni staðið, en verkfræðinga og visa menn greinir hins vegar á um orsakirnar, og munu flestir þeirrar skoðunar að þær séu ókunnar, eða a.m.k. margþættar. Þessi malbikun átti að fara fram I fyrrasumar, en vegna anna fyrirtækisins, Miðfells, sem um þær sér, var pað ekki hægt. Nú er fyrirhugaö að ljúka malbik- uninni um miðjan júll. Göturþær sem malbikaðar verða, eru Strandgata, Hafnarbraut og Egilsbraut. Aðalfundur Skógræktar- félags Borgarfjarðar ASK-Reykjavik. Nýlega var aðal- fundur Skógræktarfélags Borgar- fjarðar haldinn I Borgarnesi. t ársskýrslu Danlels Kristjáns- sonar, framkvæmdarstjóra fé- lagsins, kom fram, að 20 þúsund Auglysið í Tímanum trjáplöntur voru gróðursettar á s.l. ári á vegum skógræktarfé- lagsinsog áhugamanna innaii vé- banda þess. Ennfremur var borinn á áburður i nokkrum girð- ingum, mikið grisjað og hreinsað frá plöntum og girðingar 'lag- færðar. Asamt þrem öðrum félagssam- tökum stóð Skógræktarfélagið að verðlaunaveitingum fyrir góða umgengni utanhúss á sveita- bæjum i héraðinu. Að þessu sinni hlaut fyrstu verðlaun, garðyrkju- býlið Viðigerði I Reykholtsdal. Abúendur þar eru Erla Kristjáns- dóttir og Kristján Benediktsson. önnur bændabýli sem hlutu viöurkenningu voru Melaleiti I Melasveit, Grund I Skorradal og Sleggjulækur I Stafholtstungum. er meo 150 cm vinnslu- breidd og 2 sláttutromfur VERÐ CA. KR. 227 ÞÚSUND Globusa LÁGMÚLI 5. SlMI 81555 Greda TD 275 — TD 400 — TD 400 R tauþurrkarar s 2,75 og 4 kg jafnan fyrirliggj- andi. Eru ódýrastir I sinum gæðafiokki. Ennfremur útblástursbark- ar og veggfestingar fyrir TD 275. ARAAÚLA 7 - SÍAAI 84450 Núverandi stjórn Skógræktar- félags Borgarfjarðar skipa: Vifill Búason Ferstiklu, formaður, Daniel Kristjánsson er gjaldkeri og framkvæmdastjóri, Þórunn Eiriksdóttir ritari. Meðstjórn- endur eru þau Þorbjörg Þórðar- dóttir og Kristján Benediktsson. Félaesmenn Skógræktarfélags Borgarfjarðar eru alls 328. Fé- lagið hefur litið landrými til plöntunar trjáa, en fyrir nokkru var allt útlitf yrir að úr þvi rættist og að félagið fengi til umráða talsvert land á Húsafelli. Víkverji Vfkverjistaðið mjög framarlega i þeirri iþrótt, sem talin er vera ein helzta íþrótt landsmanna. Allir þessir menn og margir fleiri inn- an okkar félags hafa verið góðir og drengilegir glimumenn, sem hafa haft það að markmiði að halda viö fornri arfleif ð og hef ja til vegs meðal iþróttamanna. — Heldur þú Kristján, að ein- hverjar likur séu á framgangi ungmennafélags hér I Reykjavik innan um alian þann fjölda Iþróttafélaga, sem fyrir eru? — Ungmennafélagshreyfingin á íslandi á sér langan aldur og við henni verður ekki hróflað. Hún hefur barizt fyrir tilveru sinni i landinu á hinum erfiðustu timum víð hin erfiðustu skilyrði. Til hennar hafa margir ágætir menn sótt margháttaða félagslega þjálfun og komizt i fremstu röð -félagslega þroskaðra manna. Ég hef þá trú, að ungmennafélags- hreyfingunni muni vaxa fiskur um hrygg, og að það sé tilvalinn staður hjá ungmennafélögunum fyrir fdlk, sem unnir félagshygg ju og framförum. — Er nokkuð sem þii vildir segja að lokum? — Ég vil hvetja alla til að styðja við bakið á ungmennafé- lögunum um allt land með þvi að gerast félagar og vinna að fram- gangi bætts mannlifs. UMF Vik- verji I Reykjavfk býður a'lla þá, sem telja sig eiga heima i félags- skap ungmennafélagshreyfingar- innar, velkomna i sinn hóp til að taka þátt I uppbyggingu og fram- förum UMF Vikverja. Vitað er að á liðnum árum hafa flutttil Reykjavfkur f jöldinn allur af ungmennafélögum utan af landi, og ég vill hvetja þetta fólk til að hafa samband við skrifstofu Ungmennafélags lslands, Klapp- arstlg 16 og halda þannig áfram að stuðla að aukinni sigurgöngu ungmennafélagsskapará íslandi. r" i HUSftAEAA Skrifborðs- sett allar stærðir Svefnbekkir Toddy- sófasettin STlL-HÚSGÖGN AUDBREKKU 63 KÓPAVOGI Sí'MI 44600 o Rætt við Helga fræðslumálum Vopnfirðinga, en næst er þar til að taka, að Jón Eirfksson geröist kennari þar haustið 1921. Hann varö svo far- kennari I Vopnafirði haustið 1925, og gegndi þvi starfi, oft við erfið skilyrði, allt til 1947, eöa f rösk- legatvo áratugi. Haustið 1947 tók Torfastaðaskóli i Vopnafirði til starfa, og þá varð Jón Eirfksson fyrsti skólastjóri hans, og gegndi þvistarfi til 1956, þegar hann fékk lausnfrástörfum. Jdn var ágætur kennari og úrvalsmaður, og það var blátt áfram aðdáunarvert af hve mikilli þrautseigju hann barðist við erfið kennsluskilyrði og frumstæð husakynni til þeirra hluta I Vopnafirði áratugum sam- an. — Erþaðekkirétt.Helgi, aðþú liafir verið einhver alira fyrsti hvatamaður að stofnun heima- vistarskóla I Vopnafirði? — Jú, þaö mun rétt vera. Upp úr 1940 var égkosinn i skólanefnd. Þá stakk ég einu sinni upp á þvi á skdlanefndarfundi, að við færum nú að reyna að safna smáupphæð- um til þess að eiga i handraðan- um í þéirri von að einhvern tíma verði hægt að koma upp heima- vistarskóla fyrir börnin I sveit- inni. Samnefndarmenn minir samþykktu þetta þegar i stað, og næstþegar ég fór Ikaupstað, opn- aði ég reikning fyrir þennan nýja skólasjóð, og lagði inn i hann tvö hundruð krónur frá sjálfum mér. Það var fyrsta framlagið. Ég hafði svo jafnan söfnunarlista með á ferðum mfnum um sveit- ina, þegar ég var að mæla jarða- bætur bænda og á þann hátt varð mér talsvert ágengt. Allir báru góðan hug til þessa málefnis, og flestir gátu látið eitfhva"ð aí hendi rakna. Fimmtiu til hundrað kron- ur voru meira vefðmæti þá en nú, og það safnaðist, þegar saman kom. Svo gerðist það, árið 1945, að Alexander heitinn Stefánsson, bóndi á Torfastööum dó, aðeins 35 ára að aldri, ókvæntur og barn- laus, og gaf allar eigur sinar, jörð og bú, til byggingar heimavistar- skóla I sveitinni. Þá komu skóla- yfirvöld auðvitað til skjalanna, völdu skólanum stað, og síðan var hafizt handa um framkvæmdir. Skólinn var reistur á TorfastÖð- um, — jörðinni, sem hafði verið gefin i þessu skyni — og óhætt er að fullyrða, að stofnun heimavist- arskóla I þessari vfðlendu sveit, er einhver mesti menningarvið- burður sem þar hefur orðið á síð- ari áratugum. Lögmálið, sem við verðum öll að lúta Þegar Alexander á Torfastöðum dó, orti ég nokkrar visur til minn- ingar um hann. fig ætlaði að flytja þær við Utför hans, en svo gat ég af óviðráðanlegum orsök- um ekki verið við jarðarförina, svo þetta fórst fyrir. Mig langar því að biðja þig að birta þær með þessu viðtali okkar. Ég kann þær. Þær eru svona: Moldin kallar menn til hinztu náða, merkin falla, er áður báru hátt, en vizkan snjalla verður hér að ráða og veita alla liðsemd, grið og sátt. Sagan geyniir marga Vjui'a mirin- ing um menn sem dreymir bættan þjóðarhag. Orka streymir út frá þeirra kynning og enginn gleymir þeirra starfadag. Þú varst einn af þessum gdðu mönnum, sem þóttir hreinn I gjörðum, allra bezt. Þú varst ei seinn I dagsins óðu önnum, og alltaf beinn lá vegur þinn um flest. En þeir sem njóta starfsins stuttu skeiðin og starfið hljóta að enda svona skjótt, þeir Isinn brjóta, en öðrum sækistleiðin. Urðar grjót ei stöðvar. Góða nótt. Ég vona, að ég þurfi ekki að taka það fram, að þegar ég tala um „vizkuna snjöllu" Ifyrstuvls- unni, þa á ég við það lögmál,sem er æðra mannlegum ákvörðun- um, og sem við verðum öll að Mta, hvortsem okkur er það ljúft eða leitt. — En nú hefur þú gert margt fleira en að mæla jarðabætur, yrkja vlsur og safna þjóðlegum fróðleik. Þú ert lfka góður smið- ur. Fórstu jafnsnemma að smiða með höndunum eins og hugan- um? — Ég veit ekki, en hitt veit ég, að ég var mjög ungur, þegar ég byrjaði aðsmiða ogskera út. Arið 1904 kom til okkar i Egilsstaði Magnús Jóhannesson, söðlasmið- ur á Hrappsstöðum, og var eitt ár hjá okkur, áður en hann fór til Ameriku. Hann hafði smlðaáhöld slh með sér og setti nú upp smiðju iskemmu þar á hlaöinu. Þar urðu fyrstu kynni min af smiðum. Svo þegar Magnús fór, vorið 1905, var ég orðinn átta ára. Þá gaf hann pabba smiðjuna með öllum á- höldunum sem I henni voru. Þú getur rétt Imyndað þér, að þetta var ekki neinn smáræðis hvalreki fyrir mig. Fyrstu skeifurnar smlðaði ég, þegar ég var nfu ára gamall, sfðan komu ljábakkar og margt fleira. Ég gerði svo við búshluti, bæði úr járni og tré, og þetta hefur eiginlega veriö tóm- stundavinna min og skemmtun alla ævi siðan. Framan af árum var mér nokkur bagi að verkfæra- leysi, en.um tvitugsaldur hafði ég eignazt flest helztu smlðaá- höld, sem ég pantaði eftir verð- lista frá Þýzkalandi. — Þetta var nú meira en tóm- stundaviniia hjá þér. Ég veit ekki betur en að þú hafir staðið I stór- felldum húsabyggingum, bæði fyrir sjálfan þig og aðra. — „Stórfelldum" ernúkannski óþarflega stórt.orð, en talsvert hef ég fengizt við slikt, satt er það. ftg var vlst ekki nema tólf ára, þegar ég reisti I fyrsta skipti við torfhús, sem hrapað haföi. Húsið hafði hrapað i stórrigning- um að haustlagi, og svo kom i minn hlut að reisa timburgrind- ina að nýju. — Þetta hélt svo á- fram, ég var fenginn til þess að hressa upp á þessa gömlu kofa, þegar þeir gengu úr sér, því að smiður okkar Undir fjöllum, Kristján Eymundsson á Svína- bökkum, dó árið áður en ég fermdist. — Þessum húsabyggingum hefur þú svo haldið áfram alla ævi? — Já, það má vlst segja þaö, ég fékkst alltaf við þetta, meira eða minna, þangað til ég missti heilsuna á efri árum minum. Ég reisti félagsheimilið Staðarholt á Hofi á árunum upp úr 1950, ég byggði nýja ibúðarhúsið á Þor- brandsstöðum að miklu leyti, en vitaskuld undir eftirliti lærðs smiðs, og útihús hef ég reist viða um sveitina. Eftir að steinhúsin komust I tfzku, annaðist ég upp- slatt, reisti sperrur á hlöðum og fjárhúsum og vann yfirleitt alla trésmfðavinnu. Sáttur við lifið — Við gætum áreiðanlega haldið' áfram að spjalla I allan dag, Helgi, en þvimiður er klukk- an harður húsbóndi. Að lokum langar mig að spyrja þig: Hvað heldurþú aðþér hafiþótt ánægju- legast af öllu sem þú hefur fengizt við um dagana? — Smiðar. Annars var ég lfka hneigður fyrir ræktun, og mér fannst alltaf gaman að mæla og skoðaðnýjar sléttur, þar sem fyr- ir fAum arum voru óræktarmóar eða fúamýri. En ég var áreiðan- lega mjög gefinn fyrir smfðar að eölisfari og byrjaði að fást við þær strax og ég hafði vit og getu til — og þó raunar öllu fyrr! Það var kallað að „massa niður" spýtur, þegar maður sat og tálg- aði út i loftið, án sýnilegs til- gangs, og var vist ekki alltaf vel séð af fullorðna fólkinu. — Og J)ú ert ánægður, þegar þú litur yf'ir þinn langa veg? — Ég held aö ég geti ekki verið annað. Börn min taka við jörð- inni, þar sem ég starfaði lengst. Og: Afram streymir lifsins lind, lindin speglar skýra mynd, myndin skreytir líf og lönd, Iðndin blessar Ðrottins hönd. —VS

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.