Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.1986, Qupperneq 54

FRÍVAKTIM
aðeins að búa til málningar-
pensla.
— Já, það eru vist engin tak-
mörk fyrir þvi sem hægt er að
kenna dýrum að gera.
— Verkstjóri, get ég fengid frí
til aö fara í jólahreingerning-
una meö konunni minni?
— Nei, útilokaö.
— Þakka þér fyrir. Ég vissi aö
ég gæti treyst þér.
— Hvernig varfriið?
— Rigning, rigning og meiri
rigning.
— En þú er samt heilmikiö
sólbrúnn.
— Þettaerryð.
54 VÍKINGUR
Elli á Sveinseyri átti erindi viö
ritstjóra þessa blaðs, en
gekk erfiðlega að hita á hann.
En i þriöju eða fjórðu tilraun
var sá armi ritstjóri loksins
við borðið sitt og Elli gat þá
ekki stillt sig um að setja
svolítið ofaní við hann og
sagði:
Ekkert þig heftir helsi
hefur því fulla sjó.
Mikið andskotans útstáelsi
erá þérSigurjón.
Erindið sem Elli átti var að
finna að þvi að skrifstofu-
stúlka Vikingsins taldi
ástæðu til að halda aö Elli
væri orðinn svo gamall að
hann ætti að fá blaðið á hálfu
verði. Hann bað fyrir þessi
skilaboðtil hennar:
Þótt getan minnki i gömlum
kurfi,
girndin sjaldnar holdiö brenni,
komi ég suður, segðu henni
að sjálfsagt verði ég kven-
manns þurfi.
Þótt Elli hafi gaman af að
gantast, hugsar hann líka um
alvöru tilverunnar. Hugleiö-
ingar hans í þá veru sjást i
sálminum sem hann sendir
lesendum Vikingsins hér aft-
arí þessu blaöi.
Frúin kom inn á lögt-eglustöö-
ina til aö þiöja um aö hafin yröi
leit aö manninum hennar.
— Hann hefur ekki komiö
heim í viku og ég saknaöi hans
svo sem ekkert, en i dag átti
hann aö fá útborgaö.
Gréta á götunni útskýrir
hvernig hún lenti i „bransan-
um“.
— Þegar ég var ung var ég
svo góð að ég gat ekki neitað
strákunum um neitt, en nú er
ég orðin of feit til aö geta
hlaupið frá þeim.
Einn af „eldri borgurunum“ fór
til læknis og kvartaöi undan
minnkandi getu í kvöldverkun-
um. Læknirinn lét hann fá
lyfseöil og eftir hálfan mánuö
varsá gamli kominn aftur.
— Þetta var svakalega gott
meöal sem þú lést mig fá,
sagöi maöurinn.
— Þaö var ánægjulegt aö
heyra, svaraöi læknirinn. Hvaö
segir konan þín?
— Hef ekki hugmynd, ég er
ekki farinn aö fara heim siöan.
Auðvitað er það alveg hrika-
legt að aðeins í ár eru notuð
þúsund kameldýr til þess
Sú
dökkbláa
Lfna léttstíga var húkk-
uð upp i bíl á Hallæris-
planinu eitt kvöld og
gaurinn fékk að fara heim
með henni og þau voru
alla nóttina að geraða.
Daginn eftir var Lína dá-
lítiö föl, þegar hún kom í
vinnuna, og þegar Kata
spurði hvað hún heföi
verið að gera, sagði Lina
henni frá gaurnum.
— Var hann góður?,
spurði Kata.
— Stórfínn, sagöi Lína.
Ofsa sætur og æöislegur
elskhugi. Það var bara
verst við hann hvað hann
var vitlaus.
- Nú?
— Sko, þegar ég
spurði hvað hann héti og
hvar hann ætti heima, gat
hann ómögulega munað
það.