Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.1986, Blaðsíða 84

Tónlist
Hcr oó nú
Myndbönd
til mafiuforingja og sjáum við
uppgjör hans og elskhuga
eiginkonu hans.
Aö lokum kemst kisi til
barnsins sem stöðugt kallar
á hjálp.
Ég hafði gaman af þessari
mynd. Það er létt yfir henni án
þess að hún tapi spennu.
Andrea Það, sem mérfinnst að, er að
Jónsdóttir ferðalag kattarins er ekki
nógu skýrt og þar af leiðandi
standa sögurnar þrjár eins og
þrir sjálfstæðir þættir en ekki
ein heild.
Paul McCartney
Ný plata frá Paul McCart-
ney þykir ekki eins mikil tíð-
indi nú til dags og fyrir 10 til
15 árum. Það þýðir þó ekki
að hún sé verri en þær
gömlu og er það siður en
svo um Press to play, sem
út kom ekki fyrir löngu.
Paul hefur löngum mátt líða
fyrir að vera harla venjuleg
manneskja í samanburði við
Bítlafélaga sinn John Lenn-
on, jafnvel ihaldsamur þeg-
ar hafður er i huga bylting-
arkenndur ferill Johns.
Enda hefur Paul sagt: „I
was brought up to be nice“
— ég var alinn upp til að
verða góður strákur. En
hvað sem líður manngerð-
um þeim sem svo vel smullu
saman í Bitlunum er það
ekkert vafamál að Paul
McCartney var og er mesti
músikantinn af þeim yndis-
lega kvartett; mjög góður
bassaleikari, vel liðtækur
gitar- og hljómborðsleikari,
auk þess sem hann getur
skammlaust leikið á næst-
um hvaða hljóðfæri sem er,
allt frá trommum og upp i
trompet. Þá er þekktur orð-
inn hæfileiki hans til að
semja hverja fallegu meló-
diuna á fætur annarri, en
hann átti heiðurinn af flest-
um vinsælustu ballöðum
Bitlanna. Ekki þar fyrir að
John hafi ekki haft sitt að
segja í Bitlunum, siður en
svo, og hann gagnrýndi
Paul óspart og gaf honum
það aðhald sem Paul hefur
skort á sólóplötum sinum.
Ef ég man rétt er Press to
play sjötta sólóplata Paul
McCartney, 1970, McCart-
ney II, 1980, Tug of War,
1982, Pipes of Peace,
1983, Give my Regards to
Broad Street, 1984, Press
to play, 1986. Reyndar má
telja sumar Wings plöturnar
til sólóplatna Pauls, til
dæmis þá sem talinn er
þeirra best: Band on the
Run, en á henni leikur Paul
á flest hljóðfærin sjálfur.
Auk þess er platan Ram
(1971) sem skrifuð er á
Paul og Lindu. i þessari
afrekaskrá lendir Press to
play ofarlega á lista á mæli-
kvarða undirritaðar tónlist-
arlega séð i ööru sæti,
fyrir neöan Tug of War. En
ef hjarta hinnar sömu fær
að ráða lendir hún i þessari
röð: Tug of War, McCart-
ney, Broad Street, Press to
Play, Ram... Þess skal hins
vegar getið að erlendir
gagnrýnendur telja Press to
play bestu sólóplötu Pauls,
og eru harla jákvæðir út i
hana. Mér liggur nú við að
segja að timi sér kominn til
að gamli Bitillinn fái jákvætt
orð úr þeirri átt, þvi að það
er eins og þaö hafi verið
tíska að gera lítið úr afurð-
um hans næstum allargötur
síðan Bítlarnir hættu.
Eric Stewart (Mindbenders,
10CC) hefur undanfarið
verið viðloðandi plötur
Pauls og er enn nánari
samstarfsmaður hans á
Press to Play — semur
texta, spilar á gitar og syng-
ur. Af öðrum sem koma viö
sögu má nefna gítarleikar-
ana Carlos Alomar (David
Bowie) og Pete Townsh-
end, Phil Collins og áslátt-
arsnillinginn Ray Cooper,
og auðvitað er Linda i bak-
raddabandinu. Hljóðfæra-
leikur, útsetningar og
hljóðblöndun er allt mjög
glæsilegt; lögin bæði af
hröðu og rólegu gerðinni, i
týpiskum McCartney-stil.
Verulega góö finnast mér
Talk more Talk.Pretty little
Head og Stranglehold,
næstum eins góð Good
Times coming og Foot-
prints. Og eitt er vist, að
Paul McCartney hefur enn
nóg af laglinum í kollinum
— margur væri farinn að
endurtaka sig fyrir löngu i
þeim efnum i hans sporum.
En það var einmitt fyrir
þessa að því er virðist
óþrjótandi lagauppsprettu
sem Bítlarnir stóðu og
standa enn uppúr öllum
þeim fjölda sem reyna fyrir
séri poppinu.