Vikan

Tölublað

Vikan - 19.08.1965, Blaðsíða 24

Vikan - 19.08.1965, Blaðsíða 24
Ekki er hægt að segja það, að ógiftar konur verði fyrir beinni vanvirSu, en þaS er staSreynd, aS einhvers konar leynileg bönd tengja giftar konur saman, bönd, sem okkur ógiftum konum er ekki hleypt inn fyrir. ViS hittum þær í samkvæmum og á skemmtunum og þær eru ósköp elskulegar, en siðan ekki söguna meir. Fjölskyldufólk reynir oftast að vera sam- an um helgar, en einmitt þá leitum við ó- giftu konurnar út á við. Það er líka svo sjaldan, sem við getum látið það eftir okkur að koma seint heim á kvöldin og lúra fram eftir á morgnana. Það er ekki nema von, að við viljum fara eitthvað út, hitta fjörugt fólk og skemmta okkur. Þær eru ófáar, sem þjást af einmanakennd um helgar. Við vitum ekki, hversu margar þær eru, sem engan hafa til þess að stytta sér stundir með og ræða við um sin hjart- ans mál og hafa engin persónuleg viðskipti við nokkra sál nema á vinnustað. — Að vísu er okkur endrum og eins boðiS i mat til giftra vinkvenna okkar, en viS eigum oft svo fátt sameiginlegt meS þeim, að sambandiS verSur þvingað. Og þá gerir maður sér ljóst aS réttara væri að umgang- ast aðrar ógiftar konur, því að þær skilja mann betur. Og einnig er slæmt að öðru leyti að umgangast giftu konurnar mikið. Þær hittast og ræða saman á daginn, þegar við erum aS vinna, en á kvöldin, þegar viS höf- um ekkert sérstakt að gera, vilja þær vera heima, hjá mönnunum sínum sem eðlilegt er. Einhleyp kona í iiiitíma þjóðfélagri 1. LAtTGARDAGSKYOLD MÉRtT KONUR ERU OFT DAUÐHRÆDDAR UM MENN SÍNA Hún er miðaldra kona og gengst upp í starfi sínu og ýmsum hugðarefnum: Hafi hún nokkurn tíma verið við karlmann kennd fer hún mjög dult með það. Hún veitir kyn- systrum sínum mjög nákvæmar gætur og stundum er hún allhörð i dómum sínum um þær, það er jafnvel ekki laust við, að hún sé ivið bitur. Hún heldur því fram að giftar konur séu smámunasamar og dauðhræddar um eigin- menn sína: Einnig séu þær kurteisar og vingjarnlegar í viSskiptum sínum hver við aðra, vegna þess að þær þori ekki að taka afleiðingunum af þvi aS segja sannleikann: afleiðingar þess yrðu þær, að þær gengju hver af annarri dauðri. Og þegar maSur er veikur og rúmfast- ur og þarfnast hjálpar, eru þaS oftast þær giftu, sem koma manni til aSstoðar: þær eru vingjarnlegar og hugsunarsamar, kaupa í matinn og vökva blómin fyrir mann.... Kannski er skýringin sú, aS kona, sem er ósjálfstæð og hikandi er oft miklu vin- sælli, en önnur ákveðin og sjálfstæð. Marg- ar konur gangast upp í því að rétta öðrum hjálparhönd, ef með þarf. Kona, sem talar til tilfinninga fólks getur eignazt vini, hvar sem er. Hún hlær dálítið: — Er ég kannski of hörð í dómum minum um giftar konur? Sannleikurinn er sá, að ég vildi óska, að þær gætu verið örlítið heiðarlegri í viðskiptum hver við aðra, reynt að skilja hver aðra betur og væru ekki svona smjaSursIegar.... — Það er alltaf mikilvægt fyrir konu að gifta sig og það er eins og hver annar barnslegur draumur að halda aS hún sé jafn mikils virSi, hvort hún er ógift eða gift. HÚN ER STÖÐUGT Á HNOTSKÓG EFTIR EIGINMANNI — Þegar kona er komi á fertugsaldur og er enn ógift, er hún oft gripin skelfingu vegna þessarar þjóðfélagskvaðar; hún verð- ur eirðarlaus og slæm á taugum og oft og einatt hegSar hún sér eins og unglingsstelpa í viSleitni sinni viS aS verSa sér úti um eiginmann, sem oftast er nokkurn veginn vonlaus. Um þessar mundir er hún stór- hættuleg giftum konum, þvi nú gerir hún sér far um að lenda í vafasömum ævintýrum en afleiðingar þeirra eru væntanlega þa* sömu: hún stendur eftir með sárt ennið og enn meira einmana en nokkru sinni fyrr. Þá gera náungarnir óspart grín aS henni. En ef við reyndum aS komast aS ástæS- unni fyrir þessari hegðun, sjáum við okkur til undrunar, að það er ekki alltaf kynhvöt og löngun til þess að verða móðir, sem hrekja konuna út í þessi ævintýri: hún er ein- faldlega bara hrædd við að verða gjörsam- lega utanvelta í lífinu. Það er oft sárt fyrir konu, sem enn getur eignazt börn að vera ógift: það er óum- flýjanlegt; maður verður aS bæla niður hjá sér eðlishvatir, sem manni eru eigin- legar. Það er enginn til að taka á móti þeirri blíðu, sem maður gæti látið í té. Yfirleitt er kynhvöt álika mikil hjá ógiftum konum sem giftum, en tækifærin til aS láta hana i ljós eru takmörkuS af umhverfi, uppeldi og siðakenningum. Það er að þvi leyti betra fyrir ógiftar konur að búa í stórborg heldur en í smábæ, því að þar geta þær frekar horf- ið inn í fjöldann og vekja ekki eins almenna eftirtekt. Allt þetta orsakar, að ógifta konan er oft ekki þar sem hún er séð. Út á viS virðist hún ef til vill mjög siðavönd ungfrú, en í raun og veru er hún það alls ekki. Ef hún hefði fengið önnur tækifæri i lífinu, hefði hún ef til vill geta orðið skínandi eiginkona og prýSileg móSir. — Vitanlega er vel hægt aS hugsa sér frjálst samband tveggja aSila, segir þessi miSaldra kona, sem komin er af strang- borgaralegu fólki: En þá yrði það að vera samband, sem skaðar hvorugan aðilann og báðir aðilar yrðu að vera reiðubúnir til aS taka afleiðingunum, hverjar sem þær kynnu að vera. Og þetta á ekki að þurfa að eiga sér stað meS nokkurri leynd, heldur fyrir framan augu fjðldans. Aftur á móti er hún ekki þeirrar skoSunar, sem Gunnar Nyc- ander, sænskur læknir. 1 útvarpserindi, sem hann hélt fyrir nokkrum árum, sagði hann, að það væri ekkert óeðlilegt, þótt konur, sem eftir margra ára hjónaband væru orðn- ar leiðar á skyldum sínum sem eiginkonur, veittu ógiftum kynsystrum sinum afnot af eiginmanni sinum án þess þó, að hjóna- bandið færi út um þúfur. ÞaS væri sem sagt allt í lagi, þótt hún lánaði hann út i svo- lítinn tíma. ÞaS eru margir, sem veita ógiftu konunni nánar gætur. Margir segja aS hún sé óð i karlmenn, vegna þess aS hún lætur það oft i Ijós, hvað henni finnst skemmtilegra að ræða við manninn á neðri hæðinni um gang mála á skrifstofu hans heldur en að Framhald á bls. 40. Á vinnustaS og í vinkvennahópi er hún eftirsótt og vinsæl og fellur inn í félagsskapinn. En annað verður uppi á teningnum, þegar um er að ræða fjölskylduboð, þá finnst henni ef til vill, að hún sé dálítið utangarðs. 24 VIKAN 33. tbl.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.